Poëzieweek 2016 - dag 1

Dit jaar loopt de poëzieweek van 28 januari tot 3 februari.
Ik ben van plan om iedere dag een fragment uit de bundel 'De eenzame uitvaart' te laten zien.
Voor vandaag: Eenzame Uitvaart nr. 1

Waar u nu ook mag zijn waar u niet bent,
we zullen weten dat u heeft geleefd en liefgehad
en dat daar de gordijnen open moeten. 

4 op 10

Vier op tien Gentenaars leven alleen.
Dat lees ik in het stadsmagazine.
Dat 'alleen' leven dient u natuurlijk wel wat te relativeren.
Vele mensen die alleen leven maken deel uit van verschillende verenigingsbanden.
Om me zelf als voorbeeld te nemen:
Iedere week neem ik deel aan  Tai Chi oefeningen, waar we met 10 à 13 mensen samen deze Chinese bewegingskunst beoefenen.
Ook één keer per week neem ik deel aan een gespreksgroep, waar we met elkaar problemen uit het verleden, uit ons eigen verleden dan, beluisteren en trachten positief om te buigen.
Twee keer per week ben ik ook op wandel. En dan ben ik samen met honderden andere wandelaars. Het liefst wandel ik wel in een klein gezelschap.
Een keer per keer hebben we ook de H.Mis op zondag en het morgengebed op vrijdag.
Iedere weekdag mag ik de tafel voor het middageten delen samen met andere mensen in het Lokaal Diensten Centrum.
Minstens één keer per maand komen we met OKRA samen.

En op zo een vergadering vertelde iemand die in mijn buurt woont, me van mensen die echt alleen zijn. Mensen die nergens naar toe gaan, die geen bezoek krijgen en dan maar van achter hun gordijn naar de mensen kijken die voorbij hun raam passeren.
Er zijn jammer genoeg echte eenzamen in onze samenleving.

Monumentenzorg in Gent

Hierbij een foto van een gebouw dat door verschillende mensen als het lelijkste gebouw van Gent beschouwd wordt.
Ik verblijf er 50 meter van in een gebouw dat ik zeker ook niet mooi kan noemen.
Waarom deze foto en niet een afbeelding van bijvoorbeeld het Gravensteen als ik als titel het heb over monumentenzorg in Gent?

Wel ... De Regie Samenleven En Welzijn van de stad Gent vestigt de aandacht op een bijzondere voordracht gevraagd door OKRA Academie Gent. Ik herhaal ze hier:

Persbericht

Monumentenzorg in Gent

dinsdag 09.02.16

Dirk Boncquet, directeur dienst Monumentenzorg en Architectuur

Sinds eind jaren ’70 speelt de stedelijke Dienst Monumentenzorg en Architectuur een belangrijke rol in het architectuurbeleid van Gent. De dienst heeft als opdracht de burger te informeren en te begeleiden bij de renovatie en restauratie van erfgoed en de architecturale kwaliteiten van nieuwbouw. Voorheen was er bijna geen sprake van rekening houden met erfgoed, wie wilde bouwen in de stad, kon dat zonder veel beperkingen. De gevolgen in het straatbeeld zijn er, zoals de panden op de foto illustreren. Ondertussen werd er een inventaris gemaakt van het bouwkundig erfgoed, en door sensibilisering en onderhandelen slaagt de dienst erin de visie van burger en ontwerper stilaan te richten naar kwaliteit, zowel van erfgoed als van nieuwe architectuur. Dirk Boncquet, directeur van de dienst, geeft een overzicht van hoe het vroeger was, en wat zijn dienst al kon verwezenlijken. Uiteraard met heel wat (voor)beelden uit het Gentse.

Reservatie is niet nodig.

