Oude Schaapmarkt

Zo wat op wandel in mijn buurt, zie ik heel wat bedrijvigheid op de hoek van de Houtbriel en de Oude Schaapmarkt.

Dit stadsdeel behoort tot het middeleeuwse Gent.

Ik verwonder mij er dan ook niet over dat vooraleer er tot nieuwbouw wordt overgegaan, er eerst archeologisch plaats vindt.

Dicht bij de deur.

Deze zondag ben ik niet ver weg geweest. Ik denk zo geen 500 meter van mijn flat.
's Morgens stapten we over de rommelmarkt in de Sint-Jacobsnieuwstraat en de Oude Beestenmarkt. Een gezellige bedoening.
's Middags in taverne Dynasty gewoon een pistolet en een kom soep genuttigd.
In de namiddag was het open huis in het lokaal dienstencentrum De Horizon.
Leuk was het om ginder de sneukelroute mee te doen.

Verschillende werkingen van het dienstencentrum en de groepen die er activiteiten organiseren, werden voorgesteld. De verschillende tafels waren gegroepeerd in de lokalen. Telkens vormde een taalgroep het knooppunt van de route. Zo werd het een internationale sneukelroute: Griekse, Spaanse, Franse, Engelse en nog meer hapjes.

Bij het onthaal kregen de bezoekers een kaart mee. Die konden ze dan in de verschillende lokalen laten markeren. Voor sommigen werd het een zoektocht. Anderen vonden onmiddellijk hun weg. 

Het deed me veel plezier dat er zoveel belangstelling was. 

Ondertussen in de cafetaria: muziek: piano, accordeon. Ook een goochelaar. 

Een leuke namiddag.

En .... Heel wat mensen hebben zich ingeschreven om meer naar De Horizon te komen.

Boterronde

Op zaterdag 8 september had ik 2 wandelopties. Een was de Canadese Memorial March in Maldegem. Twee was de boterronde in Diksmuide.
Het werd Diksmuide voor de wandeltocht van de Tervaetestappers.
Samen met heel wat andere wandelaars stapten we iets voor 9 uur van de trein en wandelden we zo een goede kilometer naar de startplaats.
Ik twijfelde of ik de 21 dan wel de 30 zou stappen. Ik kon de beslissing voor mij uitschuiven want de 30 was de 21 plus een extra lus.
Ik kocht een chocolade melk en at eerst enkele boterhammen, want ik had vooraf nog niet ontbeten. En dan op stap.
Een eerste traject bracht de wandelaar door de Heernisse. Er is heel wat nijverheid daar en we stapten ook langs de kazerne waar in het voorjaar de Brandweertocht plaats vindt. De zon scheen. Het was leuk stappen.
De eerste rust was naast een politiebureau. Ik besloot enkel mijn controle strook te laten afstempelen en door te stappen.
Ik ontmoette daar ook een wandelkennis uit Oostende. We wandelden samen verder door de polders en langs de frontzate. We babbelen heel wat af. Op deze tocht door Kaaskerke bleef de Ijzertoren steeds in het zicht.  We stapten aan een tempo van zo een 6 km/uur.
Het was zo elf uur als we de tweede rust bereikten, een ontmoetingscentrum in Oostkerke.
Met het magnifieke wandelweer stapten we daar de plaatselijke polderlus. We hebben onderling heel wat gepraat en levenservaringen uitgewisseld.
Het verraste ons om een orthodox kerkje te passeren. De klokken luidden toen we het heiligdom benaderden.
De derde rust was weer in het ontmoetingscentrum Volcraven. We zijn daar wel een halfuur blijven zitten. Heel wat small talk met helpers en medewandelaars.
Het vierde traject bracht ons langs de Ijzertoren. Voor mij was dat de reden om in Diksmuide te wandelen.
Het was vandaag weer eens een heerlijke wandeling.

Klik hier voor wat foto's die ik met mijn mobieltje nam.

Muurkalender

Een van de eerste dingen die ik 's morgens doe is de kalender op de juiste datum stellen.

Het behoort als het ware tot mijn ochtend ritueel.

Naar de Clemenspoort

De Clemenspoort is een gebouw in de Overwale, dat is een zijstraat van de Voskenslaan vlakbij station Gent-Sint-Pieters

Vanaf september laten we met onze OKRA-Academie groep ginds onze activiteiten doorgaan.

