Marchmannekes door het Leen

Weer eens een wandeldag. Een mooi aanbod in de wandelkalender. Daaruit koos ik voor de tocht van de Marchmannekes. Een tocht die in Waarschoot startte. Ik was er al vroeg en opteerde voor de 24 km. Daarnaast waren zoals bij dat soort clubwandelingen nog meer afstanden voorzien.
Onmiddellijk leidden de pijlen ons het platteland in. We passeerden de Lieve. Een rustig landelijk kanaaltje ooit voor de Gentenaars gegraven om een uitweg naar de zee te hebben. Relatief veel bospartijtjes op dit eerste traject. De club had weliswaar hier en daar het parcours moeten aanpassen om begaanbare paden te houden. Maar een beetje modder af en toe hoort er bij.
Helemaal mooi werd het toen de wandelpijlen ons het Leen instuurden. Dat bos met zijn vele vijvers en grachten was ooit een militair domein, maar is nu bij de Gentse jeugd vooral bekend om de bosklassen die er ingericht worden.
Wat zeg ik? Helemaal mooi? Het kon niet op. De doorgang door het arboretum was bloemrijk. Camelia's, tulpenbomen en andere bloemen fleurden naast ons.
De tweede lus stuurde ons door het tweede arboretum om ons dan doorheen het bos verder te laten dwalen. Ook dit gedeelte was bloemrijk.
Voor het vierde traject werden we langs een ruime boog naar Waarschoot terug gestuurd.
Een mooie tocht, en ik moest er geen ruimtereis naar Mars voor maken.
Voor een korte impressie in beeld klik hier.

Op stap met een textielbaron.

Vorige week kreeg ik uitnodigingen vanuit het plattelandscentrum van het Meetjesland. Het betreft gegidste wandelingen in het Meetjesland. Eén daarvan is 'Op stap met textielbaron Joseph de Hemptinne'
Het wekte mijn belangstelling. Het huis naast mijn residentie in Gent is gekend als het huis de Hemptinne. Dat was een familie van textielindustriëlen. Hij was bij mijn weten een graaf en geen baron. Het huis had hij gekocht van een andere textielmagnaat: Lousberg.
Die Lousberg had een grote spinnerij recht over mijn deur, in wat nu de  Sint-Bavo humaniora is. Textielmagnaten haalden de mensen van het platteland om die in de fabrieken in de stad te laten werken.
Omgekeerd kon ook. De textielmagnaat plantte op de buiten een fabriek in, zodanig dat de mensen niet moesten verhuizen om er te werken. Het SAW in Waarschoot is er een voorbeeld van.
Ik heb in april een wandeltocht in mijn gedachten met de Marchmannekes van Waarschoot, en hou me voor dan wat op het textielverleden van dat dorp te letten.