Gelukkige verjaardag

Het wil toch wel lukken zeker.
Gisteren was mijn petekind jarig. Afin, ik zeg kind maar ze is ondertussen zelf al moeder van een flinke dochter.
Door herhaalde verhuizingen, waren we elkaar uit het oog verloren.
We kwamen elkaar wel af en toe nog eens tegen, maar dat was steeds op een drafje. Of zij, of ik moesten telkens ergens naar toe. Het doet evenwel steeds plezier elkaar tegen te komen.
Zeker vandaag.
Toevallig zaten we op dezelfde autobus, en zo kon ik haar nog - weliswaar een dag te laat - een gelukkige verjaardag wensen.
Er staat haar weer een mooi jaar voor de boeg.

Een stuk boomstam

Hierbij een afbeelding van een Baltisch bos.
Ooit was het befaamde altaarstuk van het LAM GODS gewoon een boomstam.
We moeten dus niet alleen de schilderkunst van de gebroeders Van Eyck bewonderen, maar ook het vakmanschap van de ambachtslieden en de schrijnwerkers.

Deze middag zijn we met een groep mensen uitgenodigd naar de tentoonstelling 'van boomstam tot altaarstuk' die momenteel in het Caermersklooster loopt.
We zijn nieuwsgierig.
De tentoonstelling maakt deel uit van een groter geheel: 'het LAM GODS ont(k)leed!'

De webpagina van het betrokken tentoonstelling is :  www.caermersklooster.be/nl/van_boomstam_tot_altaarstuk

Even voor de zekerheid nog het adres, want vele mensen vragen er naar:

Provinciaal Cultuurcentrum Caermersklooster
Vrouwebroerstraat 6, 9000 Gent.

Het ligt in het Patershol, maar is gemakkelijker via de Lange Steenstraat te bereiken.
Onthou het voor wanneer je nog eens in Gent bent!

Een drukke maandag

Het leven van een alleenstaande gepensioneerde.

• Om 7u15 loopt mijn wekker af.
• Tijd om een goede warme chocomelk te drinken.
• Ook tijd om mijn medicamentenlijstje af te werken. Daar ben ik al gauw 10 minuten mee bezig, en ik maak gelijk mijn pillendoosje voor 's middags klaar.
• Het ontbijt zelf stelde ik uit. Nu ik weer wat kan eten, zou ik in het stationsbuffet wel ontbijten. Heerlijk verse croissants trouwens.
• Dan naar de dokter. Zo iets wordt geen routine. Afzien blijft een lijdensweg. Maar gelukkig mag ik nu 2 weken overslaan. En mocht er toch iets fout gaan, dan mag ik hem altijd bellen.
• De 26ste was de Decathlon in Gent open gegaan, en daar wou ik ook eens naar toe. Het was me wel ontgaan, dat de Vliegtuiglaan aan de heel andere kant van Gent ligt. Het was dan ook een goed eind stappen. Waarom wil ik alles te voet doen?
• In de Decathlon, ontving ik een klantenkaart. Ik heb vandaag wel niets gekocht. Ze zullen me wel snel terug zien, want het aanbod is interessant. Ook voor een gewone wandelaar als ik. 
• Ondertussen was het ver middag geworden, en ben ik via de Afrikalaan weer naar mijn verblijf in het centrum van Gent gegaan.
• Na een korte middagpauze dan naar de apotheek om mijn medicamenten te kopen. Vandaag moest ik gelukkig niets bij betalen. 
• Dan naar de bibliotheek. Gezien mijn Azië-reis kan ik beter al de boeken die ik ontleend heb, al op voorhand terug brengen. 
• In het winkelcentrum van de Zuid kocht ik ook een  reissetje met verschillende flesjes en pillendoosjes. Tijdens de lange vliegreizen, zal ik allicht mijn pillen in mijn handbagage mee moeten nemen. En er zijn nogal strenge regels over vloeistoffen die je in het vliegtuig mag  mee nemen. 
• Terwijl ik toch in de Zuid was, gelijk de Smatch binnen gestapt en voor een paar dagen eten gekocht. 
• Dan naar de Belfius om US dollars te bestellen. 
• Dan nog naar de Supersoldi om een nieuwe electrische lamp te kopen. Een lamp uit de luster boven mijn hoofd heeft het begeven. Dat euvel is ondertussen hersteld.
• In het stadscentrum dan nog wat rond gezworven. Het was wel mijn keuze niet om Zelzate te verlaten, en in Gent te verblijven, maar door de stad zwerven geeft een heerlijk gevoel. 
• Deze middag heb ik een maaltijdsoep gegeten. Deze avond worden het sandwiches met zalmsalade.
• En nog is de dag niet om.
• Zo moet ik mijn Tai Chi oefeningen nog doen. 
• En als het wat later is, ga ik door met de voorbereidingen van mijn Azië-reis. 
• Eigenlijk had ik mijn beddengoed nog willen verversen, maar dat zal voor morgen zijn. 