Deze morgen waren we er om concrete afspraken te maken.
- Wat doen de vrijwilligers van de Clemenspoort ?
- Wat doen onze vrijwilligers.
Dat is nu besproken en we kijken al uit naar een goede samenwerking.

Figlia mia in de Sphinx

Iedere maand is er in de cinemazaal De Sphinx een seniorenmiddag. 

Vanuit ons OKRA trefpunt Gent zijn we er steeds bij.

Het is een Italiaanse film vandaag. 

Zoals gebruikelijk leidde Roel Van Bambost de film in. 

En daarna was het de film bekijken van een meisje met twee moeders.
Soms schokkend. Soms teder. Soms voorspelbaar. Soms verrassende wendingen. 

Volg de wandelpijlen

Bij het clubwandelen zijn we gewoon om wandelpijlen te volgen. (foto 2 en 4)

De uitpijling wordt dikwijls aangevuld met linten(foto 1 en 2)

De foto's zijn genomen op de mars van Doornik.

Op een bepaald moment zagen we geen pijlen en geen linten.

Wat nu?

Een collega wandelaarster wees ons op de groene stippen. Volg de groene stippen (foto 5).

Sla rechts af (foto 3)

Dat is een manier om de route aan te geven die ik nog niet kende. 

In de schaduw van de grote meesters

Zaterdag 29 september is er weer een rondleiding in de Gentse Sint-Baafskathedraal.
Op deze rondleiding zullen schilderijen aan bod komen, die bij een gewoon bezoek gewoonlijk overgeslagen worden.

In de schaduw van de grote meesters

minder bekende schilderijen in de kathedraal.

zaterdag 29 september

aanvang 14u30

deelname kosteloos

samenkomst aan de onthaaltafel

vooraf inschrijven is niet nodig

Kwartels aan de Langelede

Drie wijzen trokken vandaag naar Wachtebeke. Ze namen deel aan de Langelede tochten, ingericht door wandelclub 'De Kwartels'
Het was tevens een gelegenheid om met elkaar de activiteiten van Euradax Zelzate in 2019 te bespreken. Het was om zo te zeggen voor ons een werkwandeling.
De Langelede tochten bestaan uit 3 lussen van elk zo een 7 km.
Wij kozen voor lus A en lus C. Lus A bracht ons door het Kloosterbos, en lus C bracht ons naar de Overslag.

Bij de eigen club wandelen betekent veel bekenden tegenkomen.
Klik hier voor de fotoreeks die René maakte.

Vijf klokkentorens

Ons wandelgroepje. 

De wandelclub Mont Marche Tournai bestaat twintig jaar.
Om dit te vieren pakten zij uit met een wandeltocht van 100 kilometer.
Start was vrijdag 31 augustus om 21 uur.
Het was een heerlijke tocht. Heel wat kilometers in het Franse land.
Ook heel wat kasseien. De Paris-Roubaix voor de wandelaars.
In de nacht vormden Marc en ik een duo. Het was niet bewolkt en de maan verlichte ons pad. Mijn looplamp had ik enkel nodig onder de bomen en om de pijlen te zien.
In de ochtend breidde ons wandelgroepje zich uit tot 4. Bij het ontbijt waren we een ander wandel duo tegen gekomen, en de laatste helft van de tocht hebben we dan ook met ons gevieren gestapt.
De tocht was puur natuur. Op het einde stapten we de historische stad Doornik binnen. Onze route bracht ons ook langs de kathedraal met haar vijf klokkentorens.
Om kwart na vijf, zaterdagnamiddag luidde de bel. We waren binnen.
We kregen op de tocht ook mentale ondersteuning om die 100 km te stappen, waarvoor mijn dank.
Geloof me. Ondanks mijn kwetsuren zal ik deze tocht - als die nog eens ingericht wordt - weer meestappen. Een mooi parcours, een ruime bevoorrading,
Vriendelijkheid straalde op deze tocht.

Blauwe zondag

Met een blauw oog een zondag in Gent.
Hoewel mijn gezicht nogal gehavend is, kan ik toch niet binnen blijven.
Ik had een middagmaal beloofd in Nonna Stella, een Italiaans restauirant op het Oudburg. Maar het was dicht.
We zijn dan iets verder geweest, Bij Ristorante  L' incontro gingen we binnen.
Vrij nieuw, uitgebaat door een Italiaanse familie. Goed zitten en goed eten.
In de namiddag dan naar het Prinsenhof.
In het Prinsenhof is ooit Keizer Karel geboren. En vandaag was er rommelmarkt. Een grote rommelmarkt met honderden standhouders. De standhouders waarderen het dat er niet alleen kijkers zijn, maar ook kopers. Verschillende mensen die ik ken waren er. En dat was natuurlijk om hen goede dag te zeggen.
Ook de cafetaria in de binnentuin van het klooster van de karmelieten was gezellig. Een rustpunt.

