Reigers langs kastelen.

Het meest bekende kasteel
van Mariakerke.

Zondag 4 augustus was ik erbij op de kastelentocht van de reigerstappers.

De reigerstappers vormen  een wandelclub uit Vinderhoute.

De kastelentocht richten ze al meer dan 40 jaar in. Ik heb die tocht al enkele keren mee gestapt en ook dit jaar wou ik erbij zijn. 

Wel had ik een praktisch probleem. Hoe naar de startplaats geraken ? Vanuit Gent vertrekt de eerste lijnbus 65 richting Vinderhoute op zondag pas om 9u35. Voor een vroege wandelaar als ik, is dat nogal laat.

Dan dacht ik. Laat mij maar bus 3 nemen richting Mariakerke. Vandaar ga ik dan wel verder. Ik herinnerde me dat 't Geestje bij wandelingen dikwijls een rustpost is. Ook vandaag was dit zo. Daar aangekomen besloot ik om van ginder uit de 22 te stappen. 

De wandelpijlen brachten me langs de Bourgoyen-Ossemeersen. Iedere wandelaar weet dat het ginder heerlijk dwalen is. Nadien stapten we langs het Leeuwenhof, een vogelrijk gebied met een grote plas. Het bleef puur natuur met een passage door een vrijwilligersbos.  Met een tocht door Luchteren kwamen we dan aan in de Campanje.
De kastelentocht doet zo zijn naam wel eer aan, met een rustpost in een kasteel.

Ik profiteerde ervan om de croissants die ik mee gekregen had op te eten, en kocht er een kop chocolademelk.
Het volgende traject bracht mij langs trage wegen door de vallei van de Oude Kale en door kasteeldomeinen naar Vinderhoute. Door de vele boompartijen was dit een schaduwrijk traject met veel kleurschakeringen.
Bijna aan de startplaats liep ik toch wel verkeerd. Gelukkig floot een medewandelaar mij terug.
In Vinderhoute aangekomen moest ik mij nog inschrijven. Na meer dan 15 km gestapt deed ik dat, en liet gelijk mijn boekje afstempelen. Zoals de meeste clubwandelaars laat ik graag een stempel plaatsen in mijn wandelboekje.
Het was geweldig druk in de voetbalkantine, daarom besloot ik om gelijk door te wandelen op het eerste traject. (Voor mij het laatste.)
Het traject van 5,3 km ken ik door en door. Aan de Speibrug vroegen enkele wandelaars zich af wat voor waters ze zagen. Ik heb het hun verteld. Aan de Trekweg sloegen we rechtsaf op een opgehoogd baggerterrein. Wat vroeger uit het kanaal gebaggerd is, hebben ze met grond overdekt en is nu een terrein dat velen bewandelen.
Dat deed me denken dat ik vandaag in tegenstelling tot gisteren weinig knooppunt wandelaars tegen kwam. Wel veel fietsers trouwens. Dan door de groene velden richting Mariakerke.
Na een doortocht door de begraafplaats aldaar kwam ik weer aan in 't Geestje. Einde van mijn tocht deze zondag.

Voor enkele foto's klik hier. 

Slodderspoken in Nevelland

De winter is in het land. Afin, deze morgen toch.
Ik nam de trein naar Landegem en vandaar stapte ik naar Meerendree.

Aldaar was het de Sinterklaastocht van de Reigerstappers.

Het eerste traject stapte ik samen met een clubgenoot die de streek hier door en door kent, alle wegjes en paadjes.

Bij de eerste rust scheidden onze wegen. Hij bewandelde de extra lus van de 27, en ik stapte door op de 19.

Dit traject bracht me door de vallei van de Kale. Het was miezerig en nevelig. Ja! We zijn tenslotte in Nevele en volgden voor een deel de Nevelland route. 

Bij de tweede rust - in een draverij was dat - at ik mijn lunch gewoonte getrouw met een kom soep.

In het derde traject was de lucht opgeklaard. Het miezerde niet meer. Wel waren de paden modderig geworden. We bewandelden voor een deel de Slodderspook route. 

Tegen de middag was ik in de startzaal terug. Ginder wat nagebabbeld onder andere met Sinterklaas en Zwarte Piet, die met veel wandelaars op de foto kwamen. Het was natuurlijk voor de kinderen bedoeld.

Op de kortste wandeling zag ik veel kinderen met hun ouders of grootouders.
De tocht begon in een sneeuwwit landschap dat langzaam door de dooi meer kleur kreeg.

Klik hier voor wat foto's die ik met mijn mobieltje nam. 

Reigertocht

Op wandel in Lovendegem bij de Reigerstappers.

