It hurts now

Vorig jaar lag ik nog in het ziekenhuis.

Verslaafd

Toen ik medio 2015 in het AZ Palfijn verbleef was daar ook een jonge vrouw, eigenlijk nog meer een meisje.

Zij zou het ziekenhuis verlaten om opgenomen te worden in een gespecialiseerde psychiatrische inrichting. 

Het was een goedlachs meisje, altijd behulpzaam voor de andere patiënten. Iedereen had graag dat ze met hen de tafel deelde.

Maar zij droeg een zwaar lot. Ze was verslaafd aan opiumderivaten. Wat ik daarbij moest denken wist en weet ik niet, maar wel dat het een geweldig gevaarlijke en verslavende drug was. Zij moest daarvoor een speciale ontwenning volgen.

En dat is nu het mooie aan haar. Bij haar afscheid gaf zij verschillende mensen die in het ziekenhuis op dezelfde verdieping verbleven zo een mooi ballonnetje in de vorm van een vis als kadootje. 

Nu al meer dan 200 dagen later, staat het visje nog altijd te pronken op mijn schoorsteenmantel. Ik hoop dat het met de jonge dame ook goed gaat. 

Van de kliniek naar huis

Deze dinsdag middag kon ik het hospitaal verlaten
Met de lijnbus naar huis. Dat was wel zo gemakkelijk. De autobus stopt vlakbij het ziekenhuis en vlak bij de flat waar ik verblijf.

Het was heerlijk mijn flat zo proper aan te treffen. Daar moet ik een drietal mensen hartelijk voor bedanken. Alles was gepoetst. Wat over datum was, was uit mijn koelkast verwijderd. En er was zelfs een rookmelder geplaatst.
Een dank voor allen die op bezoek geweest zijn of me op een andere manier hun sympathie betuigd hebben.
Ik moet ook de mensen van de kliniek bedanken voor de geneeskundige en heelkundige zorgen. En ook voor praktische zaken.

Nu moet ik nog wat inkopen doen, anders heb ik geen avondeten  en morgen vroeg geen ontbijt.

Onopgemaakt bed.

De dinsdag is het op mijn afdeling in het ziekenhuis de dag waarop er van ons verwacht wordt dat we de lakens verversen.

Vandaag moest ik dat niet doen. Ik moest wel de lakens verwijderen maar geen verse leggen.

Deze middag vertrek ik toch en dan wordt mijn kamer grondig schoon gemaakt.

Mentaal aktief

Vandaag was ik in de ziekenhuisafdeling betrokken bij mentaal zware sessies.
Vanmorgen psycho-educatie.
Vanmiddag mentale activatie in groepsgesprek.
Dan toch even wat psychische rust. Oefeningen op fitness toestellen. De fysiek mag ook aan de beurt komen.
Na het avondeten en het opruimen van de tafels nog naar Gent centrum voor een vergadering met mensen die hun ervaring, kracht en hoop delen om gemeenschappelijke problemen op te lossen en elkaar te helpen met het herstel.

Mindfulness

Deze morgen hadden we relaxatie oefeningen.
Die brengen rust. Het volledige hele lichaam wordt daarbij betrokken en er gaat veel aandacht naar de ademhaling.
Na de sessie hadden we nog een gedachtenwisseling over mindfulness.
Die oefening is afkomstig uit het boeddhisme.
Zo een oefeningenreeks staat als applicatie op internet.
Ik wil je het adres niet onthouden:
HTTPS:/www.vgz.nl/mindfullness-coach-app

Natuurlijk zijn er meer van dergelijke sites. Waarschijnlijk staan er ook op YouTube wat video's.

Mindfullness zou ideaal zijn om stress te verminderen.