Ik heb het verschillende keren mogen vertellen, hoe het komt dat ik een blauw oog heb. Ik wil het hier nog eens vertellen. Zaterdag op de 100 km mars te Doornik kwam ik op km 88 ten val.

Vierde 100 km

Zaterdag 1 september, iets na 17 uur kwam ons wandelgroepje aan in Doornik. We hadden 100 kilometer gestapt. We maakten met ons gevieren deel uit van de 155 marcheurs om de 100 km des 5 clochers te stappen.
Voor mij was het de 4de 100 km tocht dit jaar. In augustus ben ik op 3 100 km tochten gestapt. Een mens moet daarvoor 70 jaar geworden zijn om in één maand drie keer een 100 km te stappen.
Hoe het komt weet ik niet, maar het leek erop dat we er nu minder dan 20 uur voor zouden nodig hebben. Dat was dit jaar nog niet gelukt. Ook nu niet.
Op 88 km kwam ik te val. En dan nog wel op het beton. En nog wel met mijn aangezicht op de grond.  Bloeden dat het deed. Dat bracht verzorging mee op de post van Esplechin. Bloed wegwassen, wonde zuiveren, pleisters aan brengen. Het nam 20 minuten in beslag.  Ik hou er een blauw oog aan over.
Maar ja, dat zal wel verdwijnen. De tocht is gestapt.

• Mijn felicitaties aan allen die de tocht afgelegd hebben. 
• Mijn bewondering voor degenen die wel gestart waren, maar niet de volle 100 km afgelegd hebben. Zij weten dat je naar je lichaam moet luisteren.
• Mijn dank aan de wandelclub die deze tocht ingericht heeft. 

Buen camino

Iedere vrijdagmorgen komen we met zo een tiental mensen samen in de Gentse Sint-Jakobskerk.
Deze morgen waren we met meer.

Een man had besloten om naar Santiago de Compostela te fietsen.
Daarom waren hij en zijn dochters ook bij ons.
Hij vertrekt vanuit Gent, en ontving in de kapel waar het beeld van Sint Jacob staat de stempel in zijn credential.
Ook zijn fiets werd gezegend.
Alles met wat ceremonie en het parochielied.
We wensen hem een buen camino, een tocht die fysisch zwaar kan zijn en spiritueel .

100 km dit weekend

Dit weekend wil ik nog eens een flinke voettocht maken.
Een voettocht van 100 km, in 20 uur te stappen.
Er zijn er twee:
EURADAX richt zaterdag vanuit Torhout een 20 uur wandeling in.
En bij onze Waalse vrienden richt een wandelclub uit Doornik ter gelegenheid van 20 jaar bestaan, weer haar '100 km de 5 clochers' in.
Deze tocht start deze avond om 21 uur. Die zal ik meestappen.

Surplussers aan de kust

Eèn keer per maand hebben de surplussers van het LDC De Horizon een uitstap.
Deze maand was er voor gekozen om een dag in Oostende door te brengen.
Surplussers zijn moeilijk te been. We hadden dan ook twee rolstoelen en een rollator mee.
's Morgens bezochten we de markt, die op verschillende pleinen plaats vind.
We bezochten ook de Kapucienen kerk aldaar. Dat is de kerk waar al die mini-versies van boten hangen. De kerk van de vissers.
Ons middagmaal gebruikten we in het ontmoetingscentrum De Boeie. Een lekkere lunch.
In de namiddag wandelden we over de promenade en de dijk.
We besloten onze wandeling aan het casino.
Het was een mooie dag. Genoten van de zon en de zeelucht.
Uiterst content keerden we naar Gent terug.

Klik hier voor wat foto's.

