Terra Chá

Dag 5 = 3de wandeldag

Vandaag bewandelden we de Terra Chá, dit is het vlakke land. Hier in de Spaanse provincie Lugo moet je niet aan le plat pays denken. Vlak betekent hier door berg en dal, evenwel zonder kuitenbijters zoals gisteren.
Het werd een mooie rustige tocht in een landbouwstreek.  De boeren en boerinnen passeerden ons met hun koeien. Af en toe een gehuchtje met vriendelijke mensen die ons een buen camino wensen, en vragen waar we vandaan komen.
Onze wandelgezelschap stapte vandaag meer homogeen dan gisteren, we bleven veel meer samen.
We beëindigen onze tocht deze namiddag in Villalba,  en logeren nu in een kuuroord : spa attica21 villalba
Voor enkele beelden van deze tocht klik hier.
Voor nog meer foto's klik hier voor de reeks van Marc.

Dag 4 = 2de wandeldag

Vandaag vertrokken we voor onze tweede wandeldag.
Vele medewandelaars hadden gisteren hun credential niet laten afstempelen bij het einde van de dagetappe, en lieten dat dan ook vandaag bij de start doen.
We verlieten Lourenzá met meteen een steile klim.
Een aparte stop op onze dagtocht was het dorp Montoñedo. Montoñedo is een oude, tijdloze stad, die in de 12de eeuw een bisschopstad werd. Een belangrijke stad ook in de strijd tussen Galicia en de Castilliaanse kroon. Met zo een geschiedenis is de stad met zijn kleine steegjes en pleintjes het bezoeken waard.
Nadien trokken we door het idyllische dal van de Rio Valinadares. Een wandeling puur natuur, zij het over goed begaanbare wegen. Op het einde een weg van steenslag die ons naar het hoogste punt van onze tocht bracht: 555 m.
Onze voettocht vandaag eindigde op de top net voorbij Lousada.

Klik hier voor de fotoreeks die Marc over deze dag maakte.

Que O Apostol vos guie

Moge de apostel jullie leiden.

Vandaag stapten we 22 kilometers op de Camino del Norte. De kust hebben we gisteren achter ons gelaten. Vandaag zijn we onze eerste wandeldag begonnen in Vilela.
Langs boerderijen en geurige eucalyptusbossen stapten we. We stegen en daalden meestal over niet geasfalteerde wegen. Over paden en veldweggetjes bereikten we Villamartin.
We daalden naar Gondán, en stapten verder naar
Barreiros. De gemeente Barreiros nam na een stevige klim, afscheid van ons met de boodschap 'Que O Apostol vos guie'.
We wandelden aangenaam door naar Lourenzá. Daar kregen we onze stempel van een vriendelijke dame in een thuiszorgwinkel. Niet alleen werd onze credential afgestempeld, ze vertelde heel wat interessante dingen over Galicia, en de taal ginder.
Na een terrasje namen we weer de autobus.
Zo is onze derde dag, onze eerste wandeldag goed verlopen. Morgen stappen we vanuit Lourenzá verder.

Klik hier voor de fotoreeks van Marc.

In Ribadeo

De apotheose, reisdag 2

Vorige jaar sloten we onze voettocht af in Ribadeo.

Dat stadje ligt al in Galicia. Vorig jaar stapten we nog in Asturië. Dit jaar zullen we volledig in Galicia stappen.
Ribadeo was het doel van onze busrit vandaag. Van hier start onze voettocht dit jaar.
Deze morgen ontwaakten we nog in Frankrijk,  in Castets, in een rustig hotel in de Landes. Na een uitgebreid ontbijt zijn we vertrokken voor een busrit van 600 kilometers. Om 8 uur waren we vertrokken. Rond 9 uur passeerden we met de Pyreneeën links van ons de grens tussen Frankrijk en Spanje.  We reden door het bergachtige Baskenland. Eens Bilbao voorbij hadden we de kust rechts van ons. Tijd om even te stoppen, uit de bus te stappen en van het mooie vergezicht plus de zee aan de voet van de rotsen te genieten. In Cantabria, startte vorig jaar onze pelgrimstocht vanuit Santander. Vanaf de autovia konden we zo de verschillende plaatsen, plekken, wegen en paden zien die we vorig jaar te voet bewandelden.  Het camino gevoel ontwaakt.
Voor ons is de echte camino is nu weer begonnen, al hebben we vandaag nog niet veel gewandeld. We zijn even langs de Rota da Costa op het strand geweest  en hebben ginds de kathedraalkliffen bewonderd.
Vannacht verblijven we in hotel EO, een rustig drie-sterren hotel. Avond eten  doen we in La Botelleria, een restaurant er vlakbij.