Groepsactiviteit

Op ons programma van dinsdag 8 september stond ook een creatieve groepsactiviteit. Veelzeggende spreuken en gezegden konden we overnemen en illustreren.
Werken met kleuren, krijt, pastel gaat mij niet goed af.
Als ik weer in mijn verblijf in de Keizer Karelstraat ben, zal ik het met een teken programma opnieuw maken.
Op de crea heb ik verder gewerkt aan een afbeelding van wandelschoenen gekleurd op een glasplaat.
En om de therapiesessies te beëindigen kon ik nog mee doen aan een start tot run.

Weekstaat

Maandag 7 september in het hospitaal.
De maandag krijgen we het weekschema met de therapieën die we moeten c.q. kunnen volgen.
Mijn overzicht voor deze week ziet er vrijwel hetzelfde uit als dat van vorige week. Wel meer educatie en beweging, daarentegen minder ergo.

Het herstelproces gaat verder.

Jammer genoeg mis ik vandaag de wandeling aan de Lange Lede, een tocht van mijn eigen wandelclub die door gaat in Wachtebeke.

Servio per amikeco

Foto uit de reeks van René.

De IPA '=  International Police Association' is door vele wandelaars gekend.Hun motto is 'Servio per amikeco'. Dat betekent zoveel als : ik help uit vriendschap.
Een motto dat ik zelf mocht mee maken.
Ik lig nog altijd in de kliniek en mag mijn afdeling niet verlaten.
Voor vandaag kreeg ik echter de toelating om onder begeleiding van een betrouwbaar iemand te wandelen.
En dank zij Daniel kon ik, afin konden we, een wandeling van 20 km maken.
Vertrekplaats was het terrein van Claeys Bouüaert (Mariakerke, Gent)
We bewandelden dat terrein en trokken over de Lage Velden en dan langs de Ringvaart naar Vinderhoute. Verder dan naar Drongen Luchteren waar we in een mooie parochie zaal de rust hadden.
Na soep en een broodje trokken we verder. Het bleef een groene natuurrijke wandeling. De volkstuintjes op het einde van de watersportbaan, benaderden we langs de achterkant. In hun kantine hadden we de 2de rust. Koffie met koek nu.
Twee derde van de tocht afgewandeld wachtte ons nog het hoogtepunt: de Bourgoyen Ossemeersen.
Een mooie tocht in het Gentse. Dat was het wat de IPA ons aangeboden heeft.

Vrijdag = speldag

Vandaag 4 september was het op mijn afdeling in de kliniek de dag van de groepsactiviteiten.
Gisteren, donderdag, was het een zware dag met psychologie educatie en dergelijke.
Vandaag namen de groepsactiviteiten meer het karakter van een spel aan.
Samen voor problemen staan en samen oplossen.
Door de spel sfeer tamelijk ongedwongen, maar wel samen. Samen in groep.
Niet altijd gemakkelijk wegens de grote leeftijdsverschillen.
Ik denk dat het leeftijdsverschil tussen de jongste en de oudste patiënt wel 50 jaar is.
En toch werken we op zo een dag in groep samen.
De organisatoren verdienen wel een proficiat.

Geen foto's

Het was een zware dag vandaag.
Veel groepsgesprekken, mentale activatie.
We vertellen over elkaars problemen.
De gesprekken verlopen in vertrouwen.
Wat we van elkaar vernemen houden we voor ons.
We vertellen het niet verder.
We mankeren allemaal wat.
Anders waren we niet in het hospitaal.
Foto's maken van elkaar doen we dan ook niet.
We houden het geheim.

Rustdag

De woensdag is het in de afdeling van het ziekenhuis waar ik verblijf altijd rustig.
Zeker vandaag.
Ik had maar één onderwerp als therapie blok.
Het thema was : relaxatie oefening.

Het werd dus zeker voor mij een rustige dag, maar ja.
Dat doet deugd zoveel te kunnen rusten.

Toch begin ik meer en meer zin te krijgen om eens weer een goede club wandeling te maken.

Toegangskaart

Bij vele evenementen is een toegangskaart nodig.

Op de ziekenhuis afdeling waar ik verblijf is een kaart nodig om de afdeling te verlaten.

