Tweebergenpad

Vandaag bewandelde ik het Tweebergenpad in Westouter.

--- Sent from the BlackBerry® wireless device of Guy, en nadien aangevuld ---

Het Tweebergen wandelpad. Zeshoekige bordjes geven de wandeling aan. Iedere keer dat ik in de Vitsmolenhoeve verblijf, maak ik die wandeling. In ieder seizoen en onder verschillende weersomstandigheden heb ik de voettocht al afgelegd, maar nog nooit over gladde besneeuwde paden.

De Neerplaats waar de wandeltocht start ligt er mooi wit bij. Wegens werkzaamheden in verband met riolering is er geen verkeer toegelaten. Ietsje verder, bij het waterzuiveringsstation heeft een inwoner een bord geplaatst. “Jammer, heel jammer dat het hier moet komen” schreef hij er op. Maar hij dankt toch voor het cadeau. Zuiver water, daar houden we allemaal van. Afin nu verlaat ik de verharde weg.
Het pad begint nu echt. Soms zeer glad door de samengekoekte sneeuw, meestal begaanbaar. Een enkele keer is het een bevroren ijsplas en maak ik een uitschuiver. Dat deed wel even pijn aan mijn pols. Maar niet getreurd het hoort erbij. De uitzichten zijn mooi. Het pad, evenwel is soms niet te zien. Gelukkig waren er andere wandelaars voor mij geweest en kon ik de voetsporen in de sneeuw volgen. Bij het afdalen van de Sulferberg glij ik nog eens uit, en een mountainbiker die na mij komt is gedwongen van zijn rijwiel te stappen. In zulke omstandigheden zijn buitensporters met elkaar begaan. We voelen ons solidair met elkaar omdat we de tocht aandurven. Bij het bestijgen van de Rode Berg verlies ik hem snel uit het oog. Iemand anders was ik op deze tocht nog niet tegengekomen.
Bijna bovenop de berg, met zicht op het voormalig vakantiecentrum “Kosmos” buigt de wandeling af. Doordat er nu bijna geen begroeiing is, is de verlaten zwemkom goed zichtbaar. En even verder is het weer genieten van het zicht over het dal waar Westouter ligt. Eens het bos uit, kom ik nog eens iemand tegen: een vader die zijn twee kinderen leert omgaan met de slede. Langs de besneeuwde Hellegatstraat stap ik naar Westouter terug. Een blik op de klok leert me dat ik langs een omwegje terug kan naar de Vitsemolenhoeve. Ik neem de Lange Dreef en hou dan de knooppunten 6, 5, 4 en 3 aan. Tussen 5 en 4 is het maagdelijk wit. Wat sporen van vogels en knaagdieren. Mijn voetstappen zijn hier de eerste in de sneeuw. En tussen 4 en 3 vind ik mijn eigen voetsporen terug. Gisteren stapte ik hier in de tegenovergestelde richting.
Het was zo eens anders de Tweebergenwandeling in de sneeuw. Het uitzicht oogt anders, en de tocht is wat avontuurlijker.

Op en over de schreve

Vanmiddag gewandeld door de sneeuw. Vanuit de Vitsemolenstraat naar de Boeschepestraat om zo naar knooppunt 4 te stappen. Enkel een enkel spoor van een mountainbiker en een paar voetafdrukken waren me voor op de ondergesneeuwde aardeweg. Dan de flank van de Zwarte Berg op naar knooppunt 10. Ik boog af naar Frankrijk (knooppunten 95 en 96) om langs de Pudefort terug te keren.
De vakantie is alvast goed begonnen

