Aan de Leie

Op zo een zondag (17 dec 2019) , een zonnige zondag nam ik de lijnbus naar Drongen.
Doel was de Leietocht, ingericht door de Postiljon van Merelbeke.
De wandelclub richtte die tocht nu al voor de 29ste keer in.
Ik heb al gestapt met als startplaats aan de Gentse Albertbrug.
Ik heb al gestapt met als startplaats Drongen, bij de abdij.
Vandaag was de startplaats Drongen Baarle.
Zo konden we nieuwe wandelwegen ontdekken en bewandelen.
Ik heb over paden gewandeld die ik niet eens kende.

Ik koos voor de 15, maar dan op mijn eigen manier. Ik startte aan de rustpost, een kleuterschool in Drongen dorp. Daar ontbeet ik eerst. Ik kocht een koffie om daarbij de croissants te eten, die ik mee had. Het was wel raar natuurlijk want ik was nog niet ingeschreven.
Dan stapte ik zo een 7 km. Een mooi afwisselend parcours. Heel wat veldwegen. Puur genieten.
Toen ik aan de startzaal kwam verschoot ik toch wel. Zo veel volk! Het was aanschuiven om in te schrijven.
En dan daarna voerde de tocht ons langs smalle weggetjes naast de Leie. De Leietocht doet haar naam eer aan.
Op zo een zonnige dag mochten we als clubwandelaars de wandelpaadjes delen met joggers, mountainbikers, fietser. Iedereen wou blijkbaar buiten zijn.
We wandelden dikwijls over de zogenaamde trage wegen. Als wandelaar mogen we zeker dankbaar zijn voor al het werk dat de werkgroepen trage wegen bewerkstelligen.

Om een idee te krijgen van deze tocht, kijk dan naar o.m.  de fotoreeks van mijn clubgenoot René>.
Er staan meer foto albums op facebook.

Helblauwe hemel.

Een warme dag vandaag.
Geen weer om zich op te sluiten.
Maar evengoed als je buiten bent, wel voorzorgen nemen tegen de warmte en de felle zon.
Dus goed ingesmeerd met zonnecrème begin ik al in de voormiddag aan de tocht door de Kalkense Meersen.
Het is de PWC, de postwandelclub van Merelbeke die de tocht inricht.

Rijdt ik met de lijnbus 36 toch wel de startzaal voorbij.? 

Twee haltes te ver stap ik af. Niet getreurd met een wandelmaat dan maar onmiddellijk de wandelpijlen volgen. 

We stappen de 6 km, en kunnen ons dan ook pas later inschrijven. Wel raar. Inschrijven en dan gelijk ook de wandelstempel ophalen. 

Daarna besluit ik de 12 km te wandelen.

Ze een wandeling door Kalken en Wetteren heeft zijn charmes.  De meersen bij de oude Schelde armen vormen het thema van deze zomerse tocht.
Op het einde van mijn tocht kom ik nog Micheline tegen.
Voor foto's van deze tocht kijk maar naar de foto's die zij en René namen, klik hier 

15 km werd maar 8 km

Deze morgen was ik al vroeg in De Pinte om deel te nemen aan de Nieuwjaarstocht van de Postiljon.
Het was nog donker toen ik eraan kwam. Na de inschrijfformaliteiten kocht ik nog een kop koffie. Ik wou mijn wandeling pas beginnen als het klaar was. Maar ik kon niet blijven wachten. Om 8u07 vertrok ik toch ondanks dat het nog duister was.
Op mijn mobieltje zit ook een zaklamp. Daarmee moest ik mij behelpen om de pijltjes en andere aanduidingen te zien.
Het werd klaar en dan waren de pijltjes beter te volgen, en ook de aanduidingen van de splitsingen waren beter leesbaar.
Ik was van plan om de 15 te stappen.
Ineens zag ik geen pijltjes meer. Oei! Toch verkeerd gelopen. Ik keerde op mijn stappen terug en zag daar andere wandelaars stappen. Inderdaad! Weer wandelpijlen.
En daar was al een rustpost. Het was de rustpost van Polderbos. Voor de afstand die ik gekozen heb, zou dat de tweede rustpost zijn. Ik voelde me eerder een kwakkel dan een kwartel omdat ik mij zo vergist had. Maar ja ...
Mijn wandeltocht werd zo korter dan gepland.
Het was evenwel een mooie tocht. Gisteren wandelde ik langs trage wegen in Drongen. Vandaag heeft de parcoursmeester de trage wegen van De Pinte in zijn parcours opgenomen.
Voorwaar deze tocht is een mooi nieuwjaarscadeau van wandelclub De Postiljon.

Voor enkele foto's klik hier.
Ongetwijfelt hebben andere wandelaars die later vertrokken zijn mooiere foto's gemaakt en op Google of Facebook geplaatst.

