100 km Trailwalk in de Hoge Venen.
Zondagmorgen rond 4 uur in de morgen hadden we al 81 kilometer van de OTW gestapt. Wat zeg ik gestapt? Gezwoegd, gezweet, door de modder geploeterd. Geklommen. Gedaald. Poncho af, poncho aan.
Wij en honderden andere trailwalkers.
In ons team liep het wat moeilijk. We hadden al wat tegenslag voor de start, maar gelukkig zijn we wel kunnen starten. Mijn bewondering voor Dirk die kon invallen.
Tijdens de tocht, net toen we Die Brücke voorbij waren, had ik een zware val gemaakt. Het werd net donker. Ik had mijn hoofdlamp nog niet aan, en was gestruikeld over een boomwortel. De kwetsuren konden in de hulppost in Porfays verzorgd worden.
Later in de nacht kwam Hugo in de problemen. Hij geraakte door pijn in de liesstreek bijna niet meer vooruit. Het was in Drossart zijn beurt de hulppost op te zoeken, en geholpen te worden.
Ik kon niet nalaten te denken dat OXFAM en het Rode Kruis hulporganisaties zijn, en - het is misschien cynisch van mij - daardoor toch wat gewend hulp te bieden. Ze konden onze teamgenoot er door helpen, en na een lekkere maaltijdsoep konden we weer verder. We hadden toen al een 60 kilometer gestapt, en nog een 40 kilometer te gaan.
Nog 10 kilometer vooraleer we ons supportteam konden bereiken.
Dat wachtte in Gileppe op ons.
Dat was nu eens aangenaam om ginder aan de stuwdam een lange rust te nemen.
Op de foto van mijn mobieltje: links Martine die het supportteam van 4 mensen leidde, rechts Marleen die ons stappersteam - toen 3 wandelaars - leidde. Er was ook nog een derde straffe madam. Ann staat niet op de foto. Zij steunde ons vanaf thuis, door ons telkens met SMS-jes te enthousiasmeren.
Ons wedervaren van de tocht van Gileppe over Goé naar Eupen, vertel ik wel in een volgend blogbericht.
Al snel moest de poncho aan. Het regende, en het zou heel de wandeling blijven regenen. We stapten eerst door parken, om dan door het Zoniënwoud te stappen. We hadden 4 gidsen. Twee liepen vooraan, de twee anderen sloten de groep. Van het goede teveel zou je denken? Niets was minder waar. De tempoverschillen waren zodanig groot dat onze groep zich af en toe in tweeën splitste. De tragere wandelaars namen dan een korter stuk. Af en toe ten minste. Meestal werd er een stop ingelast om te kunnen hergroeperen. Maar je weet hoe dat gaat. De trageren sluiten aan, de groep vertrekt weer, en de laatsten hebben geen rust gehad. Ik zag een dame die het uiterst moeilijk had. Maar ze beet door. Ze zal nog veel moeten oefenen, maar ik weet zeker dat ze op de echte trailwalk er zal zijn. 
Zaterdag 2 augustus is de 2de dag van de wandeldriedaagse van IBIS uit Puurs. Vandaag ook neemt Joost afscheid van zijn familie en vrienden. Verleden zondag is hij na een lange strijd tegen een wrede ziekte ontslapen. Mijn wandeling vandaag draag ik dan ook op aan hem, en aan hen die hem genegen zijn. 
