Tabak

Vandaag nam ik de trein naar Wervik.
WSV Wervik richtte er haar tabakstochten in.

Gemakkelijk was wel dat de vereniging  vanaf het station de toegang naar de startzaal uitgepijld had.
We waren met heel wat wandelaars op de trein. 
In de startzaal dronk ik eerst een koffie, en daarna schreef ik me in.
Ik koos voor de 12 km die de wandelaars langs Komen zou brengen. 
Na wat stappen op smalle tussendoortjes in de bewoning, bloeide de wandeling in de Leievallei volledig open. 
We waren met een goed groepje op de 12.
Wandelaars voor mij vroegen na zo een 6 km: 'Heb je al een rustpost gezien? '
Na ruim 7 km landelijk wandelen kwamen we in Ter Brielen, en dan riep iemand: 'Daar staat een bordje rustpost' 
Het was in het Collège de la Lys.  - Komen ligt in Henegouwen, dat is franstalig - 

Bij het bekijken van de afstandentabel zagen we dat we 7,8 km afgelegd hadden, van de langere afstanden.
Wij moesten niet in die rustpost zijn. Groot mysterie voor de inrichters! Waar was het splitsingsbord van de 12 en de 18 gebleven? 
Afin! ...Niet getreurd, wat geconsumeerd en dan stapten ik en andere wandelaars langs het fietspad op de tabaksroute naar Wervik terug. Andere wandelaars werden door de organisatie met de wagen weer naar de startzaal gebracht. 
Wandelen kan soms avontuurlijk zijn.

Tabak heb ik overigens niet gezien. Wel mais, kolen, selder, aardappelen, en planten die ik niet ken. 

Sneeuwklokjes in de lente

Vandaag wandelde ik in Wetteren. De wandelsportvereniging van ginder richtte haar sneeuwklokjestocht in.
Sneeuw heb ik niet gezien. Wel de zon, een heerlijk lentezonnetje.
Al een paar dagen had ik weinig beweging gehad. Vandaag zou ik dat dan ook inhalen.

De club had 3 trajecten uitgezet. Die drie trajecten omvatten 5 lussen. Ik nam telkens de langste natuurlus.
In mijn eerste lus bewandelde ik Westrem, mijn tweede was Massemen. En in mijn derde lus brachten de wandelpijlen me door Kwatrecht.
Modder ontbrak niet op het parcours. Zelf heb ik het ergste kunnen vermijden, maar ik vernam van een wandelaar dat hij tot over de enkels in het slijk was gezakt. Een andere wandelkennis was zelfs uitgegleden, als West-Vlaamse heeft ze met de Oost-Vlaamse modder kennis gemaakt.

Volgens mijn mobieltje heb ik 26 kilometer gestapt in 4 uur. Met de pauzes erbij heb ik er veel langer over gedaan. Ik heb er een volledige dag van gemaakt en op de rustpost telkens lang blijven babbelen.
Mensen uit het Gentse, mensen van mijn wandelclub, mensen waarmee ik verschillende wandelreizen heb mee gemaakt. De gezelligheid van het wandelen.

Heerlijk voor een stadsmens om zo op het platteland te wandelen, zeker in zo een goede organisatie en onder een stralend lentezonnetje.
Ik ontmoette verschillende wandelkennissen. Ook wandelfotografen. Verschillenden brengen hun foto-album uit op de facebook-groep WANDELAGENDA. Klik hier.

Voettocht in de tuinbouwstreek

In Wetteren richtte de wandelsportvereniging van aldaar al voor de 61ste keer haar voettochten der tuinbouwstreek in.
De tochten die Rudy uit stippelt, daar trek ik graag naar toe.
Ook vandaag dus.
En ook vandaag was het de moeite waard.
Het liep voor mij wel wat anders dan gepland.
Ik wou de 30 kilometer stappen. Iets na negen uur was ik in de startzaal en had ik me ingeschreven. Maar mens !!! Ik kwam de een na de andere bekende tegen.
Zo was het bijna tien uur vooraleer ik daadwerkelijk aan de wandeling begon. Dat was wat krap in mijn voorgenomen tijd. De eerste lus sloeg ik dan ook over.
Het werd vandaag dan ook een tocht van 21 kilometer.
703 wandelaars waren er al voor me. Ik denk dat er nog een veelvoud daarvan na me waren.