De eerste lijnbus vanuit Gent naar Lovendegem is pas om tien uur.
Zo werd het voor mij vrij laat om aan de wandeling te beginnen.
Ik koos voor de 18 km. Een meneer die al uit gewandeld was, vertelde me dat de 12 een mooie tocht was.
Door de bewoning werden we het dorp uit geleid. De straten wisselden af met smalle doorsteekjes. Dan nog een stuk langs de Lieve en zo kwamen we op het eerste rustpunt in Belsele.
Ook het tweede traject had dezelfde kenmerken. Mooie voortuinen met heel wat in bloei: kersenbloesem, gele forsythia, en vooral de tulpenbomen bekoorden me.  We gingen onder meer langs het Rabot en de  Bierstal. Ook in dit tweede stuk wandelden we langs de Lieve, zij het dan langs de andere oever. De tweede rust hadden we in een charmante zaal. Met het mooie weer zaten de mensen buiten.
De parcoursmeester had het mooiste voor het laatst bewaard. Het laatste traject was puur landelijk, een lus door  Vellare en Zomergem. 
Ik sloot de wandeling af met pannenkoeken en thee, ik had toch tijd genoeg  vooraleer ik de lijnbus diende te nemen
Het was een heerlijke dag om buiten te zijn. Nu terug in Gent zie ik dat de terrasjes bomvol zitten.

Met al die lentebloemen, fotografeerde ik graag met mijn mobieltje. Klik hier voor mijn album

Reigers langs kastelen

De eerste zondag van augustus betekent de kastelentocht bij de Reigerstappers. De verschillende afstanden vertrokken vanuit Vinderhoute.  Ik was er al vroeg bij deze morgen. Ik wou een grote afstand stappen. Ik schreef me in voor een wandelafstand waarbij je een kaart krijgt met afscheurstroken, Op de aangegeven rustposten geef je dan zo een strookje af, en je krijgt wat er op de strook staat. Dat is dan beterkoop dan telkens bonnetjes kopen.

De wandelpijlen leiden ons langs kasteelparken, of om kasteeldomeinen om.
Nog vrij in het begin van de wandeltocht moesten we over een weide. Het was nog nat. Af en toe brak de zon door. Het zou snel opdrogen.

We waren in Vinderhoute gestart en ons eerste traject, was meteen meer dan 10 km. 10 heerlijke kilometers. Na kastelen en grote boerderijen stapten we door de vallei van de Kale. Af en toe moesten we via speciale constructies over omheiningen stappen.
In Merendree hadden we onze eerste rust. We gingen verder naar Hansbeke. Omdat ik zo vroeg beginnen wandelen was kwam ik op deze eerste rustposten niet veel andere wandelaars tegen. In Hansbeke hadden we een mooie plaatselijke lus, om dan weer te keren naar Merendree. En vandaar staken we het kanaal van Gent naar
Brugge over richting Lovendegem. Hier voegden zich ook kleinere afstanden bij ons. Een clubgenote die de 21 stapte vroeg me nog 'De welke stap jij? Toch niet de 50 zeker?' Ik kon enkel antwoorden 'Hoe raadt je het? Heb je gegokt?'
De laatste trajecten waren trouwens dezelfde als die van de 21. Ze kon me dus vertellen dat ook de plaatselijke lus in Lovendegem een uitgelezen tocht was. En ze had gelijk.

Op stap langs de vele waterpartijen, zag ik natuurlijk af en toe een reiger. Een medewandelaar merkte op: 'We zijn duidelijk bij de reigerstappers' Een foto van die vogel heb ik echter niet kunnen nemen. De steltloper was de ene keer te ver weg, de andere keer vloog het beestje te snel op.

De inrichtende club kon op deze zondag 1744 wandelaars noteren, daarvan waren er 54 van de wandelclub, waarbij ik aangesloten ben.

Voor mijn foto's klik hier.

Valentijn.

14 februari is het Valentijnsdag. De Reigerstappers noemen hun wandeling vandaag in Zomergem dan ook hun Valentijntjestocht. Charmant aan deze tocht is dat iedere dame een bloempje krijgt.
Zomergem is een plattelandsgemeente. Nadeel = weinig openbaar vervoer. Voordeel = onmiddellijk in een agrarisch landschap.
Al in het eerste traject was het puur in het boerenleven met een doortocht langs een boerderij. Leuke schaapjes, ezels met een amusante muil. En wat de bewondering van veel wandelaars oogste was dat de boer zo welwillend was de modderstroken met stro te bedekken vooraleer we door de weiden trokken.
Het was vooral de Lieve die dit eerste traject bepaalde. Zo trokken we naar Oostwinkel, waar we - ik stapte de 15 km - de eerste rustpost hadden. Een chocomelk met een broodje en dan weer verder.
Het tweede traject met de doortocht van het Keigatbos in het noorden van Ursel was in mijn ogen het mooiste deel van de tocht.
In Ronsele hadden we dan nog een derde rust. Van daar was het niet ver meer terug naar Zomergem waar we nog door enkele goed beredeneerde verkavelingen stapten. Ik kon niet nalaten te denken dat mensen die van plan zijn om een gezinswoning te bouwen, hier eens een kijkje dienen te nemen. Mooie stijlen, soms met inkijk naar charmerende interieurs.
En zo kwamen we weer aan, waar we vertrokken waren.