De apotheose, reisdag 1

De apotheose noemen we het. Met onze wandelgroep zijn we nu het zesde jaar onderweg naar Santiago de Compostela. Dit jaar komen we aan. Dat is de reden waarom we onze reis deze keer 'de apotheose' noemen.
Vanmorgen vertrokken we.

Dag 1 = een dag in de autobus.

De autobus zette in Temse aan. In Gent vervoegde ik het reisgezelschap. We zijn vertrokken in de nacht. Onder een grauwe hemel reden we verder.
Eens Parijs voorbij brak de zon er door.
Bij Tours over de Loire. Dat was voor onze gids de gelegenheid om wat over die stad te vertellen, bijvoorbeeld over Maarten, de soldaat die de helft van zijn mantel aan een bedelaar gaf. Die Maarten is later in Tours tot bisschop gekozen.
Ook verder bij Poiters en Bordeaux gaf onze reisleider geschiedkundige achtergrondinformatie

Onze busrit bracht onze met de nodige koffiestops en pauzes tot in Castets.Na 13 uren rijden zijn we dus bijna in Spanje.
In Castets overnachten we in hotel Les Bruyères. 

We brachten onze valies naar de kamer, verfrissen ons, en gingen dan weer naar beneden voor het welkomstdrankje. In het restaurant naast het hotel gebruikten we het avondmaal: als voorgerecht een vissalade, als hoofdgerecht tagliatelle met varkensgebraad en een heerlijk dessert. 

Reik elkaar de hand

9 oktober 2015

Morgen in de vroegte vertrek ik met de autobus om de camino te stappen. Vorig jaar bracht de Camino del Norte ons gezelschap naar Ribadeo. Daar zullen we dit jaar starten. Om onze laatste etappe af te leggen.
Elders heen gaan betekent ook afscheid nemen.
Deze morgen was dat van onze groep van de Sint-Jacobskerk. Een mooi afscheid onder het lied van Sint Jacob, gezongen door onze oudste parochiaan.
In het LDC nam ik deze middag afscheid van mijn disgenoten. Dat was meer in het bijzonder van een tafelgenote van mij. Het was een dubbel afscheid, want zij gaat volgende week haar seniorenflat verlaten om naar een woonzorgcentrum te gaan. Wij zullen elkaar dan ook niet meer ontmoeten.
Voor de tocht naar Santiago heb ik al wat euro's om kaarsen te ontsteken, en intenties mee. Deze namiddag kreeg ik er van collega-vrijwilligers er nog bij.

Afscheid van Philips Terneuzen

In september 1986 verliet ik de vestiging van Philips in Terneuzen. Er was mij toen een andere taak weg gelegd binnen het concern.
Nu 30 jaar later kreeg ik via een wandelkennis weer contact met ex-collega's op facebook.
Philips Terneuzen gaat nu dicht.
Ooit was de fabriek. de bakermat van miniatuur- en andere kleine lampjes. Toen de photoflux-lampen het einde van hun levenscyclus zagen naderen schakelde de fabriek mee met haar tijd over op de energie-zuinige spaarlamp.
Met een grote groep ex-collega's hebben we in november een reünie gepland.

Geloven

Opstellen van spirituele denkers zijn verzameld in een boek met de titel GELOVEN.
Ik had het uit de bibliotheek ontleend.

Verschillende teksten heb ik eruit gelezen. Maar niet allemaal. Omdat ik evenwel weer op reis vertrek, breng ik het boek toch terug naar de bibliotheek.
Eens terug uit van Santiago de Compostela, zal ik het allicht weer ontlenen, om er verder in te lezen.

Dampoort

Gisteren passeerde ik aan de Dampoort.

En eens in mijn flat, keek ik naar mijn mail.
Er was een mail van het STAM bij.
Daarin stond deze foto van de Dampoort, misschien al 50 jaar geleden.