--- Sent from the BlackBerry® wireless device of Guy ---

Kerst 2007: Middernachtsmis op de Catsberg

Maandag 24 december 2007: Naar de Middernachtsmis op de Catsberg.
In de loop van de namiddag is David ook in de richting van Poperinge gespoord. Na wat problemen door lange wachttijden in Gent en Kortrijk kwam hij toch om half zeven in het stadje. Ginette wachtte hem aan het station op en bracht hem bij ons in Westouter.
Het avondmaal begon met kaashapjes en stukjes worst met een glas Pinot de Charentes. En dan was het tijd voor de kerstfondue. Verschillende soorten vlees. Verschillende slasoorten, Verschillende sausjes. Lekker gezellig met zijn vijven rond de fonduepan. Om het geheel af te sluiten aten we ijstaart.
Eigenlijk wou ik nog naar de middernachtmis. In Westouter zelf was er geen kerstmis om middernacht. Ik het vlakbij gelegen Loker wel. En ik had ook gelezen dat er in de abdij op de Catsberg een mis om middernacht was. Daarboven op die berg in het noorden van Frankrijk trokken we heen. Lekker te voet, voor een kilometer of 6 a 7. Om 10 uur vertrokken David en ik. Fluojasje aan, en daarbij droeg ik een rood knipperende lamp op de rug. David had zo een lichtgevende armband om. We zouden wel zichtbaar zijn op de donkere wegen. En de maan was zo vol, dat we niet eens een lamp nodig hadden, zo klaar was het. We gingen langs Berthen en dan de berg op. Iets na 23 uur waren we op de Catsberg. Het hekken van het klooster stond open, en we konden zo naar binnen. We gingen via de kloostergang naar de kerk. Daar was het licht en sacrale muziek De vigilie was nog bezig. Omdat we zo vroeg waren, konden we zo plaats nemen.
Langzaam vulde zich het voorgedeelte met de kloosterlingen. Wij de bezoekers, zitten achterin. 7 rijen voor zo telkens een 15-tal mensen zijn er. Een pater vraagt aan de mensen die geen zitplaats gevonden hebben om naar boven te gaan. Er is zo een soort balkon, van waaraf ook de dienst kan gevolgd worden. Van achterin de kerk komt dan de processie van celebranten naar voren. De abt met zijn staf is de laatste van de stoet.
We zijn in Frankrijk, de viering is dan ook in de Franse taal. Dat maakt het wat moeilijk om te volgen. Gelukkig heeft een mens niet altijd de tekst nodig. De muziek klinkt toch wel, Cette nuit nous chante la naissance Ou Dieu met au monde son amour. De Latijnse teksten, als Kyrie eleison, zijn hier ook. En de rituëlen van recht staan, zitten, knielen, buigen, volgen hun gebruikelijk patroon.
Na de vredeswens en de communie zingt het koor een kerstlied uit de XVIde eeuw. Het orgel begeleidt, en een non ondersteunt het gezang met een houten fluit.
En na de middernachtmis, gaan David en ik weer in de richting van de Vitsemolenhoeve. We kunnen nu de Catsberg afdalen. Een voettocht van een uur, brengt ons naar de vakantiewoning terug.
Het klooster op de Catsberg, is ook op het wereldwijde web aanwezig.

Steenvoorde, een dagtocht

Vrijdag 6 juli 2007
Steenvoorde

Vandaag doe ik een dagtocht. Doel is een wandeling in Steenvoorde. Lunchpakket is klaargemaakt. Ik heb er een lekker witlofslaatje aan toegevoegd. Tegen 8 uur ben ik weg. Eerst naar Boeschepe. In Boeschepe volg ik de wegwijzer naar Steenvoorde. Ik stap zo in de richting van Abele en zie de kerktoren van Godewaersvelde links van mij, nog voor de Catsberg. Aan Abele kom ik op de drukke weg terecht. Aai, die moet ik zo een kilometer of 7 à 8 volgen. Zwaar vervoer komt uit België en rijdt in de richting van de A25. In de Callicanes staat een groot douanecomplex. Het was speciaal ingericht om snel de grensformaliteiten te kunnen verrichten. Verleden tijd nu. De grenzen zijn open, met vrij verkeer van goederen.
Ik ben blij als ik aan de A25 kom, en zo het zwaar verkeer achter me kan laten. De entree in Steenvoorde valt op. Langs de rechterkant is met stenen de naam “Steenvoorde” uitgebeeld. Langs de linkerkant geeft een bloemperk de stenen molen weer. Het valt me op dat de fietspaden hier niet in een rode kleur zijn geschilderd, maar door groene blokken worden aan gegeven.
Volgens mijn folder begint de wandeling aan de Hotel de Ville. Ik moet hier toch even vragen waar die is. Hier noemen ze het gemeentehuis niet Hotel de Ville maar Mairie. Wee wat bijgeleerd.
De wandeling die ik wil doen is de tocht nr. 12 uit de reeks “à PIED dans le NORD”. De wandeling draagt de naam Vers le Ryveld. Ryveld is een gehuchtje van Steenvoorde. De wandeltocht lokaliseert zich volledig ten oosten van de Casselberg. Het is een wandeling van 14 km, waarvoor als tijdsduur 4u40 aangegeven is. Die lange tijdsduur duidt op de moeilijkheidsgraad.
Bij een fabriek, ik vermoed een melkfabriek, brengen de gele pijlen de wandelaar de stad uit langs een weinig gebruikte weg. In de verte zie ik een molen, maar de pijlen leiden ervan weg. Die leiden nu naar een andere molen. De weg loopt nu door Terdegem en doel is de molen van Roome. Hier is het panorama magnifiek. Het laat de laagte van Steenvoorde zien met zijn vele windmolens, en op de achtergrond de Catsberg. Hier is het Vlaanderen, “O Maria staedt ons by in aillen nood” staat er op een kapelletje. En hier kruist de wandeling een Romeinse heirweg die van Castellum Menapiorum (=Cassel) naar Ypres leidt. Dat weet ik omdat ik die van een informatiebord aflees. En als wandelaar doet het mij deugd dat op het bord ook FFRP, de Fédération Française de la Randonnée Pédestre, vermeld is. Er zijn hier meerdere opschriften in de oud vlaamse taal. De weg waarin ik loop noemt chemin du Coewoet. Zouden ze hier het liedje kennen dat koevoet beter es dan boelie ?
De Casselberg toont zich mooi hier. Na een weg langs 2 oude boerderijen, zie ik een overwoekerd pad. Zou dat het traject zijn? Quaetstraet, Chemin Piétonnier, lees ik op een bord. Ik waag het erop dat dit het pad is. Het is een donker pad doorheen het struweel. Het moeilijk begaanbaar smal weggetje is wel het juiste, want op het einde ervan zie ik weer de wandelpijlen. Aan de pijlen te zien komen hier veel voettochten voorbij. Ik kom in het gehuchtje Ryveld aan. Een café draagt de naam “au retour des mobiles”. De douaniers van de mobiele brigade trachtten in dit gebied te smokkelaars te betrappen. Terug op weg richting Steenvoorde, kom ik langs zo een mooi stuk met vergezichten. Dat is een goed plekje om middagpauze te nemen. Tijdens de picnic kijk ik naar de molens van Steenvoorde, naar de Catsberg en naar de Westvlaamse heuvels. Terug op stap leiden de pijlen nu naar de Noordmeulen. Die molen zag ik in het begin van de wandeling. Er vlakbij passeer ik nog zo een mast voor boogschutters. De schieting op de staande wip, noemt hier “le tir au papegay“. De papegaai is de hoofdvogel veronderstel ik. De pijlen leiden nu naar het einde van de tocht. Mijn oog valt nog op een herdenkingssteen voor jonge soldaten die voor Frankrijk in 1959 in Algerië gestorven zijn.
De beschreven voettocht zit er nu op. Ik wil vooraleer verder te trekken eerst wat drinken kopen. Maar alle winkels zijn gesloten. Ze nemen middag pauze. Nu zo erg is dat ook weer niet.
Via Godewaersvelde en Boeschepe keer ik naar Westouter terug. In Boeschepe neem ik overigens wel de tijd om drinken te kopen en wat aan een pick nick tafel te blijven zitten.