Nieuwjaarstocht bij de Postiljon

Op deze eerste zondag van januari gaan er nogal wat nieuwjaarstochten door.
Ik tel er vijf op de wandelkalender.
Daarnaast zijn er nog driekoningentochten en wintertochten.
Vlaanderen blijft niet binnen zitten vandaag.
Zelf kies ik voor de tocht in De Pinte.

Ik vertrek vroeg.

Mijn tocht beperkt zich tot een ochtendwandeling. Deze middag ben ik immers uitgenodigd voor een etentje.

Nawoord: voor mijn wandelbelevenis klik her.

Wandeljaar gestart.

Later dan voorzien, begon mijn wandelaar pas vandaag.
En de nieuwjaarswandeling van DE POSTILJON was een goed begin.

Voltaren.

Vooraf had ik wel mijn voorzorgen genomen. Mijn scheenbenen, knieën en onderrug waren goed in gebalsemd met een verzachtende en genezende emulgel. Ik zou er vandaag wel tegen kunnen.

Nieuwjaarswensen.

Het was al druk in de startzaal 'De Kleine Prins' te De Pinte. Heel wat wensen wisselden we uit, en vooral wensen voor een goede gezondheid. Er zijn veel kusjes gegeven.

Duister

Ik had mijn fluo-jasje mee. Zo om acht uur aan een wandeling beginnen, betekent nog even in de donkerte wandelen. Het begin van de tocht bracht ons langs huizen en villa's waar er al licht was. Dat gaf wel een inkijk in de woningen. Mensen in slaapkleren waren bezig met het ontbijt en keken niet op naar de vele wandelaars.
We waren al met veel stappers. Ik sprak met een koppel die daar ergens woont, en iedere zondagmorgen wandelt. Ze vonden het plezierig dat er nu zoveel wandelaars waren. Meestal wandelen ze alleen.

Telefoontjes.

Terwijl ik zo stapte kreeg ik heel wat telefoontjes. Een berichtje op facebook (vrijdag gepasseerd) waarin ik mijn bezorgdheid uitdrukte kreeg veel reacties. Ik weet nu in iedere geval dat een goede gezondheid belangrijk is. Pijn kan een mens obsederen. Bij deze aan allen die dit lezen wens ik een goede gezondheid. Moge de pijn jullie bespaard blijven.

24 kilometer.

Ik wist zo niet welke afstand ik zou stappen? Zou ik het aandurven om voor de 30 km te kiezen? Een blik op het wandelschema overtuigde me om de 24 te kiezen. Dan kon ik naderhand de extra lus van de 30 erbij doen. En mocht het te moeilijk zijn, dan kon ik een lus laten vallen en met tot 18 beperken. Maar stappen dat wou ik. Dat is zeker.

Mooie tocht.

Het eerste traject bracht me van De Pinte doorheen de vallei van de Roskambeek en een parkbos naar Sint-Denijs-Westrem.
Het tweede traject bracht me naar de duurste gemeente: Sint-Martens-Latem.
Daarna nam ik even pauze. Ik kocht een soepje om daarbij mijn lunch te nuttigen.
Het 3de traject nam me weer eens door het parkbos en ook door een jachtgebied.
De parcoursuitzetter mag fier zijn op de tocht. Ik hoorde van verschillende mensen dat ze opgetogen waren van de tocht.

---

Met mijn mobieltje nam ik wat foto's. Klik hier voor het beeldverslag.
Mijn mobieltje vertelt me ook dat ik 26 kilometer gestapt heb in 4 uur.
De pijn en de krampen in mijn benen zijn volledig verdwenen

Met de winterzon

Vandaag wandelde ik in Drongen en Afsnee.
Daar wandel ik bijzonder graag. Toen ik nog een kleine jongen was wandelden en fietsten mijn broers en ik er dagenlang. Die herinneringen kwamen bij de tocht weer boven.
De Leie-armen hier vormen een mooi wandelgebied. Er zijn hier verschillende wandelroutes. De Afsnee route en het Tweekerkenpad zijn bepijld. Er is ook een zogenaamde groene halte wandeling die de stappers van Drongen naar Gent brengt.

Vandaag richtte de wandelclub 'De Postiljon' vanuit Drongen haar Leie wandelingen in.  Met de autobus (lijn 17&18) trok ik er naartoe. 7u01 zou de buis aan zee halte zijn. Maar er kwam geen opdagen. De bus was uitgevallen. Pech met de batterij hoorde ik later. Maar busje komt zo. De volgende bus van 7u27 stopte wel aan de bushalte.
Een kwartier later was ik in  Drongen. De inschrijving verliep vlot en zo was ik nog voor 8 uur aan de wandel.
Er was een heel gamma aan afstanden uitgepijld. Zelf opteerde ik voor de 21.
Een eerste lus bracht ons naar Afsnee en de 3 Leien. Genieten van het winterzonnetje en de lange schaduwen over charmante paadjes langs de oever van de Leie.
Het tweede traject bracht me naar Drongen Baarle. Verder de vele herfstkleuren op me laten inwerken. Het landelijke 3de traject bracht me naar de startzaal terug. Het was daar overvol. Niet te verwonderen dat het zo druk was. Het was nog niet eens twaalf uur en al meer dan duizend wandelaars waren al geregistreerd.