Klik hier voor wat foto's die ik met mijn mobieltje nam.

Mote Molen

Een geliefkoosd wandelgebied voor me is waar de Leie vanuit Frankrijk in België stroomt.
Daar trok ik dan ook vandaag naar toe. Naar Wervik.
De tocht was een kermistocht. Zij vertrok vanuit een feesttent op de Molenmeersen.
De feesttent was de lokatie voor een boerenkermis met veel activiteiten.
Uit de aangeboden afstanden koos ik voor de 19,4 kilometer. Deze werd aangeduid met het nummer 18. Het werd een mooie tocht. Het eerste traject bracht me nadat de kortere afstanden afgesplitst waren langs bloemrijke bermen naar Zandvoorde. In Zandvoorde bevindt zich een Duitse bunker vanuit de eerste wereldoorlog en een Britse begraafplaats met de typisch witte grafstenen. In het dorp staat in steen 'Mijn vlakke land ' van Jacques Brel gebeiteld. Vlak daarbij hadden we onze eerste rust. Het was een caférust in 'In de lustige boer'. Tijd om met een consumptie een gekookt eitje en een sandwich  uit mijn lunchpakket te eten.

Naast wandelaars zaten ook fietsers op het terras. Het zal de cafébaas niet gespeten hebben dat hij speciaal voor deze wandeltocht vroeg zijn zaak opende.

Onze tocht vervolgde zich. De parcoursmeester verdient wel een proficiat. De wandelpijlen brachten ons ook in dit traject langs vrijwel onbegane wegjes. Rustig en stil. Een stadsmens komt tot rust in de groene landelijke sfeer. 

Even wat volk op de tweede rustpost. In Kruiseke was die. Het was warm. Het zonnetje scheen. En ik kon niet nalaten om aan het kraantje mijn gezicht wat af te spoelen. 

Van 'Het Visputje' leidden de wandelpijlen ons dan door akkerland met groenten teelt weer naar de feesttent. Daar kon ik dan mijn wandelkennissen nog even goede dag zeggen vooraleer de trein weer naar Gent te nemen. 

Voor de foto's die ik onderweg met mobieltje nam, klik hier. 

Wandeltochten vanuit een feesttent hebben hun charmes. Mijn volgende wandeling vanuit een feesttent is de Langelede tocht van de Kwartels in Wachtebeke. Het is op maandag 4 september.

Tabakstocht

Volgend jaar is deze brug er niet meer.