Wanneer: dinsdag 9 februari 2016 om 14u30

Waar: Prinsenzaal, Prinsenhof 39 A, 9000 Gent

Toegang: OKRA-leden 5 euro / niet-leden 6 euro

Er is beperkte parkeergelegenheid op het kerkplein van het Karmelietenklooster (Burgstraat 46), aan 3 euro per namiddag. Hiervoor bij vertrek het kaartje laten valideren aan het onthaal van het klooster

Vergeten levens

Maandag was ik nog eens in de Gentse stadsbibliotheek. In mijn verblijf had ik geen internet, Ik ging dan mijn e-mail en berichten aan de Zuid bekijken.
Terwijl ik er toch was, keek ik uit voor een boek. Zonder televisie en internet moet een mens nu eenmaal wat anders doen.
Morgen begint de week van de poëzie. Ik ging dan ook naar de 3de verdieping, waar de dichtbundels staan.
Daar werd ik getroffen door een bundel van 40 gedichten. Gedichten voor mensen die eenzaam zijn, en eenzaam gestorven zijn. Gedichten voor mensen waarbij niemand op de uitvaart aanwezig is.
De begrafenis of crematie van de gestorvene wordt enkel begeleid door een ceremonieleider, de vier dragers, en de stadsdichter.
Het boek schetst eenzame uitvaarten in Antwerpen van 2009 tot 2013.
Maar het project dat een dichter bij een eenzame uitvaart een gedicht voor leest, gaat verder.
Het is ronduit triestig, het verborgen sterven van iemand die niemand nog kent.
Nu nog altijd: www.eenzameuitvaart.be/

Hospita

Veel oudere mensen hebben omdat de kinderen uit huis zijn, of omdat ze alleen zijn komen te staan, kamers over.
Die kamers kunnen nuttig gebruiken worden door bijvoorbeeld studenten, vluchtelingen, andere alleenstaanden.
In Gent bestaat zo een uniek project voor eigenaar-bewoners, 55-plussers.
Voor de verhuurder zijn er duidelijk wat voordelen, zoals beperkte hulp van de huurder en extra huurinkomst
Wat houdt deze woonformule in? Welke ondersteuning kan men in dit sociaal project krijgen?
Info op: stad.gent/hospitawonen
Overigens ben ik ervan overtuigd dat ook in andere gemeenten zulke formules bestaan.

Polders en bossen in Oosteeklo

Een dorpje In het Meetjesland is Oosteeklo. Oosteeklo is het dorp van de werkmens en van de wilde boerendochter. Oosteeklo is ook het dorp van het varken Felicienne.
Wat nog meer? Oosteeklo is een deelgemeente van Assenede, waar rond wandelclub De Kwartels op zaterdag 23/1 een wandeling inrichtte.
Hoe met het openbaar vervoer zo een landelijke gemeente op zaterdagmorgen bereiken? De Lijn heeft er pas in de middag autobussen.
Gelukkig kon ik met een lijnbus naar een buurgemeente, Ertvelde met name. Daar zou een wandelmaat me oppikken, waarvoor mijn dank.
Al van vroeg in de morgen waren er al heel wat wandelaars naar Oosteeklo getrokken.
De wandeling op het platteland bekoorde blijkbaar vele mensen. Hoofdzakelijk polders die toch wat kleinschaliger zijn dan meer in het noorden. Nog wat overgebleven bos van een abdij die daar vroeger gevestigd was. De zanderige oost-west heuvelrug met zijn vele bunkers. De oude Romeinse heirweg die over die heuvelrug loopt en op sommige plaatsen zelfs nog puur zandweg is, niet gekasseid of bestraat.
Uit modernere tijden dateren dan de vele serres. In zo een serre waar aardbeien geteeld worden hadden we trouwens onze rustpost.
Ja het is waar. In het Meetjesland maakt je het mee.

Wat als geen internet?