De kleinkinderen naar huis.

‘s Middags stond er bloemkool uit de moestuin van Hans op het menu. Als ik weer op de Vitsemolenhoeve arriveer zijn de kinderen van Thomas, en de kinderen van Pennina al naar huis. Athanaska komt iets later aan.

Zwarte Berg, Douve vallei, Rode Berg

Woensdag 4 juli

‘s Morgens een tochtje in Frankrijk net over de grens met Anke, Arne, Silke en Jelle. Die 4 zijn met de fiets, ik te voet. We nemen de Rue des 5 Mesures, dan draaien we richting Boeschepe via de Duyndreve, om dan langs de Rue de Reningelst terug te keren.

Op tijd terug voor het middageten: Spinazie aardappelen met gebakken vis.

Zwarte Berg, Douve vallei, Rode Berg

Deze middag vervolg ik de dagtocht 11 uit de dagstapper. Ik knoop aan waar ik gisteren eindigde. Hoppevelden links en rechts en dan naar de Zwarte Berg. De route leidt verder naar het domein van Yourcenar. De GR trekt binnen het domein en houdt de rand ervan aan. Ik wijk toch even van de routebeschrijving af, om nog wat langer in het bos te zijn. Via een leuk wegje ga ik noordwaarts en kom zo weer op de route, die ik dan verder vervolg naar de Douve vallei. Net als ik België binnenkom, om dan weer naar boven te gaan, is de weg afgezet. Zo te zien is dat nog maar pas gebeurd. Ik volg dan een wandelpad dat er zowat evenwijdig mee loopt. En voorbij het bos zie ik waarom de weg afgesloten is. De natuur wordt hier de kans geboden om zich te herstellen. Dan gaat het naar een natuurreservaat waar het avontuurlijk wandelen is. Het pad heeft wat hoogteverschillen, diee met trappen overwonnen worden. Van het Eeuwenhout is het dan richting Loker. En vanuit Loker leiden onooglijke paadjes naar de Lijstermolen. Voor degene die de Dagstapper getrouw volgen is dat het einde van de wandeling. Maar ik mag van blz. 142 terug naar bladzijde 136. Mijn wandeling gaat hier langs het Hellegat en beneden ga ik dan langs een wegje, dat ik nog nooit bewandeld heb. En ik heb hier al vaak gewandeld. Toch weer een verrijkend moment. En dan op de Neerplaats beëindig ik de wandeling door met zicht op de Catsberg naar de Vitsemolenhoeve weer te keren . Dat was nu een mooie panorama wandeling.

Boeschepe en de Catsberg

Dinsdag 3 juli

In de ochtend maken we een tochtje in Boeschepe: Reningelststraat, Couckestraat en dan terug langs de Rue de Westoutre en de Rue Coustenoble. Een tocht van een uur. We waren met 5: Pauline, Silke, Arne, Jelle en ik.

Als middagmaal maakte Ginette erwtjes en worteljes met kippenworst.