Voor mijn foto's klik hier.

PWC te Merelbeke

De Postiljon Wandelclub richtte vandaag een wandeltocht in. De tocht vertrok vanuit de gemeentehallen van Merelbeke. De tocht omvatte verschillende afstanden. Het was nauwelijks half negen als ik me inschreef en koos volop voor de langste afstand, de 30 kilometer. 30 km dat is 6 uur wandelen, dus ruim de tijd.

Het werd een mooie natuurrijke wandeling. Veel leidden de wandelpijlen door bossen langs onverharde wegen. De modder en de plassen waren gemakkelijk te vermijden. En het weer was overheerlijk met af en toe zon.

Verrassend was ook de extra lus die de 30 kreeg te Munte richting Baaigem. We stapten daar langs smalle wegjes, soms met trapjes over afsluitingen, en gestoffeerd met paddenstoelen in de berm.

Verrassend ook was te Munte de tentoonstelling over de striptekenaar Marc Sleen. Bijgaande foto nam ik daar in de Sint-Bonifatiuskerk.

Voor mijn foto-impressie klik hier.

Geen storm op de Leietocht

De zwarte els blijft overeind

Er was storm voorspeld vandaag. Zou ik wel wandelen?
Nu zover van mijn verblijf was de wandeltocht niet vandaag.
Ik verliet mijn verblijf aan de Schelde, stapte naar de Verloren Kost en vandaar volgde ik de Leie tot aan de Neermeersen.

Vanuit 'De Wingerd' vertrokken de Leiewandelingen van de Postiljon.
Ik schreef me in voor de 21 kilometer. Een eerste kort traject bracht ons via de Blaarmeersen naar Drongen, Na wat gebabbel en een warme chocolademelk brachten de wandelpijlen ons naar de Bassebeek en Elshout. Er waren niet zoveel wandelaars op dit traject. Het was er stil, op het geluid van de wind na.
Was het geen storm, het waaide wel flink. Soms moest ik tegen de wind in beuken, en op een andere moment als de wind van rechts achter kwam, moest ik opletten of de wind me niet als een vliegende Hollander in de lucht tilde. Nu, na zo een wandeling is een mens wel uitgewaaid!
De tweede rust was weer in Drongen aan de abdij. Na een soep en brood brachten de pijlen ons langs de drie Leien en de Assels. Als kind heb ik hier dikwijls gewandeld en gefietst. Ik voel er me dan ook goed thuis.
Terug in de startzaal was het gezellig nababbelen.
Ik vond het wel spijtig dat door de slechte weersvoorspellingen er zo weinig volk was komen opdagen. Het was te doen, zeker omdat het droog gebleven is. Het was wel wat avontuurlijker dan een doorsnee tocht.

In het groene dal

De Schelde-armen doorheen Merelbeke vormden vandaag het groene dal waar we doorheen wandelden.
De wandelclub Postiljon richtte vanuit het gemeenschapscentrum Groenendal vandaag wandeltochten in.
De startplaats ligt in de wijk Kwenenbos, dat is al buiten het verstedelijkt gebied. Bij de start van de wandeling stappen we meteen in het landelijk gebied.
Uit het aanbod van tochten heb ik voor de afstand van 24 kilometer gekozen.
Die bracht ons naar de Schelde en dan naar het dorpje Melsen. Veel landbouwwegen, en waar we de macadam volgden was het autoluw.
In Melsen kregen we een lus. Die bracht ons richting Gavere, naar Vurste, weer een landelijke route.
Het derde traject bracht ons via het bosrijke Makkegem weer naar waar we begonnen waren, naar de wijk Kwenenbos in Merelbeke.
Wandelen blijft een passie, die mensen op de been brengt, zeker voor zo een mooie aangename tocht langs rustige stille wegen.

Gouden rivier

Vandaag waren we afgesproken om deel te nemen aan de Leietocht van de Postwandelclub van Merelbeke bij Gent. De tocht begon aan de Gentse watersportbaan, net waar die de natuurlijke loop van een Leie arm onderbreekt. De Leie was in de tijd een stinkende rivier. Het stonk door het roten van vlas. Dat proces gaf de rivier een gouden kleur. Vandaar dat de Leie de bijnaam kreeg van 'gouden rivier'.