Shownamiddag in Puyenbroeck.

Met zo een tiental surplussers trokken we deze middag vanuit de Horizon naar de evenementen tent op het domein Puyenbroeck te Wachtebeke.
In de feesttent waren al heel wat andere mensen aanwezig. Zo een show trekt veel volk.
Op het programma stonden 3 zangers:

• Andrei Lugovski
• John Terra
• Luc Steeno

Die mensen wisten ons te charmeren. Over John Terra en Luc Steeno hoef ik niet veel te vertellen. Iedereen weet hoe zij met hun liederen een ganse feesttent in beweging brengen.

De eerste zanger, Andrei Lugovski, was voor ons groepje een revelatie: een geweldige tenorstem. Zelfs toen hij zonder micro zong reikte zijn stem tot waar wij zaten. De Russische zanger die nu al zo een 16 jaar in Vlaanderen woont, brengt het gamma van zijn liederen hij in verschillende talen. En ja hoor: ook in het Nederlands. 7 jaar staat hij al op het podium, Ik voorspel dat hij er nog tientallen jaren zal staan met zulke optredens.

Ik weet ook zeker dat we volgend jaar voor onze surplussers-groep zo een shownamiddag een of twee keer in ons programma zullen opnemen.

Griekse roots

Wat een mooi houten tongewelf in de concertzaal van de Bijloke. En die zaal was naar mijn mening deze avond niet groot genoeg voor het concert van de Athens State Orchestra.
We gingen in deze zaal terug naar de wortels van onze beschaving: naar Griekenland.
Dit jaar in februari was ik in Athene, en dat vormde voor mij nog een persoonlijke reden om naar Griekse muziek te luisteren.
Het programma omvatte:
L. van Beethoven - Ouverture ‘Die Ruinen von Athen’
G. Gershwin - Rhapsody in Blue
N. Skalkottas - 5 Griekse dansen
M. Theodorakis - Suite ‘Zorba The Greek’
De Rhapsody in Blue was met een Bulgaarse pianist. Zo goed heb ik dat stuk nog nooit gehoord. de pianist is een ware virtuoos.
Het was niet vreemd zo een stuk tussen Griekse muziek te horen.
Op het einde werd het mooie supermooi met een magnifieke vertolking van de muziek van Theodorakis.
Het zal u allicht niet verwonderen als ik vertel dat de sirtaki gebist werd.

Pop op straat

Op verschillende plekken in Gent zie ik sobere beelden van een mens staan.
Deze veelkleurige hier staat op de Lousbergkaai.
In de Jan Breydelstraat zag ik de figuur in het zwart.
Op de Korenmakt was het een witte.
Bij de stadshal zijn er twee in het goud.

Het doet me glimlachen, ook al ontgaat me de reden waarom deze beelden er staan.

---

Nawoord op 30 september 2016: de poppen staan in het straatbeeld om de aandacht te vragen voor gehospitaliseerde kinderen: http://www.kdolls.be/. Het project van Kiwanis doet verschillende steden aan.

Griekse roots

Woensdag 28 september ga ik nog eens naar het muziekcentrum De Bijloke.

In het kader van het festival van Vlaanderen geeft het Athens State Orchestra daar een concert.
Op het programma staat onder meer een bekende suite van Theodorakis, met name Zorba, the Greek.

Dat is alvast een reden om er vooraf wat op YouTube te bekijken.

Brandweer

Deze morgen  bezocht het OKRA-trefpunt Gent de brandweerkazerne.  We waren met zo een 25 naar de brandweer van Gent getrokken, naar hun kazerne in de Roggestraat. Het korps is daar al zo een 7 jaar gevestigd.

Een chauffeur-pompier leidde ons rond.

We hoorden heel wat over de interventies en de opleiding. Terwijl we er nog niet lang waren ging het alarm al, en een team diende uit te rukken. Onze rondleider vertelde hoe de verschillende teams samen gesteld zijn. Hoe en met welk materiaal de pompiers vertrekken. Hoe ze steeds de huidige situatie in de gaten houden, bijvoorbeeld met al die wegenwerken in Gent. Hoe al preventief interventieplannen opgemaakt zijn voor scholen en bedrijven. 