Boeschepe en de Catsberg

In de namiddag dan een tocht uit de Dagstappergids van West-Vlaanderen.
Gezien de vooropgestelde afstand, gaan de kleinkinderen niet mee. Ik kies voor tocht 11, een panorama wandeling in het Heuvelland. Omdat een deel van de wandeling als het ware rondom de Vitsemolen hoeve trekt, is dat een keuze die voor de hand ligt. Ik begin de wandeling in de Boeschepe straat. De gids mag ik dan ook vanaf bladzijde 138 open slaan. In het begin volg ik vlot de wit rode merktekens van de GR. Dit pad brengt me langs een hoppeveld naar de Franse grens. Het is bewolkt en winderig. In de Lappestraat laat ik de GR-tekens voor wat ze zijn. Als ik echter aan de Grote Heer kom, ben ik te ver. Waar heb ik me vergist? Ik stap terug en let nu beter op de huisnummers. Ik zie een landbouwtuig een wegje indraaien, en dat is het wegje, dat ik volgens de routebeschrijving moet volgen. Nu er geen merktekens zijn, let ik beter op de aanduidingen die in de gids beschreven zijn. Het begint nu evenwel te regenen. Dat is nu het nadeel van een boekje. Ik laat het boekje in mijn tas onder mijn poncho zitten, en vertrouw me op mijn geheugen. Zo worden de bladzijden niet nat. Ik ben al een goed eind buiten Boeschepe, als ik gewaar wordt dat ik me van de Catsberg weg beweeg in plaats van er naar toe. Dan maar onder het bladerdak van een boom de gids weer geraadpleegd. Ja, aan het kerkhof ben ik verkeerd gelopen. Ik moest naar de Ondankmolen, en niet naar het dorp. Daarmee heb ik bij de wandeling een toemaatje van ruim een uur.
Ik volg nu de tekens van de GR128. Die brengen me langs holle wegen naar de Catsberg. Voor de eerste keer in de tocht kom ik medewandelaars tegen: Twee man die de GR- volgen. Ondertussen is het opgehouden met regenen, maar het water gutst nog over de weg naar beneden. Ik draag waterproof sandalen, zonder kousen. De natte voeten deren me niet, vandaag toch niet.
De dagwandelingen uit het boekje zijn op de Grote Routepaden gebaseerd. Fragmenten ervan, lopen niet over de GR-paden, en dan zijn we aangewezen op de beschrijving. In het boek is ook een gedetailleerde kaart van het NGI opgenomen. Daarop is de wandeling uitgetekend. Een onderbroken lijn geeft aan waar we de GR-tekens kunnen volgen. Een blauwe onderbroken lijn is het niet bewegwijzerde deel van de tocht. Ik moet er toch wel aan wennen. Het heeft zijn eigen charmes. Ik denk dat ik een manier moet uitdokteren om het boekje leesbaar in een waterdichte zak te steken.
Bovenop de Catsberg staat naast de abdij een klein parochiekerkje. Daar ga ik nog even binnen. Nadien neem ik een rustpauze in de herberg er rechtover. De wandeling brengt ons nu doorheen het bos. In het Heremietenbos passeert me een eenzame fietser. Op zich zelf niets speciaals. Maar de fiets heeft maar een wiel. Op die éénwieler beweegt de jonge fietser zich langs de boswegen heel wat sneller dan ik. Ik trek langs de voet van de antenne weer doorheen het bos naar beneden.
Ik maak een ruime boog om het dorp Berthen via mooie paadjes met magnifieke uitzichten.
Als de gids me laat afdraaien naar de Kokerelle berg, breek ik de wandeling af.
Voor wie de Westvlaamse dagstappersgids heeft, en mee wil kijken: ik ben op punt 8 van blz. 141 nu.
Einde voor de tocht van vandaag. Ik ga terug naar de vakantiehoeve waar ik verblijf. Het vervolg van deze tocht is voor morgen

Kerstweek aan de Vitsemolen - Vrijdag

Zo een week vakantie is te kort. Het is nu al 29 december 2006. Vrijdag al. De laatste dag belooft de mooiste te worden. De winterzon doet moeite om door te breken.

Broekelzen

Een wandeling door de Broekelzen heb ik voor vandaag op het programma. Dit is een mooie tocht om de vakantie mee te besluiten. Ik dus naar het dorp van Westouter, en dan de Zwarte Berg op. Aan de Soldatenstraat sla ik rechstaf en stijg verder. Het pad is hier wat ruwer, maar helemaal mooi wordt het als ik het natuurgebied intrek. Natuurpunt heeft er een wandeling doorheen uitgepijld. Zo een broek vol elzen en ander waterminnende planten is vochtig en drassig. Het dun laagje ijs heeft de modder nog niet verhard. Het is leuk avontuurlijk wandelen.

Het is middag als ik terug op de Vitsemolenhoeve ben. Tijd om te vertrekken, naar huis.