Naar Wervik om te wandelen, een clubwandeling. De Wervikse wandelvereniging richtte ginder haar tabakstocht in. Voor de 40ste keer al. De wandelvereniging van Wervik bestaat 40 jaar en voor die gelegenheid kregen we bij de start een geschenkje: een balpen.
Uit het aangeboden gamma van afstanden koos ik voor de 28.
Ik vertrok in de zon. Het was nog geen 8 uur en de schaduwen waren nog lang. Zonnige gedeelten en schaduwpartijen wisselen elkaar af in deze tocht die zich in mijn afstand hoofdzakelijk in Frankrijk afspeelde. Het was een heldere dag. Zelfs Cassel was in de verte zichtbaar. Dichterbij op de geoogste akkers liepen jagers. Ik zag evenwel meer mensen met een geweer lopen dan ik schoten hoorde.
Ook maakte ik af en toe een uitstap van het parcours voor herinneringen aan de oorlog van 14-18: een Duits oorlogskerkhof waar 1.330 Duitse soldaten rusten, een oorlogsmonument, verschillende bunkers, en ook Franse en Vlaamse herinneringsbeelden op de kerkpleinen.
Ik was me wel eens verkeerd gelopen, en dat gaf dan aanleiding tot een gesprek met wandelaars uit de streek. Een ervan zei dat ik daarbij het huis van zijn dochter gepasseerd was. Hij voegde er lachend aan toe, dat hij er dan koffie zou gedronken hebben. Hij vroeg me ook of ik de karakteristieke brug die Wervik met Wervicq Sud verbindt, gefotografeerd had. Moest ik zeker doen zei hij, want volgend jaar kunnen we er niet meer over wandelen. Dan is ze weg. Ze is te laag voor de huidige scheepvaart op de Leie.
Halluin was een nieuw stadje voor mij. Dat had ik nog nooit bewandeld. We kregen er een mooi traject. We liepen naast een spoorweg. Onder het struikgewas lagen de sporen en de dwarsliggers, maar het was duidelijk jaren geleden dat hier nog eens een trein gereden had. Volgens een info bord gingen de jonge mensen met deze trein naar school in Tourcoing. Ook reden er goederentreinen om ondermeer het vlas af te voeren, dat dan verder in Algerije tot matrassenstof verwerkt werd.
Zeer tof vond ik onze rustpost in een boerderij waar net een groot kinderfeest bezig was.
Het speet me zelfs een beetje dat ik niet voor de 35 km gekozen had, want dan zouden we hier twee keer komen.
Twee keren kwam ik in de rust in Bousbecke, waar ik bij de tweede doortocht soep kocht om mijn boterhammetjes op te eten.
Op de terugweg, lette ik er natuurlijk op om de brug te fotograferen. Die was net voor de laatste rust.
Op de laatste rust, dat was in  de zaal Oosthove, kregen we van de inrichtende club nog een speculoos met chocolade, en ik trakteerde mezelf met een chocomelk en een appeltaartje.
Het was een mooi zonnige tocht, waarbij het wandelen puur genieten is.
Voor mijn foto's, klik hier. 

Mote Molenmeersentocht

Je moet het maar weten. De Mote molen is de Kruiseke molen, in Wervik. En ze draagt nog andere namen. Ik wist het niet toen ik deze morgen vertrok naar Wervik, voor een mooie tocht van de Wervikse wandelsportvereniging
Het werd een mooie kermiswandeling ter gelegenheid van de boerenkermis op de Molenmeersen. Ik koos voor de 18. Dat bestond uit eerst een lus die ons langs de molen van Kruiseke bracht en dan doorheen het platteland ginder. Op sommige momenten was het compleet rustig. De stilte van de buiten maakt me altijd weer kalm. De rust maakt me om zo te zeggen berustend. Wandelen op het platteland is zo heerlijk.
Het traject van 12 kilometer werd ongeveer op de helft onderbroken voor een café rust aan De Nachtegaal.
Eens weer in de tent, tijd voor een babbel, en dan nog een nieuwe lus van zo een 6 kilometer. Nu stappen we een traject door een wat oudere woonwijk van Wervik. De wijk met open bebouwing en veel groen heeft vreemde namen: Laag Vlaanderen, en nadien: Vuile Beek.
Weer aan de tent op startplaats, nog even slenteren op de rommelmarkt, en dan weer naar het station. In 1853 stoomde hier voor het eerst een trein, en nu kunnen we er nog altijd de trein nemen.

Wervik is zo een van die Vlaamse stadjes waar ik graag vertoef.
De tabakstocht van de wandelvereniging gaat door op 25 september. Die staat alvast in mijn agenda genoteerd.

