Laat je niet uitkleden.

Deze foto, dit affiche hing aan een venster bij het startlokaal van de wandeltocht van de Kwartels.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik wandelaars gezien heb die met twee stokken liepen.
Ook wandelaars met krukken.
Ik heb wandelaars gezien met hun been in het gips.
Ik heb wandelaars gezien met een rollator.
Maar een volledig naakte wandelaar heb ik niet gezien.
Ik vraag me trouwens af hoe onze voorzitter zou gereageerd hebben als er iemand zonder kleren zou verschenen zijn.
Zouden de mensen boos worden? Of zou het de lachlust opwekken?

De pijn, de tandpijn

Die ergerende, irriterende pijn in mijn mond blijft maar duren.
Ik moet bekennen dat ik meer pijnstillers neem dan me zijn voor geschreven.
Het ergste vind ik, dat ik niet kan eten. Ik moet me met drinkmaaltijden en soepen behelpen.
Ik moet al veel gaan plassen, en nu ik geen vast voedsel binnen heb, wordt het nog erger.
Maar ...
Ik ben niet alleen. Met mij alleen zou een tandarts of een parodontoloog (tot vorige week had ik dat woord nog nooit gehoord) haar/zijn boterham niet kunnen verdienen.
Het voordeel van wandelen is dat een mens anderen ontmoet die met dezelfde problemen gekampt hebben. Zij zijn er door geraakt.Hun problemen zijn van de baan. Het zal dus ook mij wel lukken.
Beste mede-wandelaars, dank voor je gedachten en de manier waarop jullie me verteld hebben dat het weer goed komt.

OKRA op de CLTRMRKT

Zaterdag 13 september opende in Gent het nieuwe werkjaar voor de cultuur. Cultuur met een hoofdletter in het festival van Vlaanderen met gerenommeerde kunstenaars, die post-academische opleidingen achter de rug hebben. Cultuur van niveau maar ook dure tickets.
Naast die topniveau bestaat ook cultuur  die we zelf kunnen beleven, waar we zelf kunnen voor instaan. Dat doen we niet alleen, dat doen we in verenigingsverband.
Het Uitbureau van Gent had zo een 100-tal verenigingen en instellingen uitgenodigd. De Kouter stond vond met kraampjes en er kwam heel wat volk op dagen.
Het viel me op hoeveel vrijwilligers er in de verschillende standen stonden. Mensen die hun tijd en talent inzetten om dat met anderen te delen.
Van OKRA Midden-Vlaanderen had Ulrich een mooie stand opgebouwd. Jean-Pierre belichtte de reizen en informeerde de belangstellenden erover. Mijn rol was wat meer bescheiden. Ik vertelde over de lezingen, uitstappen en andere activiteiten van onze verschillende OKRA-Academies.
We hebben met veel mensen kunnen praten, Hopelijk hebben we ze ook kunnen enthousiasmeren.

• www.okra.be/
• www.uitbureau.be/

Het toeval wilde dat ik net naast Freek Neirynck zat, die in de stand naast ons voor de Gentse Sosseteit zat. Toevallige contacten geven ook een bijzonder aspect aan zo een cultuurmarkt.

Hevige tandpijn

Amaai zeg! De tandpijn gaat maar niet over.
Eten kan ik nog altijd niet. Ik beperk me nu tot drinkmaaltijden en gevulde soepen. De soep moet ik zonder balletjes nemen, want ik krijg die niet gekauwd.
Dat had ik nu niet verwacht.
Tussen de vele medicamenten die ik moet nemen, zijn er nu ook zware pijnstillers bij. Desondanks kwam vanmiddag de pijn weer opzetten. De pijn werd onhoudbaar. Er zat niets anders op dan me te verontschuldigen en naar mijn verblijf te gaan.
Daar heb ik dan eerst een uur plat gelegen, en dan de moed te samen geraapt om naar de badkamer om een pijnstiller te nemen.
Ik dacht dat zo een tandheelkundige ingreep tamelijk onschuldig was. Dat is ze ook, maar ik verschiet ervan dat ze zoveel pijn mee brengt.
In ieder geval, morgen neem ik op mijn wandeltocht mijn ibuprofen mee. Als de pijn weer opdaagt, kan ik die misschien milderen.

Afin, nog een paar dagen geduld, en de wonde is waarschijnlijk genezen.
En het vervolg van mijn behandelingsplan, stel ik maar uit tot wanneer ik van mijn grote Azië reis terug ben.

Moeder waarom geloven wij?

Vlakbij de samenvloeiing van Leie en Schelde bracht ooit een Turkse man het christelijk geloof naar onze streken. Macharius was zijn naam. Hij vestigde zich in de Sint-Baafsabdij. De ruines van die abdij bestaan nog altijd. Kan men zich dan een betere plek indenken om over het geloof te discussiëren?
Dinsdag 9 september in herberg Macharius had het wetenschapscafé van Gent een debat, of later me liever zeggen een samenspraak, opgezet over geloof, ongeloof en bijgeloof.
Het thema was wel de religie: niet het geloof in onszelf of het geloof in de liefde.
Ik verschoot een beetje toen ik binnen kwam. De gelagzaal was overvol. Dat zo een thema nog zo veel volk trekt, verwonderde me wel.
Het werd een boeiende samenspraak.
Soms van die onverwachte tegenstellingen. Bijvoorbeeld. Als je niet in een opperwezen geloofd, kan je er niet toe bidden. Bidden is dan niet meer dan een placebo-effect. Maar iedereen weet dat placebo-effecten kunnen werken.
En zeer opmerkelijke gedachtenwisseling vond ik de hoofddoek. Zelf kom ik nog uit een tijd dat de nonnetjes een kapje droegen en dat de vrouwen hun hoofd moesten moesten bedekken als ze naar de kerk gingen. De hoofddoekdiscussie ontgaat me grotendeels en ik kan niet inzien dat daar zo sterke meningsverschillen over bestaan.
Na de gedachtenwisseling van de drie sprekers was het de beurt aan het publiek om met moeilijke vragen af te komen of geponeerde stellingen te nuanceren.

Inhoudelijk schrijf ik in dit blogje niet over de topics. Klik hier voor de betrokken webpagina van het wetenschapscafé zelf.

Op de Kouter

Toen ik deze middag in Gent over de Kouter liep, stond het al vol kraampjes.
Ze waren nog wel leeg weliswaar.
Dat zal morgen anders zijn. Dan stellen zo een honderd cultuurverenigingen zich voor.
Op de naam bordjes zag ik namen die ik niet ken; maar me we boeien.
Daar zal ik zeker een kijkje nemen.
OKRA zelf staat er ook bij trouwens.
Kom je ons bezoeken?
De stand is bemand van 13u30 tot 18 uur.
Zelf help ik 2 uur mee: namelijk van 15 tot 17 uur.

Kijken zonder zien

Een van de foto's  die Johan me toezond.
De man met het gele hemd is de spreker.

Dinsdagmiddag 9 september kwam OKRA Academie Gent weer samen. Onderwerp was een lezing over hoe wij foto's en beelden bekijken. De spreker Gie van den Berghe zou de nadruk leggen over omgaan met historische foto's.
Gie van den Berghe heeft daarover een betrokken boek gepubliceerd. Info op de website:  www.serendib.be/boeken/kzzboek.
Zijn lezing begon hij met uit te leggen hoe wij kijken naar foto's, en toch fragmenten ervan niet zien. Hij illustreerde dat met de verborgen verleiders in de reclameboodschappen. Hij had het ook uitgebreid over optische illusie. Door de werking van onze hersenen, zien we soms iets anders dan wat onze ooglens waarneemt.
Hij vertelde ook over bewuste manipulatie. In oorlogsvoering een beproefd propagandamiddel, zoals we nu ook nog gewaar worden.
De hoofdmoot lag evenwel op de fotoverslaggeving tijdens de 2de wereldoorlog en de koude oorlog. Hij liet ons veel foto's zien, die we allen kennen, omdat ze grote prijzen gewonnen hebben, en geweldig veel gepubliceerd zijn, en daarbij wees hij ons dan op aspecten, die we dus 'NIET' zien, maar er wel zijn.
Ik heb het deze morgen nagekeken. Het werk van deze ethicus-historicus is nog uit te lenen in de bibliotheek. Had het boek in het rek gezeten ik had het geleend.
Trouwens wist je dat er per minuut 200.000 foto's openbaar op het internet gepubliceerd worden? Wie zou er daar allemaal naar kijken?

Dweiltje slaan

De vrijdag is het mijn poetsdag.
Ik had er al een tijdje over gedacht om naar Startpeople of een dergelijk bedrijf te gaan, voor iemand die met dienstencheques werkt.
Maar langs de andere kant, stelt het schoonmaken van mijn verblijf niet veel voor.
Stofzuigen moet ik niet. Dat doet mijn robot als ik niet op mijn flat ben.
Mijn kleine was doe ik iedere dag.
Mijn beddengoed breng ik naar de wasserij om de paar weken.
Veel werk schiet er dan ook niet over.
Stof afnemen en de vloer dweilen is in een uur gebeurd. Het is dan ook de moeite niet er iemand voor in te huren.

En wat vreemd is. Zo de ruimte proper maken, dat geeft zo een goed en heilzaam gevoel. Je herschept er als het ware je omgeving mee.

Pijn, tandpijn

Ik heb mijn dosis pijn wel gehad, de laatste 2 weken. Zondag vorige week wou mijn rug niet mee. Met paracetamol heb ik dat de schijn gered, als het ware een masker opgezet dat alles goed ging. Maandag mijn onderrug dan goed ingezalfd en het was voorbij.
Maar woensdag beginnen dan mijn maag en darmen te protesteren. Ik dacht al, dat wordt een afspraak bij de huisarts, maar donderdag verdween gelukkig de pijn, en vrijdag na een goede nachtrust was alles weer goed, zij het dat ik niet veel gedaan heb die dag.
Die pijnen worden dan nog doorkruist door bezoeken aan de tandarts en de neuro-psychiater.
En net bij de tandarts had ik gisteren een ernstige ingreep. Hij schreef me sterke pijnstillers voor, die ik onmiddellijk moest nemen nadat de verdoving uitgewerkt was. Mijn lijstje medicamenten wordt steeds langer.
Ik kocht de pijnstiller. De pijn was verdwenen maar ik kreeg mijn mond niet open, afin ik kon niet kauwen. Dan maar zo een drinkmaaltijd gekocht. Zo een flesje zou een volledige maaltijd vervangen.
De pijnstiller en de drinkmaaltijd werkten, want donderdagmiddag had ik er geen last van, en kon ik normaal praten.
Donderdagavond probeerde ik een banaan te eten. Niet moeilijk denk je? Ik moest ze verbrijzelen om ze te kunnen eten.
Voor vandaag ben ik dan maar om een paar dozen soep gegaan, en heb nog wat van die drinkmaaltijden gekocht.
Afin, ik zal dan nog maar wat meer vermageren.
Het duurt trouwens niet zo lang. De 19de sept zou de wonde dicht moeten zijn en kunnen de draadjes eruit.

Vogels zingen in Sint-Baafs

Zaterdag 13 september begint editie 2014 van het Festival van Vlaanderen.
Wie door Gent passeert kan om niet de vele wimpelende vlaggen heen.
Zaterdag op de openingsdag is het te doen op verschillende locaties, onder de gemeenschappelijke naam OdeGand.
Zaterdag ook stellen de verschillende cultuurverenigingen zich voor op de cultuurmarkt op de Kouter.
En maandag zingen de vogels in de Sint-Baafskathedraal.
Klik hier voor de info.
Bij verschillende evenementen van het festival staat al vermeld: 'SOLD OUT' . Als je de voorstelling maand van Les Chanteurs d'Oiseaux  wil bijwonen, Wacht niet de lang om je biljetten te bestellen.
De kerkbedienden hebben in ieder geval heel wat stoelen bij geplaatst, en de opbouwers zijn al druk aan het werk voor het licht en het geluid.

Gagnant 2014

Een beetje onverwacht kregen we ineens een certificaat van Tripadvisor.
We zijn met de Gentse Sint-Baafskathedraal vereerd met dit 'Certificat d'Excellence'. Het doet natuurlijk veel plezier tot een team te behoren dat 'Gagnant 2014' genoemd wordt.
We krijgen dit certificaat omdat heel wat reizigers en bezoekers onze gastvrijheid en openheid positief beoordelen.
Klik op de afbeelding om het certificaat daadwerkelijk te kunnen lezen.

Oordeel zelf, of je het er mee eens bent, en kom ook eens op bezoek.
Enkele koppelingen:
- Tripadvisor
- Sint-Baafskathedraal
- Tripadvisor over de kathedraal

CLTRMRKT

Op 13 september, dat is zaterdag, is het weer cultuurmarkt in Gent. We staan op de Kouter.Dat is zie je wel de scan die ik hiernaast heb afgebeeld.
Heel wat verenigingen nemen er aan deel. Bij sommigen ben ik vrijwilliger, bij andere gewoon lid. En nog anderen wil ik leren kennen.
Ik zal dan ook op de Kouter zijn.
Tussen 15 en 17 uur zal ik de bezoekers trachten te overtuigen wat OKRA aan cultuur betekent.
En ervoor en er na zal ik ook op de cultuurmarkt zijn.
Enkele stands wil ik zeker bezoeken, en naar nog anderen ben ik nieuwsgierig.

Kom zaterdagnamiddag ook maar naar Gent en breng een bezoek aan de Kouter.
Het is ook de dag van Odegand. Het zal dus wel druk zijn in Gent.

Podium

Hierbij dan de officiële podiumfoto.
Eind augustus stapten we de OXFAM Trail Walk.
Doodmoe waren we na die 100 kilometer.

Na meer dan 28 uur stappen bereikten we druipnat de finish.

De medaille heeft ondertussen al een ereplaats in mijn verblijf te Gent gekregen.

De zaal staat klaar

Deze middag komt Gie van den Berghe spreken voor OKRA Academie Gent.
We hebben alles klaar gezet om deze ethicus-historicus te horen vertellen over kijken zonder zien.
De lezing gaat door in de conferentiezaal van de Karmelieten in de Gentse Burgstraat. Ingang is wel via het Prinsenhof..

Even voor alle zekerheid: het is niet de bedoeling dat we horen zonder luisteren, maar er iets van opsteken. 

Aan CP3

Op zaterdag 30 augustus stapte we in de Hoge Venen.
Bij CP3 werden onze Kaailopers op de foto vastgelegd. Vlak voor het hoogste punt van België namen we ginder een kwartuurtje rust rond 4 uur in de middag.
Het supportteam staat er niet bij op de foto
Controle post 3 was gevestigd bij Sourbrodt. Toen hadden we al 41,8 kilometer van 100 gestapt.
De fotograaf van OXFAM nam alle groepen op de foto, ook onze Kaailopers dus. Deze foto komt uit de reeks die hij op Facebook plaatste.
Ik heb de foto's op Facebook gezien. De volledige reeks staat ook op FLICKR. Klik hier.  Er waren heel wat deelnemers, De fotografen hebben heel wat foto's kunnen nemen.

Het was een zware opgave die we op ons genomen hadden. 100 kilometer stappen over moeilijk begaanbare paden, en dat in maximaal 30 uur.
We hebben de uitdaging aangedurfd, en we zijn er in geslaagd.

Lang geleden

Lang geleden toen ik nog niet met rust was gesteld, nam ik speciaal vrijaf om de weekdagtocht aan de Langelede bij de Kwartels te stappen. Zelf moet ik nu geen verlof meer nemen, maar ik hoor dat er andere clubgenoten zijn die dat wel doen.
Men een van hen stapte ik lus B mee.
Maar laat me eerst vertellen dat de Langelede een kanaal is dat van de Nederlandse grens naar Wachtebeke loopt. Het heeft geen scheepsvaartfunctie meer. Het is nu een oord dat door fietsers, vissers en wandelaars graag aan gedaan wordt.
Er is een bloeiende buurt, die ieder jaar een kermis organiseert. In de kermistent zijn dan op de maandag de wandelaars te gast.
De wandeltocht wordt uitgezet in 3 lussen, met telkens de feesttent als uitgangspunt.
Leuk om te wandelen, maar gevaarlijk om te blijven zitten.
Ik zal niet zeggen dat ik iedere wandelaar ken, die er komt, maar het scheelt precies niet veel. Dat werd goed babbelen over gemeenschappelijke kennissen.
Ik zag en passant dat onze club nieuwe leden mocht noteren. Ook zoiets doet plezier.
Met al dat gepraat kwam ik tot het besluit dat ik niet 3 maar slechts 2 zou lussen kunnen wandelen. Ik had in Gent deze middag nog wat te doen.
Mijn 2de lus werd dan lus A. Een mooie lus doorheen het Kloosterbos. Door een bos wandelen is altijd heerlijk, maar voor mij zeker, want ik heb aan dat bos bijzondere herinneringen. Maar dat is een ander verhaal.
Geniet mee van deze zomerse tocht met een aantal foto-albums: (Gewoon op de naam klikken, en je wordt doorgelinkt naar hun reeks.

• Jean-Pierre
• Willy

Te huur

Waar ik vroeger werkte, staat de verdieping nu te huur.
Het is een schermafdruk van wat de webcam boven de Lichttoren in Eindhoven ziet.
(Bron: http://www.onsneteindhoven.nl/live)

Ja ... Dat is het lot van het leven.
Wat zal er nog te huur komen van waar ik ooit verbleven heb?

By the way, ik ben wel van plan om na mijn grote Azië-reis nog eens het lampengat te gaan opzoeken.

Waar ga je naar toe?

Quo vadis? Waar ga je heen?
Dat is een vraag die we ons als wandelaar weinig of nooit afvragen. We zijn gewoon op wandel, we zijn gewoon in beweging. Waar we aankomen, is meestal hetzelfde punt als waar we vertrokken zijn.
En daar beleven we dan veel plezier aan.
In zijn voorwoord in de Gezond op Stap wees Jef Joosten op het belang van clubwandelingen in de onmiddellijke nabijheid.

En dat was dit weekend voor mij wel van toepassing. Ik heb niet eens de omgeving van de stad waar ik nu verblijf verlaten. Zaterdag was mijn wandeldoel Mariakerke, en vandaag was dat Merelbeke. Heerlijk dichtbij vindt een wandelaar bekoorlijke wandelingen.
Vandaag koos ik voor een 18 kilometer tocht. de PWC liet ons vanuit een zeer ruime startzaal vertrekken vanuit Merelbeke. Langs groene wegen, soms al geoogst soms langs maïs die boven onze hoofden uitkomt wandelden we langs toffe dorpjes: Bottelare en Munte. Zo landelijk dat hier GR-paden elkaar kruisen. En af en toe een donker bospartijtje ertussen. Mooi afwisselend met de zon die de tocht kwam verheerlijken.
En - ik herhaal wat ik gisteren al deed vermoeden. Elkaar ontmoeten. De gezelligheid van een wandeltocht - Dat is het waarom we op de been komen, en in beweging blijven.

By the way, Nadat ik die muurplaat van Quo Vadis fotografeerde, zag ik een heel ander bord:
"Highway to hell" Onze wandelingen zijn zeker geen snelweg naar de hel. Integendeel ze geven ons een hemels gevoel.

Wat een mens al niet allemaal ziet tijdens een tocht. Zou ik geen cursus volgen voor bezinnend wandelen? Of voor wandelcoach? Of zo iets. In de laatste Gezond op Stap, had Floor Devriendt er in ieder geval in een artikel aandacht voor.

Neen, ik blijf maar bij het gewoon wandelen om buiten te zijn.

De Horizon

Vlakbij mijn verblijf in Gent is een OCMW-centrum gevestigd. In mijn brievenbus vond ik deze week een flyer om eens de open deur dagen te bezoeken.
Het sprak me wel aan. Met onze wandelingen zijn we al verschillende keren welkom geweest in een OCMW-centrum, Toen had ik meer aandacht voor de wandeling maar ik was toch wat nieuwsgierig geworden.
In de binnenkant van de flyer stond de activiteiten reeks voor een doemeeweek, en ook daarin meerdere activiteiten die mijn interesse wekten.

Dus in de namiddag na mijn wandeling, zette Daniel me vlak bij de Dampoort af, en stapte ik de gebouwen naar de Lousbergkaai. Het centrum draagt daar de naam 'De Horizon'.
Onmiddellijk al een gastvrije ontvangst. Een blik op het verleden van wat er gebeurd is, en een vooruitblik op wat de toekomst zal bieden.
Ik had een beetje schrik dat het accent op de hulpverlening zou liggen. Maar er komen ook heel wat zaken aan bod, die hulpverlening als het ware overbodig maken.
Een zeer sterke nadruk op contacten, en zeer sterke werking van vrijwilligers ondersteund door een competent beroepskader. 

Ja ... Ik heb me ingeschreven ik zal vanaf volgende week TAI CHI volgen. Dat lijkt me nogal goed in het kader van mijn Azië-reizen te passen. De lesgevers hebben me het verschil uit gelegd tussen de verschillende stijlen. Het wordt in ons geval de YANG-stijl. Maar wat dat precies inhoudt, zal ik pas later kunnen vertellen. 

Met IPA door de Bourgoyen

Voor vandaag zou ik mijn wandelplannen beperkt houden. 's Morgens moest ik eerst nog naar de neuro-psychiater, en 's middags wou ik kennis maken met het OCMW-centrum 'De Horizon'. Maar voor een wandelaar als ik kan een paar uur wandelen er natuurlijk altijd bij. Zeker als de wandeling voor mij om zo te zeggen om de hoek begint.
Ik dus naar de zaal waar de wandelclub van de IPA haar tocht inrichtte. Het was er al gezellig. Voor mijn vertrek wou ik nog soep met brood eten. En dat was zeer verzorgd: lekkere ajuinssoep en brood met kaas en ook groenten. Het heeft me gesmaakt. En het toevallig wilde dat ik met goede kennissen aan tafel zat: Kwartels, Trekvogels en Reigerstappers.
Zij hadden hun tocht al achter de rug. Ze waren er enthousiast over, en zo kon ik al met veel plezier mijn tocht aanvatten. Ik moet u de Bourgoyen-Ossemeersen niet beschrijven, zo een magnifiek natuurgebied vlak bij de stad Gent
Zie de foto-reportage van René. Iets later dan ik, heeft hij hetzelfde parcours gestapt als ik. Klik hier.
Eens het natuurgebied uit, wachtte me nog een plezier. Daniel liep achter mij. Die had voor de 20 gekozen, ik voor de 12, maar de rest van de tocht konden we samen stappen. En vertellen over de Vlaamse Velden en over de OXFAM Trail Walk, die Daniel 5 maal afgelegd had, en niet alleen dat, ook ons team dat uit Doetjes bestond er ook telkens door gehaald.
De wereld kan klein zijn. In de rustpost van Vinderhoute, kwam ik dan nog Chris en Dirk tegen, 2 mensen, die deel uitmaken van het OTW-team van de Kaailopers. Die hebben ons vorige week door de zware tocht in de Hoge Venen geholpen. (Dat doet er mij aan denken, dat ik er nog een stuk van mijn verslag erover wil uitschrijven)

Voor morgen hou ik het ook op een korte wandeling.
Voor mijn bezoek aan 'De Horizon, bericht ik in een afzonderlijk blogberichtje