Lees ook mijn indrukken van de andere dagen in deze vakantiehoeve.
Naar mijn dagboek van deze kerstweek: KLIK HIER

Kerstweek aan de Vitsemolen - Donderdag

Omdat ik toch alleen was, ben ik op de zetel blijven slapen. Aan de toestand van mijn dekbed te zien, heb ik er precies een vechtpartij mee gehad. Het is al na 8 uur als ik opsta. Even een goede morgen SMS-en naar het thuisfront in Zelzate. Katinka is ondertussen ook opgestaan en zorgt voor de ochtendkoffie. Ik zie wolken buiten. Dat is eens wat anders dan de grijze hemel van de laatste dagen. Een goede dag voor een tocht naar de Catsberg.

Mont des Cats

Als ik de grenssteen passeer zie ik meteen de klokkentoren van het gebedshuis van Boeschepe en de wieken van de houten Ondankmeulen. Ruim ver zicht. Met een omtrekkende beweging wandel ik naar Boeschepe. Eerst stap ik een stuk westwaarts parallel met de grens om dan langs de Rue de la Roume het dorp in te trekken. Het heeft niet gevroren. Er ligt althans geen ijs op de plassen. Vanuit het dorp trek ik naar boven naar de Boeschepe berg. Ik zie wat wandelaars uit een smal paadje komen, en sla dat veldwegje in. Dat was een goede aanduiding, ook gemerkt met de wit rode streepjes van de GR-routes. Het panorama laat de Catsberg met zijn zendmast en abdij zien. Mijn wandelschoenen mogen langs holle wegen stappen, en krijgen in het Bois de l’Ermitage ook mooie slingerwegen onder zich. Blijkens een infopaneel was de top van de Catsberg vroeger niet bebost. Enkel wat schapen graasden er. Om werkmateriaal te bieden voor de zagerijen werden er eiken en beuken aangeplant. Het bos werd echter verwaarloosd. Nu wordt het bos als eco-systeem beheerd om de erosie van de zanderige bovenlaag te voorkomen. We passeren ook de koortskapel. Tussen de lapjes stof is aan het traliewerk ook een boodschap met kerstwensen gehecht. Ik wil die even aanhalen. “Marchons Ensemble et agissons Ensemble avec Notre Coeur. Ne laissons Personne Seul(e) sur la Haute.”Op de brede weg staan kioskjes, maar ze zijn allen gesloten. Wel open is de winkel van de abdij. In die winkel op de Mont des Cats verkoopt het klooster producten van verschillende kloosters: geweldig veel boeken - hier natuurlijk franstalig-, devotionala als rozenkransen, OLV beeldjes, kruisjes. Ook abdijbier, abdijkaas en abdijbrood kan men er aanschaffen. Er zijn ook verschillende zalfjes. Ik koop een potje pommade de mille-pertuis, een zalf die de rugpijn verzacht. Ik stap verder nu. Langs het kerkhof gaat het snel naar beneden, en ik sla links af de Chemin du Rossignol in. Ondertussen neem ik een suikerwafel uit mijn rugzak, en eet die al lopend op. Ik zie op een geel blauwe sticker dat ik langs een lange afstand fietsroute loop die Watten met Breskens verbindt. Breskens weet ik liggen, maar van Watten heb ik nog nooit gehoord. Nu goed, ik moet vandaag niet in Breskens geraken, en sla een chemin piétonnier in, die mij naar Berthen brengt. Ik zie onderweg op een buitenthermometer dat het 4 ° boven nul is. Het is precies 12 uur als ik in Berthen ben. Nu volgt een klim naar de Mont Vert. Ik blijf nu op de macadam weg. En al gauw zie ik de wegwijzer voor Westoutre. Nog even het Voshol door en ik ben weer aan de Vitsemolen.

Katinka heeft voor het middagmaal spagetti klaargemaakt. In de namiddag slaap ik wat, lees ik wat en werk wat teksten bij. Iets na 4 uur telefoneert Ginette dat zij met Lies weer richting Westouter vertrekt. Samuël is op controle geweest. Het is een zeer pijnlijke kwetsuur die met zorg moet behandeld worden. Elisabeth heeft beter nieuws. Na de show van Samson en Gert is het gezelschap nog op restaurant gaan eten, en zijn ze nog naar de zoo geweest. De werkzaamheden in onze keuken krijgen ook stilaan vorm. Er hangen al vier kasten op, -vertelt Ginette - maar er zijn nog wat problemen met het loodgieterswerk.Van al dat hectisch gedoe is Ginette doodop, en valt ze in de zetel in slaap.

Lees ook mijn indrukken van de andere dagen in deze vakantiehoeve.
Naar mijn dagboek van deze kerstweek: KLIK HIER

Kerstweek aan de Vitsemolen - Woensdag

Wakker zonder wekker. Heerlijk die vrije dagen.
De meisjes liggen nog in bed als ik vertrek voor de Twee Bergen wandeling.