Een mooie reclame in de bushokjes, reclame voor Scarlet.
Zelf kan ik Scarlet niet echt aanbevelen.
Sinds vrijdag zit ik al zonder televisie en zonder internet.
Toen ik vrijdag de klantendienst opbelde gaven ze een mooie demonstratie van klantonvriendelijkheid.
Er zou een technicus moeten langs komen.
Op een uur dat het mij past?
Neen hoor! Ik moet maandag een hele ochtend thuis blijven. Dat ik voor maandagmorgen andere afspraken heb, daar hadden ze geen oor naar.
'Regels zijn regels' kreeg ik te horen.
Staat er nu op de bushokjes reclame om klanten te werven, de klantendienst staat blijkbaar klaar om de bestaande klanten te verliezen.
Maar ja ... Ondertussen toch een oplossing zoeken.
Vrijdag kon ik voor internet nog in het LDC terecht. Maar in het weekend is dat niet open.
Zaterdag naar de bibliotheek. Daar kan je wel aan internet, maar de zaterdag sluiten ze om 17 uur.
De zondag zijn ze niet open.
Op zondag ging ik dan maar naar de Vooruit na mijn wandeling. Ik dacht dat het in het feest lokaal rustig zou zijn op zondag. Neen. Het is er druk met dansende mensen, waarvan de levensvreugde af straalt.
Gelukkig vond ik achteraan een lege stoel, en zo kon ik toch mijn blogje over de brandweer tocht publiceren.
De wandeling van gisteren schrijf ik later op de avond uit.
Terwijl ik dit schrijf is het 24 januari 16u30.
Publicatie zal allicht later zijn.
Ondertussen is het maandag 12u15. Ik ben in het LDC.
In mijn verblijf heb ik nog altijd geen internet of televisie.
Wel weer beloften dat er een technicus zal langs komen.
Nawoord op dinsdag: de technicus is langs geweest en de verbinding is weer terug. 

Brandweertocht

Vandaag treinde ik nog eens naar Diksmuide. Het was al lang geleden dat ik nog eens aan de IJzer gewandeld had.
Ik kon met een pendelbusje mee rijden vanaf het treinstation,, maar besloot om maar meteen de wandelpijlen te volgen.
Zo stapte ik de 8 km die ons o.m. door het historisch stadscentrum brach. Ik bereikte de brandweerkazerne, de echte start van de tocht. Ik schreef me in. Ik wil niet nalaten te vertellen dat ik bij de inschrijving meteen een pakje kaneelkoekjes kreeg en twee bonnetjes. Eén voor een soep en één voor een warme wijn. De 8 km had ik al gestapt. Nu zette ik aan voor de 17 km. In het begin was er wat overlapping met de 8 km, maar dan werden we de polders in gestuurd om langs de IJzer terug te keren naar Diksmuide.
Het was wat nevelig, maar natuurlijk zagen we geregeld de IJzertoren.
Mijn wandelkennissen waren het met me eens. Het was de moeite om voor die tocht zo lang in de trein te zitten.

Feesten op vrijdagavond

Soms komen zaken die je graag doet, samen.
Dat was zo vrijdagavond.
Een was het verjaardagsfeest van mijn zoon
Twee was een bijeenkomst van de mensen die bij de Sint-Baafskathedraal betrokken zijn.
Na wikken en wegen besloot ik voor de bijeenkomst van de mensen van de kathedraal te kiezen. Je verschiet ervan hoeveel dat zijn. Dat is de geestelijkheid en de kanunniken. Dat zijn de bisschop en de rector. Dat zijn de kerk bedienden. Dat zijn de mensen van de kerkfabriek. Dat zijn de koren, zangers en muzikanten. Dat zijn de mensen van het onthaal. Ontbreken ook niet: de specialisten voor de restauratie.
Een hele groep mensen van geleerde bollen en gewone mensen als u en ik.
De meesten zijn al wat ouder, zeker in de groep waarin ik verkeer. Met plezier nam ik dan ook aan de bijeenkomst deel. En wat er nog te wachten staat en nog komen gaat in en rond de Gentse Sint Baafs verneem je wel uit de media.

Nauwelijks honderd meter van waar we samen kwamen gaf mijn zoon zijn feest. Een heel ander publiek: swingende mensen die samen plezier maken. Dansen is mijn wereld niet, maar ik ben natuurlijk wel even goede dag komen zeggen.
Het was er gezellig, zeer gezellig.

Geen internet

Een mens kan soms pech hebben. Vrijdagochtend zat een rekening in mijn brievenbus van Scarlet. Het betrof internet en televisie.
Moet het nu net lukken dat ik geen verbinding heb. Dan maar een reboot gedaan.
Het hielp niet.
De modem en de decoder werkten nog altijd niet
Ondertussen was het tijd om te eten. Dan maar alles afgezet.
Eens terug in mijn verblijf de electronica weer aan gezet.
Dat ding flikkerde wel, maar er kwam geen verbinding.
Ik keek op mijn factuur, maar vond er geen telefoonnummer op.
Dan maar de 1207 gebeld.
Zo kwam ik toch bij de hulplijn terecht.
Een vriendelijke dame probeerde een en ander, maar zonder succes. Er zou een technicus moeten langs komen.
Denk je dat dit nog vrijdagmiddag zou zijn? Neen het zou ten vroegste de maandag zijn.
Ondanks de vriendelijkheid van de dame aan de telefoon voel ik me bedonderd. Ik betaal niet om dagen zonder internet en televisie te zitten.