Tuinbouwstreek

Voor de 59ste keer al, richtte de WSV Wetteren de voettochten der tuinbouwstreek aan.
Wetteren is zo een gemeente met goede verbindingen. De Schelde vormde eertijds de basis om er wat industriële activiteit te vestigen, o.m. een kruitfabriek. De trein heeft er een station, de snelweg passeert er. Toch heeft Wetteren haar landelijk karakter niet verloren. De nabijheid van Gent deed er de tuinbouw opbloeien.
Vertrekpunt van onze wandeling was het instituut Scheppers. Ten opzichte van de dorpskern ligt dat over de Schelde.
De school op zichzelf weerspiegelt de diversiteit van het landschap van dat dorp aan de Schelde: evengoed landbouw- als industriële bekwaamheden worden hier aan geleerd.
Omdat ik om 11 uur een afspraak had, koos ik voor de 6 km. Zo een korte afstand kan soms tegenvallen omdat de wandelaar de dorpskom bijna niet uitkomt. Niet hier evenwel. Hier wist de parcoursmeester ook op de korte afstand de verschillende kenmerken van Wetteren te laten zien. Met een zeer mooie passage langs de vele boomkwekerijen.
Ik mag ook de traktatie niet vergeten. De wandelvereniging bestaat 45 jaar, en om die gelegenheid werd iedere wandelaar getrakteerd. Langs de Schelde keerden we naar de Cooppallaan terug.
In de zaal hoorde ik dat de afstand van 30 km eerst een lus van 7 km had, die dan weer in de startzaal kwam voor de eerste rust.
Na mijn ontmoeting en gesprekken heb ik dan ook die lus nog gedaan. Dat paste mooi om dan de lijnbus te nemen. Die rijdt ginder de zondag maar om de 2 uur.
Het was een mooie en aangename herfsttocht, en vrij warm voor de tijd van het jaar.

Straffer dan tabak

Het zou vandaag voor mij een wandeling over de grens worden.
Maar welke? Zo een grens waar met prikkeldraad mensen uit het land gehouden worden? Neen wij zijn mensen die voor ons plezier wandelen, niet omdat we op de vlucht zijn.
Trek ik met wandelclub De Smokkelaars naar Hulst in Nederland?
Trek ik met WSV Wervik naar het noorden van Frankrijk?
Na afspraak met Michel werd het de tabakstocht vanuit Wervik.
De treinverbinding is in ieder geval gemakkelijk. Ik stap in Gent op de trein naar Poperinge en in Wervik stap ik af. Dan was het nog een kilometertje  naar de startplaats.
Uit het gamma van aangeboden trajecten koos ik voor de 22km.
Vrijwel onmiddellijk trokken we de Leie over en waren we in Werviq Sud. Dat is in Frankrijk. De 6 km splitste zich vrijwel na de schreve (=de landsgrens) af van de andere afstanden.
Wij trokken verder naar Boesbeke voor een gedeelte langs het Circuit de la Montagne.
Het jachtseizoen is blijkbaar begonnen. Ik ontmoette althans verschillende jagers.
De afstand van 22 km was mooi in 4 stukken van telkens iets meer dan 5 km gehakt.
In de eerste rust trof ik Marc en Snoopy aan. De volgende 17 km hebben we samen gewandeld.
Het tweede traject was een plaatselijke lus in Boesbeke. Daar stapten we leuke voetgangerspaden die doorsteken vormden in het woongebied. De bewoning voorbij waren het charmante paden langs akkers, die vrijwel alle op de mais na, al geoogst waren.
De 2de rust was op dezelfde plek als de 1ste rust. Een gezellige zaal. De soep smaakte ons goed.
Het derde traject bracht ons naar de Leie. (Voor mij bijzonder omdat waar ik in Gent verblijf de Leie ophoudt en samenvloeit met de Schelde)
De 3de rust was in de Speije, waar we al dikwijls geweest zijn op weekdagtochten als start plaats.
De tocht vervolgde langs de mooie begraafplaats om dan de Leie over te steken naar de Balokken. Ginder was het feest. De Balokken zijn groter geworden en dat was een feest met volksspelen waard.
We ontmoetten ook een hele groep wandelaars die met hun hond op stap waren. Er is op de Balokken zelfs een eigen speelterrein voor de honden.
Langs de molen en en het tabaksmuseum keerden we terug naar de Graankorrel onze startplaats.

Voila! Zo hadden we een mooie wandeltocht in het buitenland.