2 bergen wandeling

De wandeling vertrekt vanuit Westouter dorp. In de Meersstraat leidt de wandeling langs de achterkant van een woonwijk. Buiten is het nog wat donker. In de huizen brandt het licht. In de ene woning zorgt men in de keuken voor het ontbijt. In een andere huis trekt men nog maar half gekleed de rolluiken open. Rechts zijn er sportvelden. Op het einde van die wijk trekt de tocht langs de Hulhofdreef het landbouwgebied in. Het groene gras kraakt een beetje. Het heeft lichtjes gevroren. Aan knooppunt 18 zijn het de U-vormige dalen omringd door bosjes die de show stelen. Omdat boompjes en struikgewas bladerloos zijn, valt de hoefijzer vorm des te meer op. In het natuurgebied van de Sulferberg, hebben de mensen van Natuurpunt knuppelpaden en trappen aangelegd om niet in de modder weg te zakken en de hoogteverschillen te overwinnen. Weinig kleur nu in het bos. De grijzige, modderige humusbodem en bruine verterende bladeren wachten op een flinke winter. Buiten het bos leidt de weg slijkerig en steil naar beneden. Een avontuurlijke wandeling is het wel. Na de oversteek van de straat, vlakbij een paddenoversteektunnel, loopt het traject nog een tijdje langs de beek, om dan de klim naar de Rode Berg aan te vatten. Links is de Scherpe Berg duidelijk zichtbaar. Door het nevelachtige weer zijn de vergezichten nu echter beperkt. Een leegstaand open lucht zwemdok is wel duidelijk zichtbaar. De wandelpijlen sturen mij langs de flanken van de Rode Berg. Ook hier weer een slijkerige afdaling. Heel erg is het niet. Onder de modder ligt een hardere laag. Het is wel glad, maar ik zak er niet weg. Via de Kwade Straat en de Hellegatstraat komt dan weer de wandeling in Westouter. Als ik nog even de infoborden lees, vertrekken net een ouderpaar met hun kind voor dezelfde tocht. Ze hebben althans een wegbeschrijving er van in de hand.Het is een korte wandeling, nog geen 8 km. Nog voor 11 uur ben ik dan ook weer terug in de Vitsemolenhoeve.

De pot schaft kippesoep en nasi goreng. De soep is vers gemaakt. De nasi is een diepvries maaltijd. Elisabeth gat met haar nichtjes en neefje naar een optreden van Samson en Gert, Ginette brengt haar daarvoor vandaag al naar haar het noorden. Ik rij een eindje mee op om aan De Klijte een middagwandeling te beginnen.

Scherpe, Rode en Zwarte Berg

Eerste etappe op deze tocht is de Scherpe Berg. Doorheen een beschermd landschap met een uitzicht op de Kemmelberg bereik ik de bergtop. Daar maak ik nog een omwegje doorheen het bosje dat de top bedekt. Ik had er nog nooit op gelet dat er daar vlak op de top een klein huis staat met strooien dak en wit rode blaffeturen. Iets lager blijkt aan het opschrift op een bank, dat men reeds in 1910 met natuurschoon begaan was. Vandaar stap ik naar de Rode Berg. De opvallende kerktoren van Loker laat zich links zien. Ik bezoek nog even de grot van OLV van West-Vlaanderens Lourdes. De Wulfhille ziet er gesloten uit. In de Rabbit zit er wat volk. Ook in andere etablissementen overigens. Aan de Lijstermolen verlaat ik weer de grote weg om onder de kabellift en doorheen wijngaarden naar de Douvevallei te trekken. Dat is een mooie brokkenweg die eerst daalt en dan stijgt naar de Zwarte Berg. Ik ontmoet er niemand, maar in de modder zie ik duidelijk de sporen van ruiters en bikers. Die zullen op zo een pad afgezien hebben denk ik. Gewoon te voet is het al niet gemakkelijk. Bovenop de Zwarte Berg kom ik in de reeks winkels, cafés en restaurants terecht die dit grensgebied kenmerken. Hier is traditioneel goedkoop aan genotsmiddelen als alcohol en tabak te geraken, en trekt dan ook heel wat volk. Ik neem een smal pad dat de grens tussen Frankrijk en België vormt en daal zo de berg af. Net even voor de forelvijvers sla ik linksaf om nog even langs zo een geheimzinnige donkere holle weg te gaan. Aan deze weg is de ingang van een bunker duidelijk zichtbaar. Langs de Pudefort keer ik dan naar de Vitsemolen weer.

Katinka zorgt voor een gevarieerde broodmaaltijd met onder andere kippensalade die ze zelf bereid heeft.Ook vandaag weer vroeg naar bed. Het is een vakantie om tot rust te komen.