We kregen uitleg over het wagenpark en kregen ook een kijkje in de ambulance en de meldkamer van de 112.

Het werd een zeer leerzame ochtend, waarin we tot het besluit kwamen dat die mensen goed werk leveren. 

Fit in je hoofd

In de eetzaal van het LDC, waar ik 's middags eet, hangt een televisiescherm.
Daarop verschijnt gedurig informatie over de werking van het OCMW, over op til staande activiteiten, raadgevingen over gezondheid, tips om beter te leven.

Een tijdje wordt nu al de week van de geestelijke gezondheid aangekondigd. Dat is de week van 7 tot 14 oktober 2016.
Bij de info ligt dan ook een boekje van 'gent:gezonde stad' met tal van activiteiten om de veerkracht te trainen.
Best interessant, maar ik ben dan net niet in het land.
Dat neemt niet weg dat ik er wel een en ander van zal kunnen mee maken.
Er is immers ook een website: Fitinjehoofd.be

Der fliegende Holländer

Een muziekstuk van Wagner. 

Het is een DVD van een uitvoering uit 1985 die ik nu bekeken heb.
Het verhaal moet ik u allicht niet vertellen.
Het lot dat iemand achtervolgt is onafwendbaar, ook al wil men het nog zo goed. Goede bedoelingen worden verkeerd begrepen.
Wat me trof in de uitvoering is niet alleen de muziek, maar ook de decoropbouw.

Het was nu kijken op een scherm van mijn laptop. Ik zal toch eens moeten nagaan hoe ik die computer op mijn TV-scherm kan aansluiten.

Na het terugkeren

Onder de titel 'Nadien' weidt Dirk Aerts in het tijdschrift 'De Pelgrim' enkele beschouwingen aan de
terugkeer na het afleggen van de tocht naar Santiago de Compostela.
Als pelgrim heb je veel meegemaakt en hoe kan je nadien je ervaringen, indrukken en belevenissen kwijt.
Er zijn drie mogelijkheden:

1. je vertelt het aan je huisgenoten
2. je ontmoet weerom je tochtgenoten, of mensen die ook naar Santiago de Compostela geweest zijn.
3. je vertrekt opnieuw.

In mijn geval is punt één niet van toepassing. Ik woon alleen en heb geen huisgenoten.

Punt twee en drie des te meer. En laten die nu net eens op de zelfde datum vallen. 

Zaterdag 1 oktober komt het Compostela genootschap samen om een gedeelte van de Via Scaldea te wandelen. Laat ik nu net zaterdag weer naar Santiago de Compostela vertrekken om de Camino del Norte te beëindigen. 

Niet iedereen komt evenwel terug. De foto hierbij is van een schelp op het huis van een Gentse pelgrim die de tocht dit jaar voor de 9de keer stapte. Hij komt echter nooit meer terug. Onderweg heeft hij het leven gelaten. 

Tabakstocht

Volgend jaar is deze brug er niet meer.

