Wafelen en wandelen

Vandaag verzamelde het Vlaams wandelwereldje zich in Geraardsbergen. Het was vandaag de Wafelentocht van de Padstappers.
De zaal is aan de oever van de Dender, dat belooft toch wat hellingen om uit de vallei te geraken.
Het is een lussenwandeling. Er zijn geen afzonderlijke rustposten. De wandelaars keren telkens na een lus naar 'De Spiraal' dat is de startplaats terug.
Er waren drie lussen. Alle drie stappen betekent 21 kilometer wandelen. Dat was mijn keuze.
Het eerste traject leidde ons door de binnenstad de berg op. We stapten naar en door Overboelare om via een flinke daling van de Buizemont terug te keren.
Tijd voor een soep en een broodje met zwarte pens.
Dan het tweede traject. Langs goed begaanbare paadjes naar Onkerzele. Van Onkerzele terug zag ik de mensen voorzichtig voetje voor voetje vooruit stappen. De Stuivenbergdreef was een gladde modderige bedoening. Zelf schoof ik trouwens ook uit. Mijn knie en mijn hand in de modder en dan weer recht. Langs het park van de Adriaanabdij kwamen we dan weer aan de startzaal.
In het toilet waste ik mijn handen en spoelde de modder van mijn broekspijpen. Zo zag ik er toch weer proper uit, om een wafel te eten met een warme chocolade melk.
Het derde traject was dan kort en vrij gemakkelijk. De derde lus bracht ons Nederboelare.
Bij het napraten was indereen het erover eens: de Padstappers hebben weer een prachtige tocht uitgewerkt.

---

Ondertussen zag ik al heel wat fotoreeksen op Facebook en Google+.
Was je er niet bij dan kan met die foto's de wandeling virtueel stappen.
Was je er wel bij, dan kan je nagenieten van de prachtige tocht.

Dag van de Mattentaart

Het toeristisch seizoen opende vandaag in Geraardsbergen. Bij de vele activiteiten was de befaamde Mattentaarten tocht van de Padstappers.
De Mattentaartentocht is trouwens een topper in het wandelseizoen van vele wandelaars.
En ook vandaag boden de Padstappers ons een superbe tocht.
Ik koos voor de 22 km. De wandelpijlen brachten ons al snel langs aarden en graspaden. Een beetje glibberig wel. Zeker toen het nadat ik de Baronie van Boelare gepasseeerd was, begon te regenen. Maar hier toont zich de aandacht van de club voor de wandelaar die niet het slingerend pad wilden volgen, zij konden voor de verharde weg kiezen. Zeker voor wie kwam om hoofdzakelijk van de animatie, later op de markt  te genieten, was dat de goede keuze. Maar wandelaars als ik, wij kennen de Padstappers al langer, en weten van te voren dat zij glibberige modderwegjes niet schuwen.
Een eerste rust hadden wij in Schendelbeke, En vandaar stapten we naar Onkerzele.
Ginder hadden we een wondermooie lus, langs het stiltegebied de Dender Mark, en doorheen het Raspaillebos, waarvan de bodem blauw gekleurd was van de bloeiende boshyacinten. Heerlijk! Dat doet deugd aan het hart. Bijna terug in Onkerzele kregen we wel een hagelbui over ons, maar zo hagelen ... Dat duurt nooit lang.
Na mijn tweede doortocht in Onkerzele ging het richting Geraardsbergen. En de beklimming van de muur hoort daar bij. De Flandriens deden dat met hun fiets weliswaar wat sneller dan wij te voet. Maar we konden over hun koersen napraten. Dan zakten we af naar de markt van Geraardsbergen. De reuzen Goliath, Gerarda en Kinneke Baba heetten ons welkom, en om het helemaal af te maken werden we getrakteerd met mattentaart en koffie.
Heel wat mensen bleven hier hele tijd hangen voor de vele animatie en demonstraties van streekproducten
De wandelaars stapten dan wat langs de Dender en op het einde bracht een slingerend bospad ons dan bijna tot in de startzaal terug.
Kortom ik overdrijf niet als ik vertel dat dit weer eens een topper was.

Vuile schoenen

Bemodderde schoenen, broekspijpen met modderspatten. Als je dat ziet in Geraardsbergen weet je dat die mensen de wandeltocht van de Padstappers hebben mee gewandeld. 

Het was vandaag de Manneke Pistocht. De laatste dagen had het veel geregend. Sommige wegjes waren herschapen in glibberige modderstroken. Dat de Padstappers slijk niet uit de weg gaan op de langere afstanden vormt net een reden om bij hen te wandelen.

Het weer vandaag kon er door. Het miezerde af en toe wel, maar dat was het dan. Gelukkig maar - dacht ik - want zie ons al in de gietende regen met een striemende wind door de paden het Boelarebos door trekken. 

Na bijna 8 km stappen hadden we in Moerbeke de eerste rust. Tijd om soep te kopen voor bij mijn boterhammetjes. En een beetje te klappen met de andere wandelaars, of moet ik zeggen avonturiers?

Ik wist niet dat we zo naar omhoog geklommen waren. De afdaling naar de markt van Geraardsbergen was vrij steil. En dan na de rust in het clublokaal van de Padstappers nog een sterke klim naar boven, samen met de wandelaars die voor de kortere afstanden gekozen hadden. De klim langs de goudkleurige man met de open armen. De muur is een legende die ook voor ons wandelaars een doorbijter is.
Mijn poncho was ondertussen al lang uit. Het klaarde op.
Het was zeker een geslaagde tocht, een tocht waarvoor we zo graag bij de Padstappers wandelen. 

Wafelen bij de Padstappers

Vandaag was het nog eens wandelen in Geraardsbergen. Wandelen en wafels eten.
Het was zo een heerlijk zonnige dag. Moesten de bomen niet kaal zijn, een mens zou nog niet eens geloven dat het winter is.
De Padstappers hadden 3 lussen uitgestippeld. En ik vertel geen geheim als ik u laat weten dat de padstappers geen schrik hebben om modderige wegen in hun parcours op te nemen.
Er waren vandaag 2 echte natuurlussen, en één lus waarin ze wat meer verhard gestoken hadden. Iemand die niet zo graag een "moeilijke" wandeling doet, kon voor die laatste kiezen.
Ik koos zelf eerst voor de lus van 8 km die ons stroomafwaarts de Dender bracht om ons dan de Buizemont te laten beklimmen. Na die lus deed ik met de wafel de we kregen wat energie op en vatte de tweede lus aan. Stroomopwaarts de Dender nu, om dan via Onkerzele richting Oudeberg te gaan en ons vlakbij de alom bekend muur weer naar de rivier te laten dalen. Ik was wat overmoedig. Op een slibberig modderstuk gleed ik uit. Mijn zwarte broek was nu door de modder een bruine broek geworden. In de startzaal mij dan wat gefatsoeneerd, en na een, broodje met een hamburger op weg voor de derde lus. Dat was de gemakkelijke lus om mee te eindigen.
Zo een woensdag als vandaag wil iedere wandelaar wel wensen: een wat avontuurlijk parcours, een heerlijke zon, en een prima zaal die als startzaal en rustpost diende. De Padstappers hebben weer zo een wandeling op gebouwd, waar ze bekend voor zijn.