Kom

Ik ben op reis
al weet ik niet waarheen
maar ergens stond geschreven
dat ik deze weg moest gaan
en al aarzel ik soms even
langs die eindeloze baan
toch weet ik
iemand ging me voor
en daarom 
ga ik door

Dit is een lied van Elly en Rikkert. Al een paar tiental jaar oud. Ik heb het gehoord in het Huis van Troost, en het is bij mij blijven hangen. Ik heb het op YouTube gezocht, Het is: www.youtube.com/watch?v=_r-CxDlWvLo. Als ik naar het bij behorend videotje kijk, zie ik dat ik niet de enige ben die oud wordt. . 

'k Zou zo gere willen leven

Als Gentenaar kennen we dat liedje allemaal. Ook vele mensen die in Gent komen wonen zijn, zingen het met veel plezier.
Vanavond wordt deze CD voorgesteld. Het Muzikantenhuis is een groep muzikanten, met als ik de namen zie,  roots van over heel de wereld.

Zelf verblijf ik nu al een paar maanden in Gent. En ik kan deze avond niet naar de voorstelling.
Ik hoop dat de CD ook later nog verkrijgbaar zal zijn.

www.muzikantenhuis.be/home

Repair café

Ging ik deze middag weg naar het Coyendanspark, om ginder te zitten en wat te lezen. Dan liep het toch anders.
Het is zondag vandaag, en dank zij de inzet van de Buren van de Abdij, zijn dan de ruïnes van de Sint-Baafsabdij toegankelijk. Dat kon ik niet laten voorbij gaan. Ik moest wel door die oude gebouwen dwalen. Op die plek is Gent ontstaan.
Een compliment voor de goede uitleg die ik van de Buren van de Abdij gekregen heb.

Dan ging ik nog een koffie met gebak drinken in de herberg Macharius. Mens Het zat er bomvol. De herberg was even omgevormd tot repair café. En heel wat toestellen hadden blijkbaar herstelling nodig
Vele mensen zijn geholpen en tevreden naar huis kunnen gaan. Hun broodrooster werkt nu weer. Hun mixer is gerepareerd. En ik heb nog heel wat andere huishoudtoestellen gezien.

Een opmerking:
De Buren van de Abdij en de herberg Macharius hebben maar beperkte openingsuren. Kijk eerst naar hun website vooraleer je er naar toe gaat.

Vlak bij mijn verblijf.

Vandaag wou ik mee doen aan 'West-Vlaanderen Wandelt' in Diest. Ik ben nog nooit in Diest geweest, het leek me dus wat om het stadje en de omgeving te leren kennen.
Maar mijn gezondheid laat het niet toe, om nu al ver van mijn verblijf te gaan.

Dat had trouwens zijn voordelen: ik heb uitgebreid kunnen bij lezen over de grote Azië toer. Dat is Korea, Japan en Taiwan, met telkens een IML-meerdaagse.

Om schrijfwerk te doen, dat lukte nog niet. Ik kan me nog niet concentreren.

Deze morgen dan nog wat in mijn buurt gaan wandelen. In zo een mooi weer kan een mens toch niet binnen blijven. Ik verblijf vlak bij de Oude Beestenmarkt, en daar loopt de zondagmorgen altijd veel volk. Dan nog wat op de prondelmarkt aan Sint-Jacobs rond gezworven. Ondanks de kringwinkels blijven die oude markten toch goed trekken.

Deze middag neem ik maar een goed boek, en ga in het park wat zitten lezen.

Ziek

De pijn in mijn mond heeft zich weer sterker door gezet.
Mijn dag bestond vandaag uit beweging van mijn bed, naar mijn zetel. En ook - want ik kan het nalaten - naar mijn bureaustoel, om toch wat te internetten.
En je wil niet weten hoe dikwijls ik naar het toilet ben moeten gaan. Geweldig veel

Eten lukte me evenmin.

