We zijn om gegaan

Vrijdag 28 -> Zaterdag 29 april; 100 km Ommegang tocht

Uit de fotoreeks van Fien Poelmans

Hee ! Blij je te zien. Terug in het land?
Het was aangenaam weer zien met vele lange afstandswandelaars vrijdagavond in Diest.
Met zo tussen de 300 en 400 wandelaars namen we deel aan de Ommegangtocht van 100 kilometer.
Onder de vele wandelvrienden trof ik een musketier aan, waarmee ik dikwijls samen gewandeld heb. Ook voor deze nacht en dag zou het zo zijn.

De 100 km ingericht door VOS Schaffen, heeft de naam een zware tocht te zijn, door het natuurrijk gebied. Toch hoopte ik de tocht in 20 uur te stappen. Rekening houdend met de rusttijden is dat een staptempo van 6 km per uur.

Het was een mooie nacht door de valleien en heuvels van het Hageland. Ondanks dat het een redelijk heldere nacht was, hebben we de staaflamp veel nodig gehad. Opletten om niet te struikelen in de paden over de boomwortels. De wandelpijlen waren van fluo strips voorzien. Zo  konden we ze in het licht van onze lantarens vrij vroeg opmerken. Het was op de heuvels trouwens puur genieten van de panorama's van Vlaams Brabant bij nacht. Tegen de ochtend stapten we meer door de boomgaarden. Het was vrij koud. Ik was content dat ik handschoenen meegenomen had. Gelukkig kwam de zon er vroeg door.
Bij de ontbijt rust in Molenstede sprak ik met anderen die ook wandelingen inrichten. Ook zij waren onder de indruk van het wondermooie parcours.

Bij de rust in het Gerhagenbos te Tessenderlo, hoorde ik dat er toch een twintigtal mensen, hun tocht beperkt hebben tot minder kilometers. Later hoorde ik zelfs namen van mensen die een stuk jonger zijn dan ik, en heel wat sportiever, maar die blijkbaar hun dag niet hadden, en de 100 km toch niet uitstapten. Naar de signalen van het eigen lichaam letten, verdient ons respect.

In het lokaal 'Ter Elzen' te Averbode
voelt de zwarte els zich thuis.

Wij gingen door. Ik vreesde wel wat voor mijn rug. Ik heb al marsen voortijdig beëindigd wegens het verschot. Nu ging echter gelukkig alles goed.
De wandeling was geen stratenloop. Het was gedurig door mooie landwegen. We stapten dan door wondermooie holle wegen. Bekijk maar de vele fotoreeksen die mede wandelaars op het internet geplaatst hebben.
De parcoursmeester spaarde ons niet. Ook in de laatste kilometers gaf hij ons flinke kuitenbijters. Maar wat kregen we ervoor in de plaats? Een bijzondere doortocht langs de citadel van Diest en een verpozing met een Ommegang-biertje.

Een dikke proficiat aan de deelnemers en zeker aan de inrichters en aan al die mensen die zo een 100km tocht mogelijk gemaakt hebben.

Annick for Kenya

De Gildentocht van vorige week stond in het teken van Annick Vanuytsel.
Wreed is Annick uit het leven gerukt. Toen zij vermoord werd was ze 18 jaar. Ze keerde met de fiets weer van een KLJ-feestje.
Ze had idealen. Een ideaal was Kenya. Haar vader is niet blijven zitten en haar ideaal wordt ondertussen verwezenlijkt.
Bij dat streven sluiten we ons aan.
In de Gildentocht hebben we veel kilometers gestapt.
Daarbij waren dan ook 14.000 virtuele kilometers om de afstand heen en terug van Diest naar de Afk-projecten in Kenya te symboliseren.
Voor de projecten en fondsenwerving lees meer op: Karibuni (=welkom)