Op stap met een textielbaron.

Vorige week kreeg ik uitnodigingen vanuit het plattelandscentrum van het Meetjesland. Het betreft gegidste wandelingen in het Meetjesland. Eén daarvan is 'Op stap met textielbaron Joseph de Hemptinne'
Het wekte mijn belangstelling. Het huis naast mijn residentie in Gent is gekend als het huis de Hemptinne. Dat was een familie van textielindustriëlen. Hij was bij mijn weten een graaf en geen baron. Het huis had hij gekocht van een andere textielmagnaat: Lousberg.
Die Lousberg had een grote spinnerij recht over mijn deur, in wat nu de  Sint-Bavo humaniora is. Textielmagnaten haalden de mensen van het platteland om die in de fabrieken in de stad te laten werken.
Omgekeerd kon ook. De textielmagnaat plantte op de buiten een fabriek in, zodanig dat de mensen niet moesten verhuizen om er te werken. Het SAW in Waarschoot is er een voorbeeld van.
Ik heb in april een wandeltocht in mijn gedachten met de Marchmannekes van Waarschoot, en hou me voor dan wat op het textielverleden van dat dorp te letten.

Lichtpunt

Hoewel ik al een tijd in het Gentse verblijf en in Zelzate geen woonst meer heb, verneem ik af en toe wat over deze kanaal gemeente.
Eergisteren kwam er zo ter sprake dat er veel mensen in Zelzate het niet breed hebben. Zelfs erger mensen die ronduit arm zijn. Mensen die niet te eten hebben.
Daarom wil ik uitdrukkelijk wijzen op het bestaan van de V.Z.W. LIchtpunt.
Vanuit hun lokaal op de Assenede Steenweg stellen de vrijwilligers voedselpakketten ter beschikking.

Het is goed dat er zo een organisatie bestaat.

Meer info op hun website. Ik veronderstel echter dat de mensen die  voedselpakketten nodig hebben, geen internet hebben. Het zal dan ook via mondelinge contacten dienen door verteld te worden.

Meneerke Parmentier

OKRA trefpunt Gent Centrum is nu ook weer gestart.
We gingen van start in de Prinsenzaal op het Gentse Prinsenhof. Een zaal waar ik graag kom.
Bij de aanvang van de middag beklemtoonde onze voorzitster de centrale waarden:
     Omarm, ontdek, ontspan, ontmoet met OKRA
Daarna mochten we een theatermonoloog van Lucien Cleppe beluisteren. Hij acteerde 'Meneerke Parmentier', een stuk van Ernest Claes, dat zich afspeelt in het begin van de XXste eeuw. Ik ga u de monoloog niet na vertellen. Tik maar 'Meneerke Parmentier' in de zoekfunctie van Google in, en je krijgt het begin van het verhaal te lezen.
Met rozijnenboterhammen en koffie sloten we deze middag af.

Ontspannen aandacht

Heerlijk ontspannen. Alleen het hier en nu telt. Het verleden is voorbij. De toekomst moet nog komen.
Hier en nu is de tijd om te mediteren, om aandacht te hebben voor jezelf, niet voor dingen van buitenaf die in je op komen.
Zulke oefeningen zijn uit het verre oosten naar hier gebracht.
Vele mensen maken zich los van spanning door ze individueel dan wel in groep te beoefenen.
Zelf volg ik zo een reeks over Mindfulness op mijn tablet. Een app op Google Play van het Nederlandse VGZ. Ik heb gekozen voor de lessenreeks van 5 weken.
Af en toe stel ik evenwel een oefening  een dag uit. Dat is op mijn wandeldagen, en op de dagen dat ik Tai Chi volg.