Stropkestocht

Code geel was afgekondigd door het KMI. Zou ik wel gaan wandelen?
OMG, Het is toch vlakbij.
De Florastappers hebben altijd puike wandelingen.
Ik heb veel jeugdherinneringen aan Afsnee.
Dus toch de autobus naar Sint-Denijs-Westrem .
Ik schreef me in voor de tocht van 13 kilometer.
Inderdaad toen ik aan de tocht begon, begon het ook te regenen. Dus meteen de poncho aan.
De 13 km bestond uit 3 trajecten. Het eerste traject bracht ons door het parkbos. Ik genoot van de vele bloemen in de wegbermen.
Het tweede traject bracht ons langs het netwerk van trage wegen naar Afsnee.
Op de rustpost aldaar nam ik de tijd om wat te drinken.
Veel bekenden op deze wandeling trouwens, dus ook heel wat gebabbeld.
Toen ik de rustpost verliet was het opgehouden met regenen. De terugkeer van Afsnee naar de startzaal kon ik dan ook in het droge afleggen.
Het was geen lange tocht voor mij. Maar ik heb ervan genoten. Een stadsmens wandelt graag op de buiten.

Klik hier voor wat foto's.

Blijf niet zitten

Ik ben mijn papierwinkel aan het opschonen. Documenten in de juiste mappen steken. Veel komt ook in de papiermand terecht. En soms begin ik te lezen, dan wel te herlezen.

In een OKRA-magazine van juni 2018, kwam ik deze bladzijde tegen.

Ik voel me aangesproken.
Ik citeer:

Als we bedoeld waren om op één plaats te blijven, dan hadden we wortels in plaats van voeten gehad.

Waar gaat muziek over ?

We hebben Marc Erkens uitgenodigd om te vertellen waar muziek echt over gaat.
We = dat is OKRA academie Gent.
Marc Erkens zal ons zijn passie voor muziek delen. Hij vertelt terwijl hij op de piano speelt.

Ik kijk er al naar uit.
Je bent ook welkom.

Wanneer? Dinsdag 18 september 2018.
Waar ? Clemenspoort, Overwale 3, Gent (zijstraat Voskenslaan, vlakbij Sint-Pieterstation. )
Deuren open om 14 uur.
Toegang 6 € voor OKRA leden, 7 € voor de anderen.

Chouke

Sommige dingen geef ik een naam.

Mijn computer is de rode baron.

Mijn robot stofzuiger is Jefke.

Het bed is Woofie.

En nu heeft ook een plant een naam.
Mijn sansevieria noemt Chouke.
Iemand plaagde me: "Zeg je, als je weg gaat, ' Tot straks Chouke ' ?"

Kleitrappers bij de schapekoppen.

Wandelde ik gisteren in een streek die al dikwijls bewandeld heb, vandaag kies ik voor een voettocht die ik nog nooit gestapt heb.
Naar Lier. 

Daar richt de wandelclub De Kleitrappers haar Zimmertocht in. 

Vanuit het treinstation van Lier brengen blauwe pijlen mij naar een rustpost op 't Spui. Een mooie tocht over de vesten. In de sporthal kan ik de inschrijfformaliteiten vervullen. 

Ik krijg ook een papiertje mee hoe ik de splitsingspijlen dien te interpreteren. Die vertrekken immers vanuit een parochiezaal op de Mechelse Steenweg. En daar vertrek ik niet. Het zal voor mij de derde rustpost zijn.

Eerst nog een groene lus. Daarbij passeer ik nog eens een bouwwerk met verwijzingen naar schapekoppen. Wat zou dat zijn? (Ik weet het ondertussen. In een later traject van deze tocht lees ik het op een informatie bord.)

Na die groene lus pas stap ik richting startzaal. Het mooie traject brengt me langs een plek waar de Neten samenvloeien. Ook langs de Gommaarskerk.. Ik loop net te telefoneren, maar verbreek mijn gesprek om die bezienswaardigheid te bewonderen. 

Onverwacht loop ik nog over een plein waar net mensen met oude volkswagens samen komen. Ik heb zelf nog met zo een kevertje gereden. 

Wat voor mij het derde traject is, is voor velen het eindtraject.

Ik ontmoet veel mensen die nu pas hun wandeling starten in de tegengestelde richting. Dat is dan ook wat afbabbelen.

In de startzaal ontmoet ik een kennis die in Lier nog op de onderofficierenschool gezeten heeft.  Het volgend traject - voor hem het eerste, voor mij het laatste - leggen we dan ook samen af. 

En zo kom ik heel wat over dat stadje te weten.
Het was de eerste keer dat ik in Lier wandelde. Ik ga het zeker nog doen.
Klik hier voor mijn foto impressie