Lees ook mijn indrukken van de andere dagen in deze vakantiehoeve.Naar mijn dagboek van deze kerstweek: KLIK HIER

Kerstweek aan de Vitsemolen - Dinsdag

Aai, aai, op deze 2de Kerstdag meldt de wekker dat het 7 uur is, en tijd om op te staan. Waarom heb ik dat ding aan laten staan? 26 december is geen werkdag. Niemand heeft echt zin om op te staan. Op de lange duur dan toch maar het bed uit. Na een uitgebreid ontbijt bestaande uit een omlet met raclette, zijn Ginette en ik nog naar Ieper gereden, naar de Rijselse poort. Toen we daarna terug op de hoeve aankwamen liep onze Elisabeth gezellig buiten van de frisse lucht te genieten.
Heiko, Ann en Lubbe zijn onderweg naar de Vitsemolen, en komen rond de middag aan. Middageten was een spaghetti bolognaise. Na de koffie dan nog een rondje gewandeld van zo een anderhalf uur. Een wandeling eerst langs de Franse kant van de grens. Langs de Rue Coustenoble naar de Rue de Reninghelst, en dan weer in België. Langs de Sint Pietersstraat, met zijn mooie vergezichten en de Verbrandhofstraat naar de Boeschepestraat. Na de wandeling hebben we dan heerlijk pannenkoeken gegeten. Nadat Ann en Heiko aan Lubbe zijn fruitpapje gegeven hebben, vertrokken ze huiswaarts.
Het is nu eenmaal vroeg donker zo eind december.

Leesvoer

In mijn literatuur heb ik nu “Het verhaal van Maria” uit. Dit is een boekwerkje waarin teksten uit apocriefe geschriften gebruikt worden om gebeurtenissen uit het leven van de Moeder van God na te vertellen. Het is rijkelijk geïllustreerd met afbeeldingen van kunstwerken. Nu ben ik het boek “Geloven is achterlijk, zeggen ze” aan het lezen. Dit boek is ietwat als een pamflet opgevat, als een open brief aan kerkverlaters.Beide boeken zijn uitgegeven door het Davidsfonds.

Lees ook mijn indrukken van de andere dagen in deze vakantiehoeve.
Naar mijn dagboek van deze kerstweek: KLIK HIER

Kerstweek aan de Vitsemolen - Maandag

Op deze Kerstdag schijnt er geen ster om ons te aan te duiden waar Jezus geboren is. Bewolking en mist laten ons enkel vermoeden dat er sterren aan de hemel staan. De kerstmisviering in het dorp is om kwart na negen. Het is rustig in de kerk. De avond te voren zat het hier afgeladen vol, hoor ik vertellen. Nu is alles wat serener, wat minder druk. Maar hoe dan ook is het in de Westouterse kerk feestelijk. Een overvloed aan brandende kaarsen brengt het licht de kerk binnen. Het heilig boek, en later de gedekte tafel worden in de geurige wierook gebracht. Kerstliederen luisteren de Eucharistie viering op.

Na de viering besluit ik nog een wandeling te maken. Ik wandel eenzaam langs modderige, slijkerige wegen op de grens tussen België en Frankrijk. Het is een avontuurlijke en boeiende tocht van een klein uurtje.

‘s Middags is het een kerstdiner met kalkoen. Ginette serveert het gevogelte met een lekkere champignon roomsaus, prei, gebakken aardappelen en fruitcompote.

Kemmeldries

Na de middag rijden we nog even naar Kemmel voor een boswandeling achter de Warande. Op het einde van de voettocht, verwijderen we met een stevige tak de modder en bladeren die aan onze schoenen kleeft. We gaan de dorpskern in, en komen zo in het Labyrint. In de gelagzaal is het rustig. Op de tafels staan spelletjes. De wanden zijn versierd met vooroorlogse beelden, pijpenrekken, emailen reclameborden. De kerstboom draagt kaartjes uit 1904 en nog meer prenten uit de vorige eeuw. We trakteren ons met warme chocomelk, dan wel erwten soep. Eens buiten bewonderen we nog even de kerststallen op de Dries. Terwijl we weer naar Westouter rijden valt het op dat de mist toch aan het op trekken is. Als het donker geworden is maken we dan nog een zaklampwandeling. De mist is weg en we kunnen langs de overzijde van het dal de vele lichtjes op de Zwarte Berg zien. De vakantie wordt steeds beter.

Lees ook mijn indrukken van de andere dagen in deze vakantiehoeve.
Naar mijn dagboek van deze kerstweek: KLIK HIER

Kerstweek aan de Vitsemolen - Zondag

Zondag is het 24 december. Het is mistig buiten. We besluiten dan ook om vroeg naar Poperinge te vertrekken. Ik wil immers op ziekenbezoek om te zien hoe het Samuël vergaat. De trein is om 7u37. Ieder uur om 37 na gaat er een trein. Ik heb de laptop van mijn werk mee, en maak van de treinreis gebruik om mijn mail bij te lezen. Om 9 uur kom ik in Gent aan. Aan Sint Pietersstation blijkt dat ik meer dan een uur moet wachten. De eerstvolgende bus is pas om 10u15. Nu dan maar in het stationbuffet een koffie gaan drinken, en de kranten doorgenomen.

Ziekenbezoek

Thuis blijkt dan gelukkig alles beter dan verwacht. Samuël zit met zijn hand in het verband en moet zijn arm en hand in een bepaalde stand houden om de genezing te bevorderen. Het herstel vraagt bijna twee maand werkverlet, is hem verteld. Hopelijk heeft het geen blijvende gevolgen. Met zijn 4en (Evelien, Samuël, David en ik) kunnen we voor het middagmaal aan de tafel plaats nemen. David heeft voor opgevulde paprika’s gezorgd. Ondertussen ook de post doorgenomen, en nagelopen wat er op het internet gebeurd is. Maar veel tijd trek ik er niet voor uit. Om 13u25 neem ik de bus terug naar Gent, om vandaar verder te treinen. Door de zondagsdienst zijn er lange wachttijden, en ik wil graag voor de duisternis terug zijn.