Er zijn 3 verschillende soorten. De vergunningen worden door hun kleur onderscheiden.
- je mag de afdeling niet verlaten
- je mag de afdeling verlaten mits begeleiding van een betrouwbare derde
- je mag de afdeling verlaten.

Vanzelfsprekend kan je de afdeling niet verlaten tijdens een therapie sessie. Waarom lig je anders in een hospitaal?

Geriatrie

Vandaag verlaten heel wat mede patiënten de afdeling.
Vanuit de kliniek  gaan ze of
- naar huis
- of naar een andere afdeling zoals de geriatrie
- of naar een andere instelling.

Het zal weer stil zijn in het weekend

Wat ik wel zal doen is de stand van de Kaailopers volgen op het internet.

Buiten

Eindelijk eens buiten geweest. Het was een klein tochtje langs de Gentse Watersportlaan en de Bijloke.
Het deed deugd om nog eens te kunnen wandelen.
Op 16 augustus was ik in de kliniek opgenomen.
Zolang ik op de neurologie lag kon ik me vrijwel niet bewegen. De Baxter zat altijd in de weg.
Daarna werd ik overgebracht naar de PAAZ.
Hier heb ik wat ik kamerarrest zou noemen. Ik mag de afdeling niet verlaten. De ramen kunnen niet open.
Gelukkig zijn er activiteiten.
En .... Vandaag was dat een wandeling.
Heerlijk om nog eens in de buitenlucht te kunnen vertoeven.

Regels

Binnen de lijntjes blijven.

Waar mensen samen zijn worden afspraken gemaakt.

VZW's kennen hun statuten. Verenigingen maken een huishoudelijk reglement op.

Zo ontstaan een aantal regels die je respecteert. Je houdt er je aan, ook al had je het zelf wel anders gewild.

Je eigen zin offer je dan even op voor de gezelligheid en het samen zijn.

Relax

Dinsdag 25 augustus.
Weer een druk programma vandaag.
Na het ontbijt eerst mijn beddelakens ververst. Ook in een ziekenhuiskamer wil een mens in een proper bed slapen.
De ochtend activiteit week even af van het voorziene schema, maar in ruil kregen we daarvoor een interessante samenspraak.
De middag paste volledig in mijn kraam.
Ruim een uur ademhalingsoefeningen, en dan na de pauze een sessie om hoe met stress om te gaan.
Twee sessies in de bewegingsruimte dat maakt een namiddag heerlijk.
Morgen is het woensdag. We hebben dan so wie so een lichter programma.

Chi qong

Deze morgen kennis gemaakt met een vorm van Tai Chi.

Er bestaan verschillende Tai Chi stijlen. In de Horizon passen we de Yang stijl toe.

Vandaag kozen we hier in het PAAZ voor de qigong.
En we hebben deze activiteit gecombineerd met relaxatie oefeningen.

Niet buiten

Uitgangsverbod. Veel vrijheid is er voor mensen als ik niet in het PAAZ.

Een dame die met ons in de dagzaal de tafel deelt, mocht vandaag de afdeling niet verlaten.
Ze heeft een rode kaart.

Zelf heb ik het niet gevraagd om buiten te mogen.
Ik heb wel geen kaart, maar als ik er een zou hebben zou het allicht ook een rode kaart zijn.

Gelukkig mag ik wel bezoek ontvangen.

Blijf nooit stil staan

Iedere dag passeer ik in de ziekenhuis gang een paneel, dat ik wel met jullie wil delen.

Nooit de moed opgeven

Kan je niet vliegen, loop

Kan je niet lopen, ga

Kan je niet gaan, kruip

Maar blijf nooit stil staan

Nooit dalen , immer opgaan

Kun je niet lachen, glimlach

Kun je niet glimlachen, wees toch blij

Kun je niet blij zijn, wees tevreden

Maar nooit de moed opgeven

En immers voorwaarts streven