Gelukkig kan ik nu geweldig veel bij lezen. Kan ik niet eten, ik kan wel een artikel over de aardappel lezen. En ik heb het maar gelijk ingescand.  (Bron is Geschiedenis 6/2014). Een volgende keer dat ik frietjes eet, zal ik eraan denken.

Hopelijk voel ik me morgen beter, en kan ik wel naar buiten.

Koffie

Een hele tijd al mag ik geen warme dranken meer drinken.
Een stom gezwel in mijn mond.
Gisteren, dan weer naar de tandarts.
Het gezwel is ondertussen al beduidend kleiner geworden.
De medicijnen blijken te helpen.
Ik heb het de arts niet gevraagd. Maar heb toch deze morgen een tas koffie gedronken .

HEERLIJK

Twee stapels

Twee stapels worden hier in mijn verblijf steeds groter.

1. is de stapel links van mij op mijn schrijftafel. Ik krijg die maar niet weg gewerkt
2. is de stapel met medicamenten. Mijn badkamerkastje begint stilletjes aan te klein te worden. Ik slik nochtans iedere dag heel wat medicijnen.  Maar het lijkt er wel op dat ik na ieder bezoek aan een arts nog meer medicatie moet nemen.

Een goede kennis van me heeft ooit gezegd dat we zonder al die pillen niet eens zo oud zouden geworden zijn. 

Ik ben nu zeker geneigd om hem gelijk te geven. 

Ze waren er niet

Ze waren er niet.
Afin. De benedictijnen niet, die ooit in de Sint-Baafsabdij, bij de samenvloeiing van een van de vele Leie-armen  met de Schelde,  in Gent verbleven.
Die mensen zijn natuurlijk al lang dood. De abdij zou ergens is de 16de eeuw stop gezet zijn.
Maar toch had ik deze avond graag hun verhaal gehoord.
Het zal dus voor een andere keer zijn.
Wat er met de afspraak verkeerd gelopen is, weet ik niet. Maar de mevrouw die in herberg Macharius de dienst waar nam, heeft me goede tips gegeven.
Dus misschien krijg ik de geschiedenis, de legende, de fabel toch nog eens te horen.

Weer bij de dokter

De hevige pijnen houden maar niet op. In mijn geval zijn dat mondpijnen.
Dat brengt dan ook nog meer antibiotica en pijnstillers moet nemen.

Mijn apothekeres zal allicht wat meer gewoon zijn, van andere patiënten.
Maar toch kom ik haar liever op straat tegen in plaats van in haar winkel.

Nog na te betalen

Amaai.
Je zal maar een brief krijgen dat ik alsnog een bijdrage moet  leveren  over het jaar 2013. De brief kwam van het Zorginstituut  uit Nederland
Ik heb ondertussen heel wat getelefoneerd . Vriendelijke mensen trouwens.
Ik hoop dat ze dat bedrag wat naar beneden  krijgen.

Awel, als het hun niet lukt dan ga ik maar onder de bruggen van Parijs leven.
Er zijn daar veel schooiers en bedelaars.
Maar ja ... ik kan toch maar één keer van honger sterven.

Eten

Mens !!!
Wat zal ik gelukkig zijn als ik weer wat kan eten.
Nu behelp ik mij met soepjes en - nu het nog zo vroeg is - met maaltijddrankjes.
Maar we zijn de 25ste vandaag. Morgen zijn we de 26ste. Vrijdag moet ik weer naar de tandarts.  Ik hoop dat de tandarts me
weer toelaat warme dranken te gebruiken. Mens !!! Een goede espresso zal me smaken.
De pijn  is morgen misschien zo ver weg, dat ik weer kan eten.

Maar goed niet geklaagd. Althans toch niet te veel geklaagd. Andere mensen hebben met meer lijden te kampen. 

Te veel gebeld

Ik zal me weer wat moeten inhouden. Ik kreeg een SMS-je  dat ik  aanzienlijk over mijn belgedrag gegaan ben.
Respect voor wie ik belde of wie me belde.
Maar nu ga ik me wat beperken.
Sorry dat jullie wat weinig van me zullen horen voor de rest van de maand.
Deze blog bestaat ook nog altijd.
En mij mijn weten heb ik er toch voor betaald.