Over paadjes in Merendree

Vandaag zou het een sinterklaastocht worden. Het is nu eenmaal 6 december. Ik vond zo geen tocht die de wandelaars over daken en doorheen schouwen zou brengen, en besloot dan ook gewoon bij een wandelclub te stappen.
Ik twijfelde tussen de tocht van de Lachende Klomp in Moerbeke-Waas en de tocht van de Reigerstappers in Merendree.
Het werd Merendree. Mijn wandelmaat komt van Brugge, ik kom van Gent, en het treinstation van Landegem waar we moesten afstappen ligt tussen beide steden in. We hadden ook geluk wat de uurregeling betreft.
We besloten voor de 18 kilometer te kiezen. Mijn blinde wandelgenoot heeft een tijd niet meer gewandeld, en zo moeten we langzaam het aantal kilometers opbouwen naar een echte lange afstand.
We bewandelden vanaf het begin een mooi parcours langs smalle aarden wegjes. Ik wist niet dat er zoveel smalle wegjes in Merendree waren. Het werd mijn maat toch wat te lastig. Zijn knie wou niet mee. Hij had er pijn in. Gelukkig had het niet geregend.
Trouwens begeleiding is moeilijk als de wegjes zo smal zijn dat je niet naast elkaar kunt lopen. Wandelen moet plezierig blijven. Het is geen prestatie tocht, en vlak bij de vaart schakelden we over naar een gemakkelijker begaanbaar stuk, naar de verharde lus. De wandelclub duidde dat aan met speciale bordjes.
Dat had dan als nadeel dat we niet aan de beoogde kilometers kwamen. Een simpele oplossing lag voor de hand, of beter gezegd voor de voet: de 6 kilometer ook stappen, maar nu volledig. Dat hebben we dan ook gedaan.

Anemoon

In de najaarseditite van het clubblad van de Reigerstappers lees ik over de bloementaal. Wat vertellen de bloemen ons? 

Als wandelaar komen we veel bloemen tegen.
Bloemen laten ook een stuk van ons innerlijk zien.
Van verschillende tuin- en perk planten vertelt het tijdschrift de welke.

Ik vereenzelvig  me het meest met de anemoon.

Reigers langs kastelen

Geen reigers, geen kwartels
maar evengoed op de vlucht

Vandaag kies ik voor een wandeltocht bij de Reigerstappers. De Reigerstappers vormen een wandelclub in Vinderhoute. Zij richten vandaag hun Kastelentocht in. De langere afstanden van die voettocht passeren Mariakerke. Ik besluit om daar in de tocht in te pikken. Vanaf de Corneelkerk van Mariakerke volg ik de wandelpijlen. We gaan over het kerkhof. (In een ander verband zal ik eens de geschiedenis vertellen van dit kerkhof met gewijde grond, in tegenstelling tot het niet gewijd geuzenkerkhof, de Westerbegraafplaats.)
Vrij snel kom ik aan in de rustpost 't Geestjen. Vandaar brengt de tocht ons verder langs de rijkere buurt naar de Groene Velden. Dat landschapspark brengt ons naar Vinderhoute. De Speybrug brengt ons over de vaart. Via een ruime lus bereiken we de rustpost in een schooltje van Vinderhoute. Het hier erg gezellig op de binnenkoer. Na een cola dan verder langs kastelen. De wandeling vandaag draagt de naam 'Kastelenwandeling'. De oranje pijlen van de Reigerstappers brengen ons ook langs weinig bewandelde bosparken. en door weiden. Natuur is troef in deze tocht.
Ik stap de 21 vandaag, en de 3de rustpost is dezelfde als de 2de. Na een broodje met soep brengt het volgend traject ons naar de startplaats. Ik blijf wat babbelen in de Sint-Bavokerk, waar een man, me heel wat over het herstel van dit gebedsgebouw vertelde.
In de startzaal aangekomen, moest ik me nog inschrijven. Dat is het nadeel van zo in een wandeling gewoon de pijlen te gaan volgen, in plaats van eerst naar de startzaal te gaan. Het is ook vreemd om zich in te schrijven en meteen zijn wandelboekje te laten afstempelen. Een attente medewerker wijst me er nog op om niet te vergeten mijn inschrijvingskaart in de kist te steken.
Daarna heb ik nog het eerste stuk van de wandeltocht te stappen. Dit traject brengt me door een ruig domein: de Durmmeersen en nadien door het kasteeldomein Clayes-Boúúaert.
Zo ben ik weer in Mariakerke waar ik de wandeling op deze zomerse zondag startte, en nu dan ook beëindig.

Het is wel zo plezant om in de rand van Gent zo een mooie tocht te stappen. Omdat ik tegenwoordig in Gent verblijf ben ik dan ook vroeg terug op mijn flat.

---

NAWOORD: Klik hier voor het verslag van Caroline.