Terug in West Vlaanderen

In Poperinge wordt ik opgewacht door een springende dochter die de aandacht vestigt op de plaats waar de auto geparkeerd is. Terug in Westouter wordt de kerstwake voorbereid. Lekker vers fruitsap. Hapjes: stukjes worst en chips. De hoofdmaaltijd wordt een fondue bourguignonne. Heerlijk intiem en gezellig zo met zijn vieren. En als slot ijstaart met koffie.

Buiten is het stil. Mist en duisternis houden de kerstfeesten besloten.

Lees ook mijn indrukken van de andere dagen in deze vakantiehoeve.
Naar mijn dagboek van deze kerstweek: KLIK HIER

Kerstweek aan de Vitsemolen - Zaterdag

Na een lange nachtrust, geraakten we uit ons bed. Het is lang donker buiten. Dan naar de Aldi gereden. Mens wat was het daar druk. Het was moeilijk een parkeerplaats te vinden. Na de inkopen reden Ginette en ik dan naar het station van Poperinge om te zien hoe de dienstregelingen zijn. Terug in het vakantieverblijf gebruikten we met ons ge4ren als middageten een mosselmaaltijd.
In de namiddag dan een mooi wandeltochtje in Frankrijk. Aan de grens steen verlaten we België. We slaan af naar rechts naar het kapelletje van OLV van de Speute. Enkele oesterzwammen laten zich in de wegberm zien. En in de nevelige verten kunnen we de mooie landschappen vermoeden. We dalen dan naar beneden om dan na de slingerweg linksaf de Kouckestraat in te slaan.

De buitenlucht, de ontspannen sfeer, het weg zijn, doen deugd. De stress valt weg en we gaan vroeg naar bed.

Lees ook mijn indrukken van de andere dagen in deze vakantiehoeve.
Naar mijn dagboek van deze kerstweek: KLIK HIER

Kerstweek aan de Vitsemolen - Aankomst

Met de trein vanuit Eindhoven naar Poperinge. In het NS-station een ticket gekocht voor 20€ 80cent. Om 12u32 de trein genomen en vijf uur later in Poperinge aangekomen. En vandaar te voet naar de Vitsemolen.

Het is al donker. Met een antracietgrijze jas en een zwarte rugzak, val ik als voetganger niet op. Bescheiden is het wel, maar veilig niet. Ik doe dan ook zo een reflecterende armband om. Het rood aan / uit geknipper doet de automobilisten vertragen. Het laatste stuk is echt donker. Met vreugde zie ik de lichten van de boerderij. De hoeve blijkt mooi met lichtslingers versierd te zijn.

Ginette was wat verlaat, omdat Samuël een ongeluk had gehad. Ze kwam na 19 uur in de hoeve aan. Dat was wat bijpraten met Rosa en Hans.

En dan huisje 1 in. We hebben hier geen televisie, ook geen internet. Ik lees een boek over Israel, een goed gedocumenteerde uitgave van Lonely Planet.

Lees ook mijn indrukken van de andere dagen in deze vakantiehoeve.
Naar mijn dagboek van deze kerstweek: KLIK HIER

Kerstweek aan de Vitsemolen

Waar? Vitsemolenhoeve, Westouter
Wanneer? 22 tot en met 29 december 2006
Wie? Ginette, Katinka, Elisabeth, Guy
Waarom? Rustig kerst vieren.

Dagboek

Klik op een dag uit de lijst, om mijn indrukken te lezen.

• De aankomst
• De zaterdag
• De zondag
• Kerstdag
• Tweede kerst
• De woensdag
• De donderdag
• De laatste dag

Bronmateriaal en referenties

Bovenstaande berichten vormen mijn eigen verhaal, en zijn opgebouwd vanuit mijn eigen indrukken.
Daarnaast heb ik vanuit mijn herinnering volgende bronnen aangewend.
Vlaanderen Vakantie Land: Toerisme Vlaanderen
Het West-Vlaams Heuvelland: http://www.heuvelland.be/
De Vitsemolenhoeve: http://www.vitsemolenhoeve.be/
Het Davidsfonds: http://www.davidsfonds.be/
De blog van Odette: vakantie in eigen land .
De abdij op de Catsberg: http://www.abbaye-montdescats.com/
Boeschepe en zijn Ondankmeulen: KLIK HIER
Het Labyrint aan de Dries van Kemmel: KLIK HIER
Parochie Sint Eligius, Westouter: KLIK HIER
Toerisme van de Monts des Flandres: http://www.montsdeflandre.fr/
Handelszaken op de Zwarte Berg o.a. http://www.domino.be/