100 km door boomgaarden en heide

Donderdag 30 april startte de 100 km Gildentocht vanuit Schaffen. Met zijn 8ste editie is dit ondertussen al een grote naam in het wereldje van de lange afstandswandelaars.
De tocht wordt gestapt in 4 groepen van 30 wandelaars. De snelste groep stapt 6,5 km per uur. De traagste groep stap aan 6 km per uur. Ik stap mee in die laatste groep.
Onze start was om 21u10. Onze voorziene aankomst was om 16u59.
We stapten door overstromingsgebieden en nachtelijke boomgaarden, onder een open hemel. We stapten zelfs door de diepste holle weg van België. 12 meter. Onze lampen konden de wanden van de weg mooi beschijnen.
Tegen dat we een eerste bagagerust hadden, was het al licht. Dan waren we in Halen. We konden onze zaklamp en fluovestje achterlaten. Onze warme kleding nog niet. Daarvoor was het nog te kil.
Dat kon pas bij de 2de bagagerust. In Lummen genoten we van een ontbijt en konden we van kleding wisselen. We waren dan al op 60 km.
Vanaf 55 km wandelden we niet meer in groep, maar was de wandeling vrij. Onze baankapitein Hugo was laatste man. Met hem, met Jan en met Marc vormden we zo de afsluiters van de wandeltocht.
Zo in de Limburgse Kempen over groene en aarden wegen genoten we van de uitzichten, waarbij menige vennen. Het deed me een beetje aan een trailwalk denken, een platte trailwalk dan.
We hadden al van anderen gehoord dat ze door de vermoeidheid een pijl gemist hadden en zich mislopen waren. Komen we het tegen km 80 zelf ook toch wel tegen, zeker! Afin zo kregen we er gratis 2 kilometer bij.
Om 17u20 kwamen we in de startzaal aan. We dachten dat we de laatste zouden zijn. Maar toch weerklonk na ons nog geregeld de bel, om de aankomst van weer een 100 km stapper te melden.
Het was een wondermooie tocht. Goed georganiseerd. Goed bevoorraad.
Proficiat aan de inrichters, aan de medewerkers en natuurlijk ook aan de deelnemers.
Voor mijn foto's klik hier. Er staan op Picasa en Facebook trouwens al meerdere fotoreeksen.
Klik hier voor de website van het 100 km evenement.

1.000ste wandeltocht

Ondertussen heb ik mijn duizendste wandeltocht tocht afgelegd.
Een beetje zonder het te weten. In mijn wandelboekje hou ik wel de stempels bij, maar niet de statistieken. Ik noteer er mijn eerste indrukken in, maar geen cijfermateriaal.
Dat doe ik achteraf wel eens in een Excel rekenblad.
Zo kwam ik deze morgen tot de bevinding dat ik op 1 mei duizend gestempelde wandeltochten opgetekend  had.
De 1.000ste tocht was de Gildentocht
Een mooie tocht, ietwat avontuurlijk en in goed gezelschap: Marc, Hugo en Jan. Op bijgaande foto zie je hoe Hugo een hindernis op de Gildentocht overwint.

Voor een overzicht van mijn recente wandeltochten, klik hier.

Bekomen van mijn 1ste 100 km

Mijn eerste 100km tocht in 2015 was de Gildentocht.

Toen ik gisteren, vrijdagavond weer in mijn verblijf kwam nam ik eerst een goed bad. En stak alvast mijn vuile kleren in de voorwas.
Ook moest ik mijn liesstreek en achterwerk goed in zalven. Door de wrijving waren die plekken hevig geïrriteerd. (De volgende keer beter op mijn ondergoed letten!)
En tegen 21 uur lag ik in bed.

De day after, deze morgen pakte ik verder uit, deed de was, en smeerde mijn onderrug goed in met Perskindol. 

's Avonds, toen ik van een kortere wandeling weer kwam, pakte in verder uit.

Een gedeelte van mijn was moest ik opnieuw doen. Ik had niet al de modderspatten uit mijn broekspijpen gekregen. En mijn schoenen heb ik nu ook geborsteld, en proper gemaakt. 

Wat ik nu nog vanavond nog zal doen, is mijn paklijst aanpassen. Ik had veel te veel mee.

Ook zal ik nog mijn foto's in lezen en een blogje schrijven, maar dat is niet meer voor vandaag.