M / V

Deze avond ...
Sorry verkeerd begin voor deze tekst, Ik had als je de foto ziet als titel beter V / M gegeven..
Nu ik ik in Gent verblijf ga ik geregeld naar het Coyendansplein. Waarom dat park die naam gekregen heeft, vertel wel ik een andere keer.
Op dat plein bevindt zich herberg Macharius. Een plek waar zich geregeld interessante debatten plaats vinden. Die worden georganiseerd door de mensen van het Wetenschapscafé.
Deze avond was het thema: Jongere zoekt werk.
Ik ben nu wel geen jongere. Ik heb nooit werk moeten zoeken. Werk werd me gewoon op de schoot geworden. Maar de tijden zijn veranderd.
Gespreksleider was Joël de Ceulaer, een journalist van de Standaard. Hij werkt ook voor het weekblad Knack en voor Canvasprogramma's.
Liesbeth Van Parijs is een master, een senior onderzoeker van de KU Leuven. die tijdens haar inbreng, deze avond,  vooral de focus richtte op moeilijke groepen. Niet iedereen geraakt zo maar aan werk.
De derde spreker was professor Bart Cockx. Een bijzonder welbespraakt man, die ons heel wat over de arbeidseconomie  wist te vertellen.
Goegel maar wat naar hun naam, en vergeet ook de boeken niet die ze publiceerden.

Dodendraad

Op 23 september 1917 slaagden 150 mensen erin België te ontvluchten.
De vijandige bezetter had de grens van België naar Nederland afgesloten. Om de grens beter te kunnen bewaken moesten de bomen omgehakt worden. 150 mensen uit Zelzate eiste de bezetter daarvoor op.
Het liep anders dan verwacht. De houthakkers lieten de bomen zo vallen, dat het hekwerk verbroken werd, en vluchtten zelf.
Ik heb dat uit het tijdschrift 'Le Pèlerin' een geïllustreerd weekblad uit Frankrijk.
Over de Dodendraad is te lezen op een eigen website: www.dodendraad.org

GBL

Diederik zit er nog. De wandeling van de Kwartels is weliswaar voorbij, maar Diederik zit er nog. Hij kan blijkbaar niet genoeg krijgen van het boek dat hij zit te lezen.
Nu deze avond was ik in Assenede voor een bijeenkomst van de GBL-groep.
Ik wil je niet in een mysterie laten.
GBL staat voor Geloof, Bijbel en Leven.
Wat je gelooft gaat mij niet aan. Zelf ben ik katholiek.
Wat de bijbel is, hoef ik hier allicht niet uit te leggen. Het is wel een moeilijk boek.
En de L voor Leven, dat maak je iedere dag mee.

We zijn met een groep mensen die zowat om de 2 maanden samen komen, om ons aan de hand van bijbelteksten te bezinnen over ons leven.
Inhoudelijk wil ik daar niets over kwijt. Wat we aan elkaar vertellen is vertrouwelijk.
Deze avond  had als thema ' In het onbegrijpelijke lijden een zin ervaren'. Een bijzonder diepgaand onderwerp.

Ontbijt? Middagmaal?

Het gaat nog altijd niet goed met mijn mond.
Erg !!! Ik die zo graag babbel.
Gisteren heb ik mijn geplande wandelingen maar laten vallen.
Mijn lichaamsbeweging beperkte zich tussen mijn bed, mijn zetel, en de stoel aan de computer.
Aan mijn eettafel ben ik niet eens geraakt. Geen ontbijt, geen middagmaal, geen avondmaal. Een sobere dag.
Ik ben gelukkig toch wat buiten geraakt. Naar het Zuidpark, maar daar was het mij wat te druk. En nadien naar het Coyendanspark.
Wat rustig buiten zitten, met een boek op de schoot. Het boek heb ik trouwens niet eens open gedaan.
Nog altijd niet trouwens.
Maar zo net ik heb me wel de moeite genomen om wat te eten.
Melk op gewarmd, daar dan 2 boterhammen in opgelost, en er een eitje door geroerd.
En deze avond ben ik voor een maaltijd uitgenodigd. Ik zal om mijn gezicht te redden, voor ik vertrek wat serieuze pijnstillers slikken.

Vrienden

Dit is even een kort berichtje.
Het is een rouwberichtje.

Mijn vrienden wandelaars weten wie Joost was.
Ook mijn vrienden niet-wandelaars zullen wat aan zijn boodschap hebben.

Joost is iemand die ons vorige maand, veel te vroeg verlaten heeft.