Na nos bunita Kòrsou

In Curaçao is de taal Papiamento. Het eiland was een kolonie van Nederland. Op dit eiland van wat toen de Nederlandse Antillen waren, speelt zich de roman "Maan en Zon" af. Als je niet blank bent, dan ben je zwart, een leugenaar. Dan kan er niets goeds van je terecht komen.
Of toch?
Ik heb het boek maandag geleend uit de bibliotheek. Het is een zogenaamde sprinter. Dat houdt in dat ik het maar 1 week mag behouden en niet mag verlengen. Dat wordt dus even doorlezen.
Zo een goed geschreven werk waarin situaties en dialogen elkaar afwisselen, leest vlot.
Het boek begint in bittere armoede. Geen geld om eten te kopen. Van school weg gestuurd worden.
En dat van vader op zoon, over generaties heen.
Een boek waarin de personages plannen maken, die dan toch niet uit komen.

Suriname lijkt allemaal ver van ons weg. Maar ook bij ons zijn zulke situaties bittere realiteit.
Ook bij ons worden plannen gemaakt, wordt vooruit gezien in de toekomst. En dan loopt het toch anders dan verwacht.

Het is een boeiend werk. Soms triestig. Ondanks de vele pogingen om goed te doen, is het foute nabij.
Een verhaal met een ziel, geschreven door Stefan Brijs. www.stefanbrijs.be/

De laatste orangist in Gent

Hyppolyte Metdepenningen : Ken je deze man?

Zijn  standbeeld staat voor het oud justitiepaleis van Gent.

Hij was de eerste doctor in de rechten die aan de Gentse universiteit afstudeerde. Hij was later ook stafhouder geweest. De locatie van het standbeeld is dus niet vreemd. 

Verschillende strategieën gebruikte hij om zijn orangistische overtuigingen met andere mensen te delen. Zo was hij de eerste voorzitter van de gezelschapsvereniging La Concorde. 

Il paraît que Metedepenningen fut un avocat de mérite, et quant à son dévouement à la patrie, n'en parlons pas. ... Il fut vénérable d'une loge maçonnique, et c'est pour cela qu'on lui a élevé cette posture. Il est à prévoir que les Gantois de l'an 200 hausseront les épaules en entendant cette réponse.

Dit citaat komt uit Le Bien Public van 23 juli 1902 en las ik op de tentoonstelling van het verloren koninkrijk in het STAM. 

αντίο

Deze morgen ben ik eens de boekhandel binnen gelopen.
Dat was om een boekje te kopen met Grieks en Nederlands.
Geen woordenboek, maar zo een taalgids.
Op mijn reis zal dat goed van pas komen.

αντίο is het Grieks voor vaarwel.
Mijn vertrek is evenwel niet in januari.
Pas in de tweede helft van februari ga ik naar Athene.
Ik heb al geboekt.
Mijn reis en verblijf zijn al betaald.

Later meer over deze reis.

Facebooksteeg

In de Gentse binnenstad ziet men soms dubbele straatnaamborden.
De toegevoegde straatnamen passen zich aan aan de huidige leefwereld.

Vroeger hadden boeken een omslag en een aantal bladzijden.
Nu hebben boeken een gezicht.

Floraliën Gent

Dit jaar zijn het weer de Floralën in Gent.
Het is geen 100 dagen meer.

In de flyer lees ik:

• Floraliën Gent 22 April - 1 Mei 2016
• Bloemen en planten in dialoog met sublieme stadslocaties.
• Bijlokesite Leopoldskazerne Sint-Pietersplein Citadelpark

www.floralien.be

Geven

Vandaag was ik nog eens in de Gentse stadsbibliotheek.

Ik zocht er niet achter maar zag in de schappen een luisterboek van Kahlil Gibran.

Zijn teksten hebben me de laatste tijd in de ban. 

Het leek me eens wat anders om naar een voorlezing ervan te luisteren. Aan de profeet werden vragen gesteld. Hij beantwoordde ze.

Het luisterboek bestaat uit 2 CD's. De opname dateert uit 2006 en ik heb op www.synthese.ws gezien dat het nog altijd te kopen is. 

Een citaat over geven:
Ge geeft slechts weinig als ge geeft van uw bezit. 
Ge geeft pas echt als ge geeft van uzelf.