Naar Wervik om te wandelen, een clubwandeling. De Wervikse wandelvereniging richtte ginder haar tabakstocht in. Voor de 40ste keer al. De wandelvereniging van Wervik bestaat 40 jaar en voor die gelegenheid kregen we bij de start een geschenkje: een balpen.
Uit het aangeboden gamma van afstanden koos ik voor de 28.
Ik vertrok in de zon. Het was nog geen 8 uur en de schaduwen waren nog lang. Zonnige gedeelten en schaduwpartijen wisselen elkaar af in deze tocht die zich in mijn afstand hoofdzakelijk in Frankrijk afspeelde. Het was een heldere dag. Zelfs Cassel was in de verte zichtbaar. Dichterbij op de geoogste akkers liepen jagers. Ik zag evenwel meer mensen met een geweer lopen dan ik schoten hoorde.
Ook maakte ik af en toe een uitstap van het parcours voor herinneringen aan de oorlog van 14-18: een Duits oorlogskerkhof waar 1.330 Duitse soldaten rusten, een oorlogsmonument, verschillende bunkers, en ook Franse en Vlaamse herinneringsbeelden op de kerkpleinen.
Ik was me wel eens verkeerd gelopen, en dat gaf dan aanleiding tot een gesprek met wandelaars uit de streek. Een ervan zei dat ik daarbij het huis van zijn dochter gepasseerd was. Hij voegde er lachend aan toe, dat hij er dan koffie zou gedronken hebben. Hij vroeg me ook of ik de karakteristieke brug die Wervik met Wervicq Sud verbindt, gefotografeerd had. Moest ik zeker doen zei hij, want volgend jaar kunnen we er niet meer over wandelen. Dan is ze weg. Ze is te laag voor de huidige scheepvaart op de Leie.
Halluin was een nieuw stadje voor mij. Dat had ik nog nooit bewandeld. We kregen er een mooi traject. We liepen naast een spoorweg. Onder het struikgewas lagen de sporen en de dwarsliggers, maar het was duidelijk jaren geleden dat hier nog eens een trein gereden had. Volgens een info bord gingen de jonge mensen met deze trein naar school in Tourcoing. Ook reden er goederentreinen om ondermeer het vlas af te voeren, dat dan verder in Algerije tot matrassenstof verwerkt werd.
Zeer tof vond ik onze rustpost in een boerderij waar net een groot kinderfeest bezig was.
Het speet me zelfs een beetje dat ik niet voor de 35 km gekozen had, want dan zouden we hier twee keer komen.
Twee keren kwam ik in de rust in Bousbecke, waar ik bij de tweede doortocht soep kocht om mijn boterhammetjes op te eten.
Op de terugweg, lette ik er natuurlijk op om de brug te fotograferen. Die was net voor de laatste rust.
Op de laatste rust, dat was in  de zaal Oosthove, kregen we van de inrichtende club nog een speculoos met chocolade, en ik trakteerde mezelf met een chocomelk en een appeltaartje.
Het was een mooi zonnige tocht, waarbij het wandelen puur genieten is.
Voor mijn foto's, klik hier. 

Vrienden van '57

Een stadswandeling door Gent.

Vrienden van '57 op het E.Braunplein

Voor vandaag had ik een vriendengroepje beloofd met hen door de Gentse binnenstad te dwalen, en hen er een en ander te laten zien.
Het groepje vrienden ontmoet elkaar geregeld en één keer per jaar organiseert de groep een weekend onder elkaar in een stad. Voor dit jaar hadden ze Gent gekozen, en ik zou hen daarbij rond leiden.
Ze verbleven aan de Oude Houtlei in Gent.
Ik kon dan ook meteen het verhaal van de stadsgrachten vertellen. Hoe de gracht dan later de Houtlei werd. En hoe dan nog later de lei gedempt werd en de naam van de straat de Oude Houtlei werd.
Verder ging onze tocht langs de Poel, waar ik wat vertelde over de bakermat van de katholieke

Samen met de groep vrienden van '57

arbeidersbeweging, Het Volk, de CM, de VDK.
Met de Sint-Michielskerk zaten we dan verder in het verleden om met de Michielsbrug en het voormalig postgebouw in het begin van de XXste eeuw te belanden.
Zo trokken we verder langs bezienswaardige plaatsen en monumenten van de Gentse stadskern.
We namen twee keer een pauze. Dat was een keer in het Belfort stadscafé, en naar het einde van de wandeling in café 't Kanon, aan de Dulle Griet.
Het was een mooie zonnige tocht.
Onze tocht eindigde op het Veerle-plein. De vriendengroep zou dan later nog wat van de parcoursen van Klinkeroever stappen. Ze hadden het boekje mee van de 34 gratis concerten op het Leie-, Lieve- en Coupure parcours.

Vervoerskosten

In een klein stationnetje

Hoeveel geeft iemand uit om zich te verplaatsen?
Dat was nu eens een discussie die we hadden.
Ik wist echter niet hoeveel ik zelf uitgaf.
Terug op mijn flat heb ik het berekend.
Ik heb geen eigen auto, maar alleen kosten voor openbaar vervoer.
en die vallen mee:
51 euro voor mijn abonnement op de lijnbus
en voor de trein heb ik in de loop van een jaar 359,20 euro betaald.
Ik kan dus stellen dat de kosten voor mijn verplaatsingen (zonder mijn buitenlandse reizen) 400 euro per jaar betaal.
Veel vind ik het niet.
Morgen neem ik weer de trein. Dat is dan om in en rond Wervik te wandelen.