Na de inschrijving vertrokken we langs de Visserijdijk, ook al een oude Leie arm. De Leie heeft vooraleer ze Gent bonnen stroomt vele armen. Op een bepaald moment passeerden we zelfs de drie Leien. 

Maar nu stond daar op het staketsel bij de loods 25 van de roeivereniging een reiger. Die langpotige vogel was blijkbaar mensen gewoon. Ze vloog niet weg maar bleef ons maar aankijken.

Wij trokken verder langs Sneppebrug, langs Afsnee naar Drongen. De Leie toonde zich op haar mooist versierd met de tinten van de kleurige herfst.

In Drongen hadden we een plaatselijke lus. Puur doorheen het platteland. 

Na een tweede rust in Drongen stapten we terug naar de startplaats, een beetje langs de watersportbaan, waar we in de verte de torens van Gent konden ontwaren, en meer dichterbij de woontorens. We sloten af in de Blaarmeersen, Het moet geen zomer zijn om hier van te genieten.

Ondertussen staan om het internet al verschillende fotoreeksen. Je kan dus aan de hand er van mee genieten, als je een andere, ongetwijfeld ook mooie wandeling gemaakt heb. 

Met de Postiljon in Heusden

De Husdinetocht stond vandaag op mijn wandel programma. Inrichter is de Merelbeekse wandelclub PWC. Vanuit de startplaats in Heusden kon de wandelaar voor een wandelafstand kiezen waar hij/zij het meest voor voelt. De kortste afstand was 4 km. De langste 24 km. Behalve de korte deden alle afstanden de paardenmelkerij in Laarne aan.

Ik koos voor de 24.
Een eerste traject bracht ons langs een heksenpad en het kasteel van Laarne naar een eerste rustpost. Dat was een basisschool, met de naam Sint-Macharius. Daar hadden we dan een plaatselijke lus, waarbij we door het Prullenbos gingen.

Het derde traject bracht ons dan naar de paardenmelkerij, En van daar in een vierde traject doorheen de Damvallei met zijn vele visvijvers terug naar de startplaats in Heusden.

Het was wat bewolkt vandaag, zelfs een keer een miezerige regen, maar de buien zijn ons bespaard gebleven en we hebben kunnen genieten van een mooie wandeling.

Waar ga je naar toe?

Quo vadis? Waar ga je heen?
Dat is een vraag die we ons als wandelaar weinig of nooit afvragen. We zijn gewoon op wandel, we zijn gewoon in beweging. Waar we aankomen, is meestal hetzelfde punt als waar we vertrokken zijn.
En daar beleven we dan veel plezier aan.
In zijn voorwoord in de Gezond op Stap wees Jef Joosten op het belang van clubwandelingen in de onmiddellijke nabijheid.

En dat was dit weekend voor mij wel van toepassing. Ik heb niet eens de omgeving van de stad waar ik nu verblijf verlaten. Zaterdag was mijn wandeldoel Mariakerke, en vandaag was dat Merelbeke. Heerlijk dichtbij vindt een wandelaar bekoorlijke wandelingen.
Vandaag koos ik voor een 18 kilometer tocht. de PWC liet ons vanuit een zeer ruime startzaal vertrekken vanuit Merelbeke. Langs groene wegen, soms al geoogst soms langs maïs die boven onze hoofden uitkomt wandelden we langs toffe dorpjes: Bottelare en Munte. Zo landelijk dat hier GR-paden elkaar kruisen. En af en toe een donker bospartijtje ertussen. Mooi afwisselend met de zon die de tocht kwam verheerlijken.
En - ik herhaal wat ik gisteren al deed vermoeden. Elkaar ontmoeten. De gezelligheid van een wandeltocht - Dat is het waarom we op de been komen, en in beweging blijven.

By the way, Nadat ik die muurplaat van Quo Vadis fotografeerde, zag ik een heel ander bord:
"Highway to hell" Onze wandelingen zijn zeker geen snelweg naar de hel. Integendeel ze geven ons een hemels gevoel.

Wat een mens al niet allemaal ziet tijdens een tocht. Zou ik geen cursus volgen voor bezinnend wandelen? Of voor wandelcoach? Of zo iets. In de laatste Gezond op Stap, had Floor Devriendt er in ieder geval in een artikel aandacht voor.

Neen, ik blijf maar bij het gewoon wandelen om buiten te zijn.

Nationale wandeldag

Ik was in Merelbeke vandaag. 5938 wandelaars stapten hier in de Scheldevallei Ik koos voor de 42 km. Een mooi uitgewerkt parcours.

--- Sent from the BlackBerry® wireless device of Guy ---

---

Nawoord: Ondertussen heb ik in mijn log bij Skynet mijn persoonlijke impressie geplaatst. Klik hier.
En op het wereldwijde web vind je heel wat verslagen en fotoreportages van anderen die er ook waren.