Hagel, regen en wind.

Aan de kust wandelen, dat had ik nog niet gedaan dit jaar.
Vandaag dus wel.
Met een bijna lege trein naar Oostende en dan met een overvolle kusttram naar Lombardsijde.
Het was redelijk druk in de startzaal, die tevens als rustpost fungeerde.
Goede kennissen waren ook opgedaagd: Gentenaars, lange afstandwandelaars, kennissen van wandelreizen. 

Net zoals dinsdag sloeg ik gemakkelijk aan de babbel. 

Maar ja, ik ben gekomen om te wandelen.

Bij de inschrijving kregen we al een paaseitje. Niet bijzonder, maar wel een leuke attentie. 

Eerst stapte ik de 1ste lus van de 21. Daar stond een complex van bunkers in het grasland centraal. Nog een overblijfsel van de Atlantic Wall ?

Maar het overtrok. Het begon te regenen. Ik trok mijn poncho aan. Gelukkig maar. Ineens een hagelbui. Koud, dat dat is. 

Ja.... de maand maart kent nu eenmaal zijn buien. 

Dan begon ik aan de 2de lus van de 21. Ondertussen scheen de zon. 

Dit traject bracht ons naar Westende. Bij de tussenrust in een café aldaar, bleef ik wat zitten en dan naar de promenade. Begon het toch wel niet weer te regenen zeker! Weer de poncho aan. 

In de regen dan de duinen in. 

De naam van de inrichtende wandelclub is immers : Duintrappers. 

Ze hebben hun naam eer aan gedaan. 

Duinen

De Duintrappers hebben hun naam weer eer aangedaan vandaag.  Ik verschoot nogal toen ik om half tien de startzaal binnen kwam. Zoveel volk!
Eens ingeschreven besloot ik maar meteen te vertrekken. Na zo een half uur stappen door duinbossen en over zandduinen bereikten we de eerste rust. Na een broodje met soep vertrok ik voor een lus die ons ginder door de duinen liet slingeren. En dan ging het weer terug naar de startzaal, eerst langs eenzame paadjes en dan langs de esplanade. Op zo een zonnige zondag is het daar redelijk druk met dagjesmensen.
Het werd middag. Het werd warmer. Ik wandelde ondertussen al in T-shirt.
Vanuit de startplaats werden we nu richting Frankrijk gestuurd. Het traject was 5,4 km. Nu zeg .. Daarvan was zeker 5 km duin.
Ik kreeg er honger van. Bij de rust in de Val d'Or at ik dan ook maar een grote sandwich.
Via de duinen waren we gekomen. Langs het strand werden we weer terug gestuurd, terwijl we ondertussen konden genieten van al die zeilwagens die daar aan het racen waren.
Kortom, het was weer goed om nog eens aan onze kust te gaan wandelen.

Krokus-wandelweek

Deze week wordt het een wandelweek.
Vandaag niet. Vandaag tracht ik mijn achterstallige post weg te werken.
Dinsdag wordt het een wandeling in Wetteren.

Ik ben naar de lijnwinkel geweest voor de uurregeling van de autobus. Het is oppassen geblazen. Het is deze week immers de dienstregeling van de schoolvakantie.
Woensdag naar Boekhoute. Als je een wandelaar ziet met een assekruisje op het voorhoofd, is er kans dat ik het ben, want het is dan aswoensdag .
Bij "De Trekvogels", onze buurclub ga ik graag wandelen. Uren zou ik in de polders, in de voormalige vissershaven, tussen de vlieten en tussen de boomgaarden  kunnen rond dwalen.
Donderdag wandel ik niet. Die dag valt er van tussen, want dan moet ik naar mijn neuro psychiater, en  na zo een therapie sessie ben ik voor de rest van de dag uit geteld.
Vrijdag stap ik de Krokustocht in Lokeren. Die tocht van de Reynaertstappers is trouwens al jaren een vaste waarde in mijn wandelagenda.
Zaterdag wandel ik bij mijn eigen wandelclub in Zaffelare. We zullen er met veel wandelvrienden zijn.
En zondag ga ik bij de Duinstappers wandelen.

Aan de kust in Westende

Gaan uitwaaien, genieten van de kust. Dat was het doel voor vandaag. De wandelclub "De Duintrappers" organiseerde een wandeltocht vanuit Westende. Daar ging ik naar toe.
Het was al tamelijk laat toen ik in de Calidris aankwam. Het was al na elven. Al tijd voor de middagboterham, zou een mens kunnen zeggen, maar ik schreef me in en startte meteen de tocht.
Lus 1 bracht ons onmiddellijk door een duinenstrook naar het landelijke achterland om dan terug te keren naar de duinen, en in de promenade met de stripfiguren te belanden. Een stevig windje blies het zand is ons gezicht. Dat uitwaaien was letterlijk.
Terug in de startzaal was het tijd om een croque monsieur te eten, en dan nog een lus te stappen. Ik opteerde voor de derde lus, die ons langs het militair kamp van Lombardzijde, het natuurgebied ginder, en langs de Ijzermonding bracht. Een tocht over het strand met de wind in de rug bracht ons weer naar de startzaal.

Klik hier voor mijn foto's. 

Er waren trouwens meerdere wandelfotografen.
De foto's van Iris heb ik al op Facebook gezien.
Marij en Willy kwam ik ook tegen. Willy heeft een uitgebreid foto-album op Picasa geplaatst, zoals we van